Ρε, άκου τι θυμήθηκες τώρα!!
(μια γνωστή μου, από το χωριό – δεν την ξέρετε ΛΕΜΕ)

Τότε που όλοι είχαν λεφτά, πριν καμια 15ριά χρόνια ξέρωγω -όλοι τίγκα στις κάρτες, στα διακοποδάνεια, με τις δουλειές τους, τις καινούργιες αυτοκινητάρες κάθε 4τία – δεν άλλαζες λάστιχα – άλλαζες αμάξι, φίλε – ΝΟΜΟΣ!

Εκείνη την εποχή λοιπόν , των παχύτατων αγελάδων, έκανες και κάτι που πλέον πρέπει να το γκουγκλάρεις για να θυμηθείς τι σημαίνει, πρόκειται για μία πρακτική των αρχαίων χρόνων, που πλέον γνωρίζουμε μόνο μέσα απο παπύρους, γραμμένους στα σανσκριτικά… Τα λεγόμενα ΤΑΞΙΔΙΑ!! (πάρτε το χρόνο σας να ψάξετε τι σημαίνει η λέξη, δεν παρεξηγώ εγώ, περιμένω…)

Αναμνήσεις , φίλε… Αναμνήσεις!

Α! Ταϊλάνδη… Πόσες θύμησες…
ΚΑΜΙΑ!
ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ!
Πλακώνεσαι σε κάτι χαπάκια που σου δίνουν, για να αντέξεις τις 76567 αλλαγές πτήσεων, το τζετ λαγκ και την ζέστη, η πρώτη ανάμνηση σου ήταν που ΕΠΙΒΙΒΑΣΤΗΚΕΣ στο πρώτο αεροπλάνο στο ΕΛ.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, δεύτερη ανάμνηση που ΑΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕΣ στο ΕΛ.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ στην επιστροφή, 15 μέρες μετά…
Κάπου ενδιάμεσα σαν μια θολούρα, σαν μια σκοτοδίνη, σαν να ήρθες μούρη με μούρη με τον νέμο και τη ντόρυ σε κάτι πράσινα νερά, σαν κάποιος να σου έκανε τεχνητή αναπνοή γιατί σε πήρε ο ύπνος ενώ έκανες σκούμπα ντάιβινγκ, κάπου σαν να βλέπεις ταινία , θολά, έχεις κάτι εικόνες όπου πας να φας μια μπανάνα και σου κάνει ντου ένα μα’ι’μούδι , σου βουτάει τη μπανάνα, σου ρίχνει κι ένα γλωσσόφιλο, κόσμος να σε τραβάει βίντεο, ο γκόμενος σου να αηδιάζει και να κάνει να σε ξαναφιλήσει κάνα μήνα, ωραία πράγματα… αλλά δεν πρέπει να έτυχαν σε σένα, γιατί εσύ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ , ΣΤΑ ΔΙΗΓΟΥΝΤΑΙ!! ωραία η Ταϊλάνδη, ακόμα ωραιότερο το χαπάκι που σου έδωσαν, 15 χρόνια μετά , ακόμα νυστάζεις.

Α! Φρανκφούρτη… όχι, δεν πήγες – ΑΛΛΑ ήθελες να πας! Βασικά , για εκεί ξεκίνησες. Αλλά έκανες λάθος τρένο, μπήκες σε επαρχιακή γραμμή, κατέβηκες στις Άλπεις… Ελβετογερμανικά χαμομήλια, Χάιντυ, χιόνι, πανικός, ομάδα διάσωσης, κρυοπαγήματα, ακρωτηριασμός της μύτης και των αυτιών, ρεζίλι των σκυλιώνε….

Α! Σικάγο… Ουρανοξύστης!! τι ωραία που ΔΕΝ ΗΤΑΝ!!
Καθότι εσύ έχεις υψοφοβία, ΠΟΥ ΠΑ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ ΜΕ ΥΨΟΦΟΒΙΑ ΣΕ 350 ΟΡΟΦΟΥΣ!!!
Κάνεις να μπεις στο ασανσέρ, εκτινάσσεται και ανεβαίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, παραμορφώνεται η δομή του σώματος σου, καρφώνεται το πηγούνι σου στα κόκαλα της λεκάνης, για να βγεις από το ασανσέρ σε κρατάνε 3, περπατάς σαν ακορντεόν με κεφάλι…
Θες να πας για κατούρημα, έχει μπροστά διάφανη τζαμαρία και βλέπεις κάτω το ΧΑΟΣ, κατουράς και κλαις από το φόβο σου, πιο πολύ δάκρυο πέφτει στη λεκάνη παρά τσίσι.

Α! Ανκόνα – Πάτρα! Τρέχεις να προλάβεις το πλοίο, πετάς τα μπαγκάζια στη μπουκαπόρτα που ανεβαίνει, κάνεις σάλτο μορτάλε για να καλύψεις ενάμιση μέτρο απόσταση(το έχεις δει στην τηλεόραση, πόσο δύσκολο να είναι) τελικά το άλμα σου ήταν 7 εκατοστά, σε ψαρεύουν λιμενικοί με απόχες, υπάρχει και βιντεάκι σου στο Youtube, 2μιση εκατομμύρια βιουζ.

Α! Σερβία… Οδικώς! Λίγο πριν τη Θεσσαλονίκη, κρεμάει η μάσκα από το Μερσεντές του γκόμενου, «αχ πονάει η μέση μου» καμώνεται ο σταχτοπούτος… Χώνεσαι υπό βροχή κάτω από το αμάξι, δένεις όπως όπως τη μάσκα, να φτάσετε τουλάχιστον Θεσσαλονίκη. Νταλικιέρηδες έχουν αράξει πλάι σας, ανοίγουν μπύρες και τρώνε ποπ κορν χαζεύοντας το θέαμα, ο γκόμενος κάνει τσιγάρο στο χαλαρό , συγκλονισμένος από τις εξελίξεις.

Α! Μιλάνο… Επιστροφή αεροπορικώς, ανακοίνωση πιλότου όπου δεν καταλαβαίνετε ΧΡΙΣΤΟ τι λέει, ΦΙΛΕ ΗΤΑΝ ΛΙΩΜΑ!!!!! (ή, είχε πρόβλημα στην ομιλία και διανοητικά δεν ήταν ακέραιος, όπως και να ΄χει , δεν ακουγόταν ικανός να οδηγήσει καροτσάκι στα LIDL, πόσο μάλλον AIRBUS..) όπου, κλαις σ όλη τη διάρκεια της πτήσης, μια γριά δίπλα σου να σου λέει «κοριτσακι μ, απ του θεου ειν’ αυτα, αμα θελ ου θεους να μας παρ, ας μας παρ» «ΤΙ ΛΕΣ ΜΩΡΗ ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΟΓΡΙΑ, ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ, ΕΓΩ ΕΧΩ ΜΩΡΟ ΓΑΤΙ ΣΠΙΤΙ, ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΩΡΑ!!!»

Α! Βρυξέλλες… Έχει γκανιάσει το μάτι σου να δεις άντρα της προκοπής, ο καλύτερος ήταν σαν σπαράγγι, μπανίζεις ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δίπλα σου σ ένα καφέ έναν τύπο όλα τα λεφτά, γυρνάς και λες στην κολλητή σου ‘ΠΩΩΩΩΩΩ ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ ΚΑΥΛΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΟΟΟ, ΧΤΥΠΑΝΕ ΠΑΛΑΜΑΚΙΑ ΟΙ ΩΟΘΗΚΕΣ ΜΟΥ» και γυρνάει ο τυπάκος και σου απαντάει σε άψογα αμπελοκηπιώτικα (τοπική διάλεκτος του Βελγίου) «τις καλησπέρες μου στις ωοθήκες σου, κοπελιά» και φεύγει. Σπας ένα φλιτζάνι βελγικής πορσελάνης. Κόβεις την κεντρική αρτηρία από ντροπή.

Α! Σόφια, Βουλγαρία… Με την κολλητή σου, πας να επισκεφτείς την αδερφή της που σπουδάζει εκεί. Φτάνεις ξημερώματα. Την έχει πάρει ο ύπνος, δεν ακούει το κουδούνι. Ούτε το σταθερό. Ούτε το κινητό. Ούτε τους πυροβολισμούς από τοπική συμμορία που λύνουν τις διαφορές τους στο πεζοδρόμιο της πολυκατοικίας που στέκεστε. Σφαίρες σφυρίζουν δίπλα σας, εσείς αγάλματα από τον τρόμο, παγωμένες… Έτσι ακίνητες, αγάλματα, σας βρίσει η αδερφή της κολλητής σου το πρωί, που κατεβαίνει φρέσκια φρέσκια από το διαμέρισμα της. «Τι κάνετε καλέ εδώ, σα βαλσαμωμένες, γιατί δεν με ξυπνούσατε να σας ανοίξω.» Τη ρίχνετε κάτω, και χοροπηδάτε στο στομάχι της μέχρι να φτύσει το γάλα της μανούλας της.

Α! Χάιλαντς, Ινβερνέςς! Σ ένα γραφικό χωριουδάκι, σε πάει ο αρραβωνιάρης να γνωρίσεις τη μαμά του… Ιθαγενής από το γραφικό ψαροχώρι ΑΝΩ ΚΥΨΕΛΗ εσύ, είδες αιγοπρόβατα και βοοειδή και χάρηκες, ήθελες να το παίξεις και βουκόλα, βάζεις τη γαλότσα και πας με τον πεθερό να σου δείξει τα αξιοθέατα της φάρμας τους, όπου έρχεσαι μούρη με μούρη με ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΠΡΑΜΑ ΜΕ ΚΕΡΑΤΑ, γκνου ξέρωγω, και αρχίζει να σε κυνηγάει μέσα στα βοσκοτόπια, σε προλαβαίνει, σε ρίχνει κάτω, και ΣΕ ΔΑΓΚΩΝΕΙ ΣΤΟ ΚΩΛΟΜΕΡΙ!!!!!!!!!!!! ΣΤΟ ΚΩΛΟΜΕΡΙ ΡΕ ΜΛΚΕΣ , ΣΤΟ ΚΩΛΟΜΕΡΙ!!!!!!!!!!!!! έκανες να κάτσεις 4 μήνες, στη Σκωτία έγινες θρύλος… Η Νεσσι, ο Χαιλαντερ, ο Αουτλαντερ, και η Πονοκωλαντερ!

Α! Άμστερνταμ! Παίρνεις καραβάκι να πας βόλτα στο ποτάμι. Το ποτάμι υπερχειλίζει, γίνεσαι μούσκεμα, βγαίνεις και μπαίνεις στο πρώτο δημόσιο κτίριο που βλέπεις μπροστά σου, για να γλιτώσεις το πούντιασμα γιατί τουρτουρίζεις. Είναι sex museum. ΠΟΛΥ ΠΕΟΣ παιδιά, μιλάμε για ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΠΕΡΔΑ. Ξεπερνάς το πρώτο σοκ, βγάζεις σέλφι με πουλιά όλων των μεγεθών και όλων των χρωμάτων . Περνάει καιρός, πέφτει ο πατέρας σου πάνω στις φωτογραφίες. Σε αποκληρώνει, κοιμάσαι στα παγκάκια.

Περιμένουμε και τις δικές σας αναμνήσεις,παιδιά από διακοπές.
Δώστε πόνο.