170 παιδιά.
Ηλικίας από 4μιση έως 18 περίπου. Αθλητές και αθλήτριες.
Με τους αντίστοιχους γονείς – αδέρφια- παπουδογιαγιάδες που ήρθαν να δουν τα παιδιά να εκτελούν τα προγράμματα τους, χάριν επιδείξεως όπως συνηθίζεται στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς.

Σύνολο καμιά 500ριά ψυχές, αθλητές, προπονητές, μέλη διοικητικών συμβουλίων του δήμου, συγγενείς και τυχάρπαστοι.

500 κορμιά.
Που αναπνέουν. (προφανώς)

36 βαθμοί κελσίου ΕΞΩ. Στον καθαρό αέρα.

Εσύ είσαι μέσα. Στο στάδιο. Το επονομαζόμενο ΚΛΕΙΣΤΟ. Το λένε έτσι, επειδή ΝΤΑΧΑΟΥ δεν μπορούν να το πουν, δεν είναι πολίτικαλυ κορρέκτ, λέει …

Με ένα παιδί (δικό σου ) στον αγωνιστικό χώρο στο κέντρου του τερέν, και ένα στα χέρια (ούτε καν δικό σου , δανεικό από μάνα τιραμόλα με 4 παιδιά που έπρεπε να βρίσκεται ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ σε 3 γήπεδα, όπου σε πλησιάζει απελπισμένη και σου κάνει πάσα το μικρότερο της με βλέμμα ημίτρελης μαινάδας και σου γρυλίζει ‘ΠΑΡΕ ΑΥΤΟ ΔΕ ΜΠΟΡΩΩΩΩ ΔΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩΩΩΩΩΩΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΑΑΑΑΝΩΩΩΩΩΩ’ και απομακρύνεται με άλματα τριπλουνίστα να προλάβει να πάει στα γήπεδα των άλλων παιδιών της, διασπαρμένα στα 4 σημεία του ορίζοντα.

Και ξαφνικά ΣΕ ΧΤΥΠΑΕΙ. Η ύπουλη. Η άτιμη.
Η ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ….

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙΣ.
500 ψυχές στοιβαγμένες σ ένα τοπικό κλειστό γήπεδο μπάσκετ του δήμου μικρής χωρητικότητας ΧΩΡΙΣ ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΑ.
Ο ένας κυριολεκτικά πάνω στον άλλο, με κινητά, κάμερες, φωτογραφικές μηχανές να προσπαθούν σε πρώτη φάση ν απαθανατίσουν τα παιδιά τους που έκαναν επιδείξεις.
Σε δεύτερη φάση, όταν εδραιωθεί σε όλους ο πανικός και η απελπισία λόγω αφόρητης ζέστης και αποπνικτικής ατμόσφαιρας , πετάνε όλοι τις κάμερες και κοιτάνε να επαναφέρουν στη ζωή τα πρώτα θύματα. Συγνώμη, μου κρατάτε λίγο την κάμερα, να κάνω τεχνητή αναπνοή στην γυναίκα μου? ευχαριστώ!’

Το μωρό στην αγκαλιά να ωρύεται, το παιδί στο τερέν να σε ψάχνει με τα μάτια, επιζητώντας την επιβράβευση στο βλέμμα σου, όπου εσύ πρέπει αφενός να προσποιηθείς πως όλα είναι ΟΚ και να κάνεις νόημα «μπράβο αγάπη μου!!!!» χειροκροτώντας, αφετέρου να σκανάρεις τον χώρο για έξοδο κινδύνου…. χωρίς επιτυχια!! Όλοι οι έξοδοι μπλοκαρισμένες από γιαγιάδες με σκαμπό, προφανώς βετεράνες του είδους (ο παλιός είναι αλλιώς φίλε, Ο ΠΑΛΙΟΣ ΞΕΡΕΙ) οι οποίες επιλέγουν να κάτσουν ακριβώς εκεί , με τα σκαμπουδάκια που έφεραν από τα σπίτια τους, ώστε και καλή οπτική γωνία να έχουν ως προς τον αγωνιστικό χώρο και σε πόρτα να βρίσκονται άρα να έχουν πρόσβαση σε φρέσκο αέρα.

Ετσι λοιπόν ένιωθαν οι άνθρωποι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτός ήταν ο «συνωστισμός» στη Σμύρνη το ’22 που περιγράφει η Ρεπούση στο βιβλίο της 6ης δημοτικού, αυτά είναι τα βιώματα των σκλάβων που έφταναν στην Αμερική αλυσοδεμένοι τον 18ο αιώνα.

Κάποια στιγμή ακούς ένα «μαμάάάάάάά ΤΣΙΙΙΙΙΙΙΙΣΑ» και γυρνάς να δεις από που προέρχεται. Δεν μπόρεσες μέσα στον χαμό να εντοπίσεις το πιτσιρίκι που κατουριέται αλλά πρόλαβες να δεις την αυτόχειρα μάνα που με το άκουσε το παιδί της να θέλει τσισάκια, με ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗ στις τουαλέτες, κάνει μία τσακ – και δαγκώνει και κόβει με τον κυνόδοντα τις φλέβες των χεριών της.
Η ΚΟΤΑ!!!!! Η ΔΕΙΛΗ!!!!!!!!! ΚΟΙΤΑ ΡΕ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ!!!!

Σε λίγο όλοι έχουν σαλτάρει, όσο τα παιδιά αγωνίζονται ,στις κερκίδες εξελίσσονται σκηνές απείρου κάλλους. Έχουν αρχίσει τα μπουνίδια ανάμεσα στους γονείς , άλλοι σφάζονται μεταξύ τους, άλλοι πηδάνε από τους εξώστες, κάποιος προσπαθεί ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ να χορέψει το ζεμπέκικο της Ευδοκίας που ακούγεται από τα ηχεία και συνοδεύει τα παιδιά της ρυθμικής στο πρόγραμμα τους, ένας άλλος βγάζει περίστροφο και τον πυροβολεί στα γόνατα…….

Λες, δεν το ζω εγώ αυτό, δεν μπορεί να πλήρωνα όλο τον χρόνο μια σεβαστή μηνιαία συνδρομή στον δήμο της περιοχής μου, για να ζήσω στο τέλος ΑΥΤΟ…..

Θα μπορούσαν να το είχαν κάνει σε 2-3 διαφορετικές ημερομηνίες ώστε να σπάσουν λίγο τον κόσμο και τα παιδιά, να μην κάνουν όλα μαζί…
Θα μπορούσε ο δήμος να έχει εγκαταστήσει κλιματιστικά στο γήπεδο του.
Θα μπορούσε να είχε γίνει όλο αυτό τέλη Μαίου αντί για τέλη Ιουνίου, ΚΑΥΣΩΝΑΣ ΧΕΕΛΛΟΟΥ!!

Γύρισες σπίτι εν τέλει. Σε φέρνει τιμητικό άγημα του στρατού, όπως αρμόζει σε επιζήσαντες ολοκαυτωμάτων.

Και του χρόνου