Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί ημών, μέρες που είναι ας επιτρέψουμε στις ψυχές μας να βρουν γαλήνη, ας βαδίσουμε στο μονοπάτι της συναίνεσης και της σύνεσης, ας στρέψουμε το βλέμμα στον ουρανό για έμπνευση και στο χώμα για ταπείνωση, ας καλμάρουμε τα νευρΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ ΚΑΡΓΙΟΛΑΚΙΑ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΗΣΥΧΟΥΣ Ε;;; ΔΕ ΣΕΒΕΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΟΥΤΕ ΙΕΡΟ, ΟΥΤΕ ΟΣΙΟ, ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ ‘ΕΒΛΟΓΗΜΕΝΟ’ ΤΥΡΙ ( “θα τρως τυρί και δεν θα είναι τυρί”) ΚΑΙ ΠΙΤΟΓΥΡΑ ΜΕ ΜΠΙΦΤΕΚΙ ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ και φύκια με wasabi, εκειιιιιιιι εσείς να μας τσιγκλίζετε, δε δείχνετε κανένα έλεος.

Ορίστε τώρα τι με αναγκάζετε να κάνω, βυθίζω τα δάχτυλα μου στην αμαρτία και πληκτρολογώ συντάσσοντας το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΚΥΛΑΣ. Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή έχει να πει τα εξής, Μαρούσκα σημείωνε:

Κανένας άνθρωπος ποτέ, δεν γεννήθηκε σκυλί μαύρο του πολέμου. Καμιά γυναίκα δε γεννήθηκε με στάμπα στο κούτελο ΣΚΥΛΑ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ. Καλά παιδιά ήμασταν ρε, αλήθεια. Αλλά κανένα καλό παιδί ποτέ, δεν είδε προκοπή. Άμα είσαι καλό παιδί, το πολύ πολύ να σε κεράσουν μια πάστα, το οποίο γενικά δεν είναι κακό, αλλά ξέρεις κάτι; Μη μου ζαλίζεις τον έρωτα, μη μου τη βαράς στα νεύρα και άμα είναι δίνω 2.80 κ παίρνω μόνη μου τη ρημάδα την πάστα μου, ναι;

Ο κάθε άνθρωπος παίρνει τόσο χώρο όσο του δίνεις. Και κάπου εκεί καλείσαι να κάνεις τις επιλογές σου. “Εσύ εσύ κι εσύ, πάρτε ένα μέτρο, εσύ δύο, εσύ 2 χιλιοστά και εσύ άμα γουστάρεις ανέβα στο κεφάλι μου κούκλα μου γλυκιά χόρεψε και σπάσ’ τα όλα τούτη τη βραδιά. Αμάν κουζούμ, αμάν γιαβρούμ”. Οι άνθρωποι με τους οποίους δεν συγχρωτίζεσαι (τσααακ ωραία λέξη αυτή, την έχω ξαναχρησιμοποιήσει νομίζω, κάποια ψυχή θα είναι πολύ περήφανη για μένα 😉 ) , αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, δεν ανήκουν προφανώς στην ομάδα εκείνων που επιτρέπεις να σου κατσικωθούν στο σβέρκο, να σε προσβάλλουν άνευ λόγου και αιτίας και βασικά δε πολυγουστάρεις καν να αναπνέουν κοντά στη μούρη σου. Οφείλει λοιπόν ο κάθε ένας από εμάς να κάνει σαφή τ όρια του στους συνανθρώπους του. Και κάπου εδώ δημιουργείται το πρόβλημα. ΔΕΝ το κάνουν όλοι. Κάποιοι επιτρέπουν να τους προσβάλλουν, να τους ενοχλούν, να τους υποτιμούν, να τους γαμάνε την ψυχολογία. Κακώς και είναι λυπηρό αυτό και μακάρι να μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να ξεπεράσουν αυτήν τους την αδυναμία. Δεν είναι όμως ΟΛΟΙ έτσι. Κάποιοι δεν είναι Ίσως υπήρξαν κάποτε. Ποτέ ξανά.

Κάπως έτσι λοιπόν, εξελίσσεται ο άνθρωπος από “καλό παιδί, ας το κεράσουμε μια πάστα” σε “πωπω Παναγία μου, τι ΣΚΥΛΑ είναι αυτή” (προφανώς μιλάμε για γυναίκες, αλλιώς πάμε σε άλλη κατηγορία, του “σκληρού car yo lee”)

Τι είναι λοιπόν καλά μου παιδιά, η ΣΚΥΛΑ;

Η σκύλα είναι η γυναίκα με την οποία πρέπει να το σκεφτείς δύο και τρεις φορές αν θες να ανοίξεις ιστορίες. Για ποιο λόγο; Μα για το προφανές, που δυστυχώς δεν είναι τόσο προφανές τελικά, ούτε τόσο αποδεκτό. Η σκύλα δεν θα καταπιεί τόσο εύκολα τη μαλακία σου. Θα εκφράσει τη δυσαρέσκεια της με σαφή τρόπο, θα σου υποδείξει τα όρια τα οποία παραβίασες με τη συμπεριφορά σου και αν συνεχίσεις να ενοχλείς σόρρυ ρε φίλε, αλλά θα σου κόψει και κομμάτι, ναι;

Τα σκυλιά που γαβγίζουν, σπάνια δαγκώνουν η αλήθεια είναι. Αλλά το ρισκάρεις;

Όλες είμαστε εν δυνάμει σκύλες. Όσες θέσαμε τα όρια μας κάποια στιγμή και δεν έγιναν σεβαστά. Όσες επιτρέψαμε να μας πληγώσουν, να μας διασύρουν ή να μας αδικήσουν. Και μάθαμε. Έκτοτε λοιπόν (κάποιες από εμάς παιδιόθεν) αν μας προκαλέσουν θα απαντήσουμε. Το οποίο είναι σπαστικό το ξέρω, αλλά that’ s life. Και ξέρεις κάτι; Όσο κι αν φαίνεται επιθετική τακτική, δεν είναι. Εσένα προφυλάσσουμε ουσιαστικά. Αν καταπιούμε τη μαλακία σου, θα συσσωρευτεί πίκρα και τσατίλα. Και πίστεψε με (τσεκάρησε το και με το περιβάλλον σου αν θες, θα δεις πως έχω δίκιο) τις μεγαλύτερες εκρήξεις, τις πιο μεγάλες “ζημιές” τις κάνουν άνθρωποι που ανέχτηκαν, ανέχτηκαν, ανέχτηκαν ε κάποια στιγμή έκαναν το μεγάλο μπαμ, πέταξαν την πάστα που τους κέρασες και όρμηξαν να σου φάνε τους αμφιβληστροειδείς, αλαλάζοντας ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑ.

Η σκύλα αντιθέτως, σπάνια θα περιέλθει σε τέτοια ψυχική κατάσταση. Μόλις ψιλοενοχληθεί, θα γρυλίσει… Ένα μικρό ανεπαίσθητο γκκκκκρρρρ, μια πρωτόγονη, αρχέγονη ιαχή, ένα μικρό αλάρμ αν θες να το πεις έτσι. Τύπου “το νου σουυυυ”. Τσαααακ, παίρνεις το μήνυμα, οπισθοχωρείς. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά, ρουθούνι δεν άνοιξε!

Επίσης, καλό είναι (και δίκαιο) να εκτιμηθεί πως η σκύλα δεν είναι καργιόλα. Δεν θα σου κάνει πουστιά πίσω από την πλάτη σου, ακριβώς επειδή δε σε φοβάται. Θα σου αγριέψει IN YOUR FACE, δεν θα βάλει άλλους να κάνουν τη βρωμοδουλειά της. Δεν δίνει το μήνυμα σε άλλους να στο μεταφέρουν, σκυλί είναι όχι σκουλήκι. Αν είσαι μαλάκας, μπορεί να εξελιχθεί το πράγμα, αλλά 99,9% των περιπτώσεων δε χρειάζεται. Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να εμπλακεί πραγματικά με άνθρωπο που δε μασάει τα λόγια του και δεν κωλώνει να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του.

Η φίλη μας η σκύλα δεν είναι τζάμπα μάγκας, δεν κρύβεται πίσω από κανένα πληκτρολόγιο, πίσω από κανέναν άνδρα και πίσω από καμία ιδιότητα. Αν γαβγίζει στο FACEBOOK αλλά κατ’ιδίαν είναι κότα, πρόκειται περί κατάπτυστου είδους και όπου την πετύχουμε θα την συντρίψουμε, θα της κολλήσουμε μπιγκ μπάμπολ στα μαλλιά και τέτοια.

Δύο τελευταίες κουβέντες μόνο. Ίσως εκπλαγείς πόσο πολύ ανοίγει τα όρια της και τις ανοχές της για τους φίλους και τους δικούς της. Ίσως παρεξηγήσεις το ότι παίζει φάπες ξέρωγω με κάποιον και δέχεται ανελέητο χαβαλέ και πείραγμα, ακόμα και μάλωμα κ τράβηγμα αυτιού. Ναι. Μπικόζ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ, φίλε… Δεν είσαι μέσα. Το νου σου, λοιπόν.

Και τέλος. Καμιά φορά, οι σκύλες γαβγίζουν άδικα, νταξ άνθρωποι είναι. (Και γαμώ τις λογικές προτάσεις αυτό “και οι σκύλες άνθρωποι είναι”). Ντοντ γουόρρυ, δώσε λίγο χρόνο (απομακρύνσου όμως πρώτα, ναι;) και κατά πάσα πιθανότητα θα ξελαμπικάρουν και θα λυθεί η παρεξήγηση. Eίπαμε, δεν είναι καργιόλες, είναι καλά παιδιά κατά βάθος (παστούλα;). Και άμα τους εξηγήσεις όμορφα το λάθος τους θα κουνήσουν την ουρά τους χαρωπά και θα σ’ αφήσουν να τις χαϊδέψεις στην κοιλίτσα ξέρωγω (ή και αλλού, γενικά είναι δεκτικές σε προτάσεις).

Αυτά, να τοιχοκολληθεί το παρόν σε περίοπτη θέση εντός των χρονολογίων σας. Θα τσεκάρω.