Το καλοκαίρι ήρθε και μικροί μεγάλοι ανυπομονούμε να ξεχυθούμε στις παραλίες για να απολαύσουμε λίγες στιγμές θαλασσινής αύρας και δροσιάς. Για τα παιδιά δε που περιμένουν όλη την εβδομάδα, κλεισμένα μέσα σ’ ένα διαμέρισμα, δεν υπάρχει καλύτερος παιδότοπος. Δεν θα αναφερθώ όμως στο πόσο λατρεύουν οι μικροί μας φίλοι τις εξορμήσεις αυτές, ούτε στο τι Γολγοθά ανεβαίνει μια μάνα για να ετοιμάσει παιδιά και συμπράγκαλα για την παραλία, μιας και κακά τα ψέματα, οι εποχές που ρίχναμε στην τσάντα μια πετσέτα, αντηλιακό, βιβλίο και κινητό έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα πρέπει να κουβαλήσεις ουκ ολίγα, κι αν τύχει και ξεχάσεις το αγαπημένο κουβαδάκι τους με τους πιτζαμοήρωες, δεν σε σώζει ούτε ο superman.
Σήμερα, λοιπόν, θα αναφερθώ σε σένα που δεν συμπαθείς τα παιδιά μου και που πολύ θα ήθελες να τα «αντιμετωπίσεις» ωσάν μύγες που γλυκοκοιτάζουν το καρπούζι σου. Σε σένα που όταν βλέπεις οικογένεια να καταφθάνει στην παραλία και να αφήνει τα μπαγκάζια της κοντά σου, στραβομουτσουνιάζεις και που, όχι και τόσο «χαμηλόφωνα», σκέφτεσαι «Φτου ρε πούστη! Ήταν ανάγκη;» Ναι, για σένα λέω που κοντεύεις να πάθεις πάρεση προσωπικού νεύρου από το σοκ της θέας μιας οικογένειας, που έχει το θράσος να τολμά να απολαμβάνει το καλοκαίρι δίπλα στη κύμα. Εξωφρενικό;;;!!!… Λυπάμαι, αλλά αδυνατώ να κατανοήσω το συλλογισμό σου, τον εκνευρισμό σου, για να μη πω και τον παραλογισμό σου.
Προτού πάρεις φόρα να μου πεις όλα εκείνα τα γνωστά χαριτωμένα, μισό λεπτό να στα πω εγώ. «Που ήρθα να χαλαρώσω λίγο και θα’ χω την κάθε κυράτσα να τρέχει πίσω από το Γιαννάκη για να του ανανεώσει το αντηλιακό… Που θα πρέπει τώρα να ακούω τις ζητωκραυγές κάθε κουτσούβελου, που επειδή έκανε βουτιά εκεί που σκάει το κύμα νομίζει πως θα πάρει και βραβείο… Που θα μας τα κάνουν μπάμιες (κατ’ αντιστοιχία του “μας τα κάνατε τσουρέκια”) με τις τσιρίδες τους, τα σκασμένα …». Αυτά δεν σκέφτεσαι κάθε φορά που μας βλέπεις;
Άκου λοιπόν. Σου έχω νέα. Η παραλία που έχεις αράξει είναι κοινόχρηστος χώρος. Το μόνο που απαγορεύεται εδώ είναι η ρίψη απορριμμάτων. Και απορρίμματα δεν μας λες, ούτε εμένα ούτε τα παιδιά μου. Τα παιδιά είναι παιδιά. Κι αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι η πραγματικότητα. Ήσουν κι εσύ παιδί. Ναι, για τότε λέω που είχες το ακαταλόγιστο κι έπαιζες ξέγνοιαστα με τα κουβαδάκια σου στην ακροθαλασσιά, που έτρεχες σηκώνοντας εκατοντάδες κόκκους άμμου προς πάσα κατεύθυνση κι έκανες αισθητή την παρουσία σου με τα γέλια σου. Θυμάσαι;… Μη ζητάς, λοιπόν, από μένα να φιμώσω τα παιδιά μου ή να σχεδιάσω για χάρη σου στην άμμο έναν κύκλο «προστασίας» για να μην ΣΕ ενοχλούν. Μη ζητάς να τα ακινητοποιήσω στις ξαπλώστρες, να τους απαγορεύσω να παίζουν με νεροπίστολα και να σκάβουν στην άμμο μέχρι να βρούνε πετρέλαιο, γιατί είναι σαν να απαιτείς καταμεσής του θέρους να πάψουν να τραγουδούν τα τζιτζίκια.
Δεν είναι κακομαθημένα τα παιδιά μου. Είναι απλά φυσιολογικά παιδιά, που παίζουν, χαίρονται να τρέχουν ξυπόλυτα στην αμμουδιά και λάμπουν από ευτυχία με το που θα νιώσουν την αλμύρα της θάλασσας πάνω τους. Κι αν θες σώνει και καλά να χαρακτηρίσεις κάποιον, ξεκίνα από μένα που επέλεξα να μεγαλώσω παιδιά και όχι αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα. Που έμαθα στα παιδιά μου πως στην παραλία πάμε για να παίξουμε, να χτίσουμε κάστρα στην άμμο, να κάνουμε μακροβούτια στη θάλασσα, κι όχι για να στραβωθούμε παίζοντας με ένα χαζοτάμπλετ. Που τους έμαθα όχι μόνο να μην αφήνουν σκουπίδια, αλλά να με φωνάζουν να μαζέψω και τα δικά σου αποτσίγαρα, εκείνα που δήθεν ξέχασες να πετάξεις στον κάδο. Αν δεν σου αρέσουν τα παιδιά και θεωρείς ενοχλητικές τις παιδικές φωνές και τα γέλια, κι αν θες ησυχία για να λύσεις το σταυρόλεξό σου, υπάρχει ξέρεις και η Εθνική Βιβλιοθήκη, και για άκρα του τάφου σιωπή και τα νεκροταφεία. Άλλωστε, και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, τα παιδιά είναι λιγότερο ενοχλητικά και παντελώς ακίνδυνα, σε σχέση με όλους αυτούς που παίζουν ρακέτες. Όχι, πες μου. Φοβήθηκες ποτέ μη σου έρθει κάνα κουβαδάκι στο κεφάλι; Το πολύ πολύ να σε πάρει ξώφαλτσα λίγο νεράκι από τα νεροπίστολα. Να σου θυμίσω δε ότι στην κοπελιά που παίζει ρακέτες, αυτή με το Brazilian και το κορμί τίγκα στο coppertone, δεν σε είδα να της ρίχνεις δολοφονικές ματιές ούτε να την αποπαίρνεις για το μπαλάκι που προσγειώθηκε στο κεφάλι σου. Τουναντίον.
Αν αναρωτιέσαι γιατί τα παιδιά μου είναι φασαριόζικα και ζωηρά, ενώ τα Αγγλάκια είναι φρόνιμα και πειθαρχημένα, ρώτα τις μαμάδες τους, τους ψυχολόγους και τους κοινωνικούς αναλυτές. Αυτοί ίσως ξέρουν να απαντήσουν γιατί τα τετράχρονα Αγγλάκια στα δεκαπέντε τους μετατρέπονται από «αγγελάκια» της παραλίας σε «διαβολάκια» και πρωταγωνιστές επεισοδίων στα ελληνικά νησιά. Αυτό αλήθεια εσύ πως το εξηγείς;… Αν αναρωτιέσαι γιατί φωνάζει η Ελληνίδα μάνα στην παραλία, γιατί δεν ρωτάς τη μαμά σου; Κάτι θα θυμάται από τις εποχές που σε κυνηγούσε να σε μπουκώσει με κεφτεδάκια, αγγουράκια και ό,τι άλλο κουβαλούσε στα ταπεράκια της. Εγώ πάντως να ξέρεις, αν είναι να κουβαλήσω το μισό ψυγείο, προτιμώ να κάτσω σπίτι και να φουσκώσω την πλαστική πισίνα. Όχι, γιατί είμαι ακαμάτρα, ούτε γιατί δεν έχω ταπεράκια. Απλά γιατί αφενός στην παραλία δεν πάμε για ντερλικώσουμε κάτω από την ομπρέλα, αφετέρου γιατί το πολύ φαγητό στη θάλασσα απαγορεύεται δια ροπάλου και ρακέτας, εκτός κι αν θέλουμε να πάμε από πνιγμό.
Και για να μην παρεξηγηθώ, ξέρω πως υπάρχουν γονείς παντελώς αδιάφοροι, που ακόμα κι αν το βλαστάρι τους έρθει απρόσκλητο και κατσικωθεί στην ομπρέλα σου, δεν θα κουνηθούν παρά μόνο για να ανανεώσουν το αντηλιακό τους ή να πάρουν καλύτερη πόζα για την selfie της ημέρας. Αλλά αυτοί οι παντελώς αδιάφοροι γονείς, οι γνωστοί «παραλίες», είναι οι αστοχίες του σύμπαντος και κυκλοφορούν παντού. Οι περισσότεροι από εμάς ναι μεν αφήνουμε ελεύθερα τα παιδιά να παίξουν και να τρέξουν, αλλά όχι ανεξέλεγκτα και σε σημείο ασυδοσίας. Σαφώς κι αν δω τα παιδιά μου να σε ενοχλούν θα τα «μαζέψω» και θα ζητήσω και συγγνώμη, αν χρειαστεί. Σαφώς και θα σηκωθώ να τους πω ό,τι θέλω χωρίς να βγάλω ντουντούκα. Σαφώς και τους υπενθυμίζω πως η παραλία δεν είναι το σπίτι τους για να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά ως εκεί. Όσο παίζουν χωρίς να ουρλιάζουν, όσο διασκεδάζουν χωρίς να τσιρίζουν και να τσακώνονται, δεν θα επέμβω στο παιχνίδι τους, απλά και μόνο για να σου εξασφαλίσω απόλυτη ηρεμία για να παίξεις στο κινητό ή για πίτσι πίτσι με την/τον σύντροφό σου. Υπάρχουν άλλωστε και πιο απόμερες παραλίες για ερωτικά ενσταντανέ. Get a room στο κάτω κάτω.
Για να μην χαλάμε τις καρδιές μας, δεν ζητάω απλά την κατανόησή σου. Ζητάω το χώρο και το χρόνο που μας αναλογεί. Άσε τα παιδάκια να παίξουν και να τρέξουν. Δεν υπάρχει άλλωστε καλύτερος τρόπος να χαρούν και να χτίσουν καλοκαιρινές αναμνήσεις. Άσε τις μανουλίτσες ήσυχες κι ασχολήσου με τις «νίτσες» ή ό,τι άλλο σου προκαλεί ευχαρίστηση. Άλλωστε όλοι οι καλοί χωράνε, κι όλοι δικαιούνται ένα κομμάτι θάλασσας. Οι ιδιότροποι και οι γκρινιάρηδες δεν χωράνε μονάχα.
Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους!