Άλλη μια ημέρα στο γραφείο. Άλλη μια μέρα που ανοίγω γνωστό ειδησεογραφικό site για να δω τις ειδήσεις της ημέρας και αντικρίζω πίκρα. ΠΟΛΥ πίκρα ρε φίλε μου. Πολύ. Κουβέντες, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα με σκοτωμούς, αυτοκτονίες, δολοφονίες, πολέμους, παιδιά ταλαιπωρημένα, παιδιά ξεχασμένα. Ανθρώπους που παλεύουν με το συν και το πλην της καθημερινότητάς τους. Παλεύουν με την ελπίδα να «καταφέρουν το κάτι παραπάνω» που θα τους προσφέρει ένα χαμόγελο σε αυτούς ή τους αγαπημένους τους. Άνθρωποι που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια όμορφη, ελπιδοφόρα είδηση και να την μοιράσουν, να πουν έναν όμορφο λόγο, με μια καλημέρα, μια εικόνα ή μια «τετριμμένη» γλυκιά πρόταση, απλά επειδή αισθάνονται λίγο πιο όμορφα εκείνη την ημέρα. Και επειδή πάντα υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, πάντα όμως, θα βρεθεί ένας χαβαλές να πει την χαζομάρα του (υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα βρίσω σε αυτό το κείμενο), να φέρει αντίρρηση, να χλευάσει και να μειώσει ανθρώπους. Να τερματίσει την βλακεία σε οποιαδήποτε μορφή της, είτε από βίτσιο, είτε απλά θέλει να γράψει κάτι «έξυπνο» και να «φανεί», να εντυπωσιάσει.

Και η βλακεία να ξέρεις, είναι σαν τις μικρές πέτρες σε ένα βάζο. Περνάνε άνετα μέσα του, «βολεύονται» στον χώρο που τους διαθέτει, το φτάνουν σιγά σιγά στα όριά του, ενοχλητικά, σαν το βασανιστήριο της σταγόνας. Εισχωρούν, ενώ τα τοιχώματα της λογικής του «βάζου» αντιστέκονται. Επειδή όμως οι «πετρούλες», όπως έχει πει και ο Αϊνστάιν, δεν έχουν όρια, πιέζουν, πιέζουν, πιέζουν και έρχεται η στιγμή που ακούγεται ένα εκκωφαντικό «κρακ!» και ραγίζει το βάζο. Γεμίζει μικρές και μεγάλες ρωγμές που απειλούν την ύπαρξή μας, μα πολλές φορές, αυτές οι ρωγμές είναι και η αφορμή για να διακρίνουμε την βλακεία από το φως και την λάμψη.

«Λάμψη;!» θα με ρωτήσετε. Από που; Που;
Υπάρχουν λοιπόν που λέτε εκεί έξω, μικροί φακοί, αόρατοι, δεν τους βλέπετε, εισχωρούν όμως μέσα σας (στο βάζο σας) μαζί με τις «πέτρες», αθόρυβα, σαν άμμος. Σιγά σιγά, λέξη λέξη, πρόταση πρόταση, από λίγο κάθε φορά και παρά το ότι είναι απλοί «κόκκοι» δίπλα σε «πέτρες», το φως που βγάζουν είναι εκτυφλωτικό. «Φακοί», που έχουν ένα κοινό μέρος (από)φόρτισης, έχουν αδυναμίες, χαλασμένες επαφές, βλάβες, φθορές αλλά και ενέργεια. «Φακοί» που χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια φωτίζουν αν χρειαστεί ο ένας τον άλλο, μοιράζονται την ενέργειά τους και αλληλοκαλύπτουν (προσπαθούν τουλάχιστον) το φως τους. Δεν ζητάνε τίποτα, δεν περιμένουν κάτι, το μόνο που θέλουν είναι να δουν πως εκείνη την στιγμή του «κρακ» σας, το φως τους, φτάνει στο πρόσωπό σας και το φωτίζει, δυνατά. «Φακοί» που έχουν όνομα, υπόσταση, συναισθήματα και αδυναμίες. Έχουν όμως και τεράστια δύναμη, τις λέξεις τους και ένα πληκτρολόγιο.

Σας παρουσιάζω λοιπόν ένα μικρό αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτού που ονομάσαμε  thebluez.gr ένα δείγμα της λάμψης των ανθρώπων «φακών», που αφήνουν ένα κομμάτι τους σε λίγες προτάσεις, μόνο και μόνο για να φωτίσουν λίγο παραπέρα από το μονότονο «εγώ» της σημερινής πραγματικότητας.

Giannis Sideris, λιγουρεύεται κουλουράκια που όλοι του τάζουν αλλά κανένας δεν του φτιάχνει και τελικά τα φτιάχνει μόνος του. Δεν έγινε πριονός,  όπως έλεγε ότι θα γίνει μικρός, αλλά πριονίζει λέξεις και σκέψεις για να φτιάχνει κείμενα. Γράφει ολούθε, (και σε λαδόκολλα λέει), ως άλλος μάγος, με ραβδί το πληκτρολόγιο και το ίντερνετ. Μια «ξεροκέφαλη γριά», «ασυγχώρητος», χρησιμοποιώντας την μυστική του «κλεψύδρα» από γράμματα για να φτιάχνει άλλοτε μια «ξεθωριασμένη φωτογραφία» και άλλοτε «χάρτινους αγγέλους» σε κόλλες Α4.
«Ονειροπαγίδα» η ζωή του, ενώ μοιράζεται μαζί μας, το φως από τον μεγαλύτερο «προβολέα» της ζωής του, τον γιο του. Και τότε, «ξαφνικά φως».

Christina Savaidou Vitali, θα την δεις να ερωτεύεται παράφορα, «ολοκαύτωμα» γίνεται για ανθρώπους και αλφαβητικούς χαρακτήρες. Δεν είναι στρουμφάκι (αν και θα μπορούσε να είναι η δική μας στρουμφίτα), είναι όμως μπλε κυρίως από το μελάνι που έχει χύσει στο διάβα της. «Η κούκλα της κορίνας» για όλα τα «γατάκια» που συναντά στον δρόμο της.«Κουκουρουκου» την μια, «εγώ και εσύ» την άλλη, σε «nights in white satin”. Ταξιδεύτρια, μια στο “Α παγί», μια στις «Μαλ..δίβες». Αδίστακτος «κυνηγός», κυνηγώντας «το υποφερτό βάρος της ανυπαρξίας».

Λεωφορείο οι λέξεις της την (μας) ταξιδεύουν στο διαχωριστικό μονοπάτι ανάμεσα σε «πρωτάκια» και «πόρνες».
Ioanna Puccarina Damaliti, «το κινεζάκι» μας, που είναι λιγότερο και περισσότερο κινεζάκι από όλους μας μαζί. Ευαίσθητη και ειλικρινής σαν «ψάρι μέσα στην γυάλα» «κυνηγώντας τον ήλιο». Γίνεται με ζηλευτή ευκολία «σκαντζόχοιρος» και ζεστό «κόκκινο κασκόλ» ταυτόχρονα. «Κόκκινο – μαύρο» τραπεζομάντηλο, επάνω στο γεμάτο «ρωγμές» χρώμα στο «τραπέζι της κουζίνας». Οι λέξεις της ήχος από «αλυσίδες» μέσα στο «βαλς των χαμένων ονείρων».

Anna Prozak, η βιβλιοφάγος μας. Συνεντευξιάζει κάθε τι που γράφεται ή που θέλει να γραφτεί σαν «χωρισμένη μάνα (που) δεν ψάχνει», αλλά μαθαίνει. «Η νεράιδα της Μάνης» που όταν γράφει, στις λέξεις της ανακαλύπτεις την λογική. Σαν να κοιτάς επί ώρες μια «παρτίδα σκάκι» και σαν να δέχεσαι συμβουλές από μια «γυναίκα». Και όμως, καταφέρνει έντεχνα να καταλήγεις υπερπλήρης από συναισθήματα και να αναφωνείς: «και τώρα «βγάλε με από την μπρίζα», φτάνει.». Φως εκ φύσεως, που σκοτώνει το μαύρο και άραχνο.

Olia Olympia Mailiani, η δική μας «ποδοσφαιρίστρια», μιας και βάζει «γκοοοοοόλ» περιγράφοντας το offside με την ίδια ευκολία που σου μιλάει για «zombie». “Survivor” βλέπεις και εχθρός κάθε «μαχητή του πληκτρολογίου».
Η “Sweet sixteen” «Φλώρα» μιας άλλης εποχής, υπερασπίστρια του κάθε «Σωτήρη» της ζωής μας. Μπορεί να “κάνει κείμενο» μια «συνηθισμένη μέρα» και κάθε φορά «πεθαίνει για να μπορέσει να ζήσει» επάνω στις προτάσεις της. Ένα αδιάκοπο «αίτημα φιλίας» στα τέσσερα παιδιά της. Γράφει για να αποδεικνύει πως για εκείνη, δεν «τελειώνει ο έρωτας».

Ματα Βισβικη, μπορεί να σε ταπ(ερ)ώσει στην στιγμή μιας και μέσα στο «κόκκινο πουγκάκι» της κρύβει το μεγαλύτερο «έπαθλο» της, ένα ταπεράκι τηγανητές πατάτες. Οι λέξεις της θα σας κάνουν «στο ίδιο έργο θεατές». Ένα «ορφανό» «αετόπουλο» που ταξιδεύει σε μια «ζωή μετά χαμηλών πτήσεων». «Καρδιά ανοιχτή», λατρεύει την επαφή με τους ανθρώπους, όπως ακριβώς «δυο θάλασσες» μπορούν και αγκαλιάζουν ένα «καλοκαίρι».

Tet_or_alive, ζει για να το ζει. Η ζωή της «μια πράξη καλοσύνης» πρώτα για την καλύτερη εκδοχή του εαυτού της και μετά για όλα «όσα μπορεί ο άνθρωπος» προκειμένου να αποδείξει πως η ζωή είναι υπέροχη. Όσες «ατέλειες» και αν έχει, έστω και αν «ένα τόσο δα κομματάκι λείπει». Οι λέξεις της «μια βόλτα στο χωριό», στο «Γαλάζιο» του ουρανού, ανάμεσα σε «αγγέλους και διαβόλους». Ο δικός μας «βασιλιάς της σκόνης».

Last but not least,
ΦυστίκιΠουΚυλάει, που εκτός του ότι κυλάει παντού, φροντίζει βλάβες, ορίζει προτεραιότητες, ρυθμίζει (εν)τάσεις και αν χρειαστεί τραβάει και καμιά επαφή από την μπαταρία, έτσι για να υπάρχει ισορροπία στο φως που διανέμεται. Ενίοτε, θέλει αλλά ΔΕΝ κλείνει τους διακόπτες της ποτέ. Είναι ο δικός μας φακός Οβελίξ. Βλέπετε, είχε πέσει στο καζάνι της ενέργειας όταν ήταν μικρή.Ο βασικός «φακός» σε αυτό το στέκι, φωτίζει αδιάκοπα όλες του τις γωνίες. Προβολέας σε κυνήγι σαφάρι, φωτιά σε τζάκι σε πετρόχτιστο σπίτι στο χωριό και πορτατίφ σε κομοδίνο αντικ κρεβατιού σε βροχερή νύχτα ταυτόχρονα!Όσο για τις λέξεις της; ΑΧ αυτές οι λέξεις της. Δεν περιγράφω άλλο. Finite!

Αυτό είναι λοιπόν ένα μικρό κομμάτι από το δικό μας στέκι, αυτοί είναι κάποιοι από τους ανθρώπους που το φωτίζουν, η επιλογή ήταν τυχαία και κανένας από όλους εμάς δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα (αλήθεια λέω, αλλού για αλλού είμαστε).

Μην νομίζετε ότι αυτό το φως που βγάζουμε προς τα έξω, αυτό το φως που έχει διαφορετικό χρώμα για τον καθένα σας, που κάποιες φορές γεμίζει τις ρωγμές σας, δεν το χρησιμοποιούμε και εμείς οι ίδιοι. Ίσως το χρησιμοποιούμε πιο πολύ από εσάς. Ο ένας του άλλου, καθαρίζουμε τα led-ακια του, φορτίζουμε την μπαταρία του, γυαλίζουμε το τζαμάκι του. Με αγάπη και εκτίμηση, με τα καλά και τα άσχημά μας.

Ίσως… αυτός είναι και ο λόγος που φωτίζουμε λίγο παραπάνω από τους άλλους. Άντε πολύ παραπάνω, ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ!! Τυφλώνουμε γκόσμο και γουστάρουμε! Φωτίζουμε παραπάνω, λάμπουμε Μπάμπη μου, γιατί απλά, καταναλώνουμε την αστείρευτη ενέργεια που μας δίνετε.