Πού είναι, πού είναι, πού είν’ η σακούλα; Ψάξε, ψάξε έχει 0.04 λεπτά. Τελικά η 1η μέρα του χρόνου πάντα είναι μέρα αλλαγών. 1η Ιανουαρίου 2002 είχαμε αποδεχθεί το ευρώ. 1η Ιανουαρίου 2018 υποδεχόμαστε την «επί πληρωμή» χρήση της πλαστικής σακούλας.

Μα καλά είναι δυνατόν; Να πληρώνουμε την πλαστική σακούλα; Το ανεχθήκαμε από σούπερ μάρκετ ξένης χώρας (εδώ ανεχθήκαμε άλλα και άλλα από αυτή τη χώρα, το να πληρώνουμε τη σακούλα εεε σιγά). Αλλά ρε φίλε στα ελληνικά σούπερ μάρκετ να μου λένε «Παρακαλώ, θέλετε σακούλες; Έχουν 0,04 λεπτά».

Τι λες ρε φιλενάδα; Τι 0,04 λεπτά μου τσαμπουνάς; Εγώ έχω μάθει να παίρνω όσες σακούλες θέλω. «Αααα, να πάρω κάνα 3-4 παρά πάνω. Θα χρειαστούν». Και τώρα μου ζητάς να τις πληρώσω; Και που θα ρίχνω τα σκουπίδια; Και τι θα βάζω στο καλαθάκι του μπάνιου; Τι; Υπάρχουν σακούλες σκουπιδιών; Τι; Υπάρχουν και αρωματικά σακουλάκια για τα σκουπίδια του μπάνιου; ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Εγώ θέλω το γνωστό, συνηθισμένο τρόπο μου. Τη σακούλα του σούπερ μάρκετ στο καλάθι των σκουπιδιών. Τη σακούλα στο καλαθάκι του μπάνιου. Τη σακούλα για να βάζω μέσα τα ταπεράκια όταν πάω στη μαμά για ανεφοδιασμό.

Ναι, ναι, ναι. Η σακούλα προκαλεί τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές. Ναι, ναι, ναι. Καταλήγει στη θάλασσα και την τρώνε τα καημένα τα ψαράκια και πεθαίνουν. Ας προσέχουν. Τι φταίω εγώ αν αυτά δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά σακούλας και τσούχτρας. Ναι, ναι, ναι. Καταλήγουν στα ποτάμια και μολύνουν το πόσιμο νερό. Τι μας λες καλέ. Θα παίρνω νερό εμφιαλωμένο. Πολύ απλά.

Ναι, ναι, ναι. Τις πετάμε στα χωράφια, στα λιβάδια και δεν ξέρω και εγώ που αλλού και προκαλούν το θάνατο των πτηνών. Συγνώμη, αλλά εγώ μένω σε πόλη, άρα δεν έχω χωράφια και λιβάδια κοντά μου. Οι άλλοι τις πετάνε, οι άλλοι να τις πληρώνουν. Ναι, ναι, ναι. Η καταστροφή που προκαλεί το πλαστικό στη φύση μπορεί να διαρκέσει εκατοντάδες χρόνια. Ε και; Ας φτάσω μέχρι τα 80 και χαρούμενη θα είμαι. Χαχαχαχαχα …

Και κάπως έτσι μπορεί να σκέφτεται κάποιο ποσοστό των πολιτών με τη θέσπιση του νέου μέτρου να πληρώνουμε την πλαστική σακούλα στα σούπερ μάρκετ. Γιατί δυστυχώς έχουμε μάθει να κοιτάμε τι μας βολεύει, τι έχει επιπτώσεις άμεσα σε εμάς και όχι μακροχρόνια. Δεν σκεφτόμαστε την καταστροφή του περιβάλλοντος, γιατί δεν θα ζούμε τότε. Δεν σκεφτόμαστε, όμως, ότι θα ζουν τα εγγόνια μας, τα δισέγγονά μας. Τι μας νοιάζει αν τα ψάρια πεθαίνουν; Δεν σκεφτόμαστε όμως ότι αυτά τα ψάρια μπορεί να τα ταΐσουμε στα παιδιά μας. Το νερό μολύνεται. Σιγά το πράγμα. Άντε να βάλουμε φίλτρο ή να παίρνουμε εμφιαλωμένο.

Πάντα έτσι. Πάντα τον εαυτούλη μας. Θυμάμαι τότε με το Τσέρνομπιλ. Όλοι λέγανε «Ε καλά μακριά μας είναι». Και εγώ πιτσιρίκα τότε, με το αθώο μυαλό μου σκεφτόμουν «Ναι μακριά, αλλά αυτό που λένε ότι είναι σκόνη δεν μπορεί να έρθει με τον αέρα και εδώ;». Και ήρθε. Και προκάλεσε μεγάλη καταστροφή στον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαία η αύξηση των θανάτων λόγω καρκίνου. Το ότι δεν είχαμε άμεσες καταστροφές όπως στο Τσέρνομπιλ, το ότι δεν είχαμε τερατογενέσεις, κλπ, κλπ, δε σημαίνει ότι δεν θα είχαμε σε βάθος χρόνου τις καταστροφικές επιπτώσεις της ραδιενέργειας.

Έτσι και με το πλαστικό. Δεν βλέπουμε άμεσα την καταστροφή. Δεν τη βιώνουμε στον οργανισμό μας. Για αυτό και δεν μας νοιάζει πού θα καταλήξει η πλαστική σακούλα. Και φυσικά ως μεσογειακός, αντιδραστικός λαός, εφόσον είναι ευρωπαϊκή συνήθεια δε γίνεται να το δεχτούμε. Δεν θα μας πουν οι Ευρωπαίοι τι θα κάνουμε με το δικό μας περιβάλλον. Με τη δική μας θάλασσα. Ας κοιτάξουν τις χώρες τους και ας μας αφήσουν να κάνουμε ότι θέλουμε.

Θα πάρει κάποιο χρονικό διάστημα να το συνηθίσουμε. Το ίδιο δεν έγινε και με τους κάδους ανακύκλωσης; Αρχικά αποτελούσαν κυρίως διακοσμητικό στοιχείο και τους έβλεπες σε ελάχιστα σημεία. Όμως, με το πέρασμα του χρόνου του συνηθίσαμε. Και αποκτήσαμε «ανακυκλώσιμη» συνείδηση. Έτσι, θέλω να ελπίζω, θα συνηθίσουμε και τη μη χρήση πλαστικής σακούλας. Έτσι θα μάθουμε να χρησιμοποιούμε τις σακούλες μιας χρήσης ή ακόμα και τα καροτσάκια της λαϊκής. Γιατί όπως φροντίζουμε και καθαρίζουμε το σπίτι μας, πρέπει να φροντίζουμε και το περιβάλλον, καθώς αυτό είναι το σπίτι το δικό μας, των παιδιών μας, των εγγονών μας, των απογόνων μας. Γιατί το περιβάλλον για να σε σέβεται, πρέπει να το σέβεσαι.