Έναν αιώνα πριν, στα νιάτα σου – γύρω στον 8ο μετά Χριστόν αιώνα το προσδιορίζουν ιστορικά οι ειδικοί, είχες νταραβέρι μ έναν τύπο, ας τον πούμε συνθηματικά ΣΤΕΦΑΝΟ ξέρωγω -τυχαίο όνομα δεν ξέρω καν πως μου ήρθε στο μυαλό ΣΤΕΦΑΝΟΣ, είπαμε, οκ; (όποιος θέλει του λέω και επίθετο, ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΥΧΑΙΟ ναι;)
Ο Στεφανάκος λοιπόν, καλό παιδί, ωραίο παιδί, όλα τα καλά του κόσμου είχε πάνω του, ένα κακό είχε μόνο ΗΤΑΝ ΨΥΧΑΚΙΑΣ…

Όλα καλά μέχρι εδώ, νταξ περάσατε ένα ήρεμο 6μηνο σχέσης με μπουνίδια, αστυνομίες, ανακατεύτηκαν οι γονείς σας, παραλίγο να σε θάψει μια μέρα έξω από το sui generis πίσω από το HILTON (τι σας θύμισα τώρα ε! ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ, ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΤΑ «ΑΧΟΥΥΥΥ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΓΩ ΕΚΕΙ» ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΤΕ ΤΟΝ ΕΙΡΜΟ θα πέσουν πλοκς)

Έτσι λοιπόν η υπέροχη αυτή σχέση ζωής έλαβε τέλος, όταν ένα σαββατόβραδο αποφάσισες πως δεν την παλεύεις πια με τον θεόμουρλο, καθότι ούτε ψυχίατρος είσαι, ούτε η μάνα του για να ανέχεσαι τα ψυχωτικά του, και του λες όμορφα και καλά στο τηλέφωνο «άκου λίγο Στεφανάκο μου, ψόφα λίγο, μην με ξαναενοχλήσεις ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ αγόρι μου , ναι; κλονκ* » και καπάκι βγαίνεις με τις φίλες σου!
Όπου ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ (τυχαίο όνομα, δεν ξέρω αν έχω γίνει αρκετά σαφής) παθαίνει ένα σμπρουφφφφφντοινγκκκκκκκ στον εγκέφαλο, καβαλάει το αυτοκίνητο -ένα μαύρο polo- (όποιος θέλει του στέλνω και αριθμό κυκλοφορίας, ΤΥΧΑΙΟ αριθμό, έτσι;) και έρχεται και σε πετυχαίνει πίσω από το HILTON , λίγο πριν μπεις στο suι generis , ΑΝΑΒΕΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΦΩΤΑ, ΓΚΑΖΩΝΕΙ, ΜΑΡΣΑΡΕΙ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα, να σε κάνει χαλκομανία στον τοίχο, όποιος ήταν εκεί εκείνη την ώρα , ΣΙΓΟΥΡΑ θα το θυμάται ακόμα…
Έτσι λοιπόν για την αλητία πατάει φρένο, 2μιση χιλιοστά πριν σε κάνει πόστερ, κόσμος να ουρλιάζει, οι φίλες σου να λιποθυμάνε, πανικός ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ!!!!! ΝΙΑΤΑ!!!! αχχχχχχ

Fast forward καμιά 10ρια χρόνια μετά…

Έχεις αλλάξει 2-3 φορές νούμερο στο κινητό από τότε ΟΛΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΝΟΥΜΕΡΟ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ 10ΤΙΑ ΓΑΜΩ ΤΗ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΔΗΛΑΔΗ!!
Έχεις όμως την κάκιστη συνήθεια να κρατάς τους αριθμούς των επαφών σου και να μην κάνεις ξεσκαρτάρισμα με το πέρασμα των χρόνων και καλά να πάθεις τα ήθελε ο κώλος σου , κοπελιά…

Είσαι παντρεμένη λοιπόν πλέον, είσαι και λεχώνα, μυαλό πουρές με το νεογέννητο έχεις να κοιμηθείς 7μιση χιλιάδες 24ωρα….
αποφασίζει λοιπόν ο καλός σου να βγει με συναδέλφους του λέει, για ένα χαλαρό ποτάκι λέει, και να σ αφήσει μόνη σου με το μωρό πρώτη φορά βράδυ λέει…
νταξ… δε γαμείς, σκέφτεσαι…
Άφησε τον να βγει, του το βγάζεις ξινό μετά, υπάρχει χρόνος!

Βγαίνει λοιπόν για χαλαρό ποτάκι, μένεις πίσω εσύ, όπου το χαλαρό ποτάκι γίνεται μία τη νύχτα, δύο τη νύχτα, τρεις!
Aποφασίζεις λοιπόν να του πάρεις το σκαλπ, άλλα πριν του ανοίξεις το κρανίο στα 14, λες δεν τον παίρνω ένα τηλέφωνο να δω αν ζει, μπας και δεν ζει οπότε άδικα απολυμαίνω το χασαπομάχαιρο…

Χτυπάει χτυπάει δεν το σηκώνει , ανεβάζεις πίεση 24 εσύ, το μωρό να κλαίει να κοπανιέται, όμορφες οικογενειακές στιγμές!
45 αναπάντητες κλήσεις μετά, λες οκ, θα πάρω φίλο σου τηλέφωνο, δεν πάει άλλο… αλλά από αυτούς που είχε βγει έναν ήξερες μόνο και είχες το τηλέφωνο του.. ποιον; ΑΑΑΑΑΑΥΤΟΝ, 1-0!
Έναν ΣΤΕΦΑΝΟ!!!!!!!!!!!

Ναι αγαπητό ΣΥΜΠΑΝ… ναι

Ψάχνεις λοιπόν, με το μυαλό πουρέ σου, τον φίλο και συνάδελφο του άντρα σου, τον ΣΤΕΦΑΝΟΟΟΟΟΟΟ!
Δεν απαντάει.

οκ

Τέλος πάντων, με τα πολλά κάποια στιγμή επιστρέφει ο άσωτος σπίτι ψιλοντίρλα, γίνεται το σχετικό πατιρντί, πάτε για ύπνο, ψιλολήγει η φάση.

Την άλλη μέρα , εκεί που ταΐζεις το μωρό, βαράει το κινητό σου.
“ΣΤΕΦΑΝΟΣ”

Το κοιτάς και λες στον άντρα σου «να σου πω, δεν το σηκώνεις εσύ; ο φίλος σου θα είναι που τον έπαιρνα χτες, να δω που είσαι»
και το σηκώνει, ladies and gentlemen…
To σηκώνει.

Κάπου εκεί ανοίγουν οι ουρανοί και βρέχει κωλοδάχτυλα προς το μέρος σου…

-ναι;
-καλησπέρα, βρήκα μια αναπάντητη χτες αργά στο κινητό μου, ποιος είστε;
-…………………. (σιγή ο άντρας σου, καθότι δεν αναγνωρίζει τη φωνή και καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται για τον ΣΤΕΦΑΝΟ τον φίλο του)
-ναι λέω, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;
-χμ…μάλλον πρόκειται για λάθος φίλε μου, η γυναίκα μου κάλεσε αυτό το νούμερο χτες , μάλλον κατά λάθος
-ποιά είναι η γυναίκα σας;

Εκείνο το δευτερόλεπτο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙΣ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ… Ποιος ΣΤΕΦΑΝΟΣ είναι, ΚΑΙ ποιον κάλεσες το προηγούμενο βράδυ!
Επίσης συνειδητοποιείς πως το γ@μημενο το όνομα σου είναι ΤΟΣΟ ΣΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ που αν ο άντρας σου κάνει το λάθος και το πει, ο άλλος θα καταλάβει ποιά είσαι, και θ ανοίξει το στόμα του και σύντομα θα είσαι μονογονέας με αυτά που θα πει στο στεφάνι σου!

Ο άντρας σου σε κοιτάει με ύφος «ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΓΥΝΑΙΚΑ, τι θα πω τώρα στον άνθρωπο» εσύ τον κοιτάς με τρόμο, αυτός κρατάει το κινητό, εσύ κρατάς μωρό ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΕ ΠΙΕΖΕΙ, ΠΕΤΑΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΙΑΣΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΣΟΥ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΡΙΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΠΛΟΝΖΟΝ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΕΣΥ ΑΡΠΑΖΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ…

-Ελένη με λένε, συγνώμη για την ενόχληση ΑΝΤΙΟ ΣΑΣ
*πλονκ

Παίρνεις ανάσα, ανακουφισμένη *φιουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ σκέφτεσαι, φτηνά τη γλιτώσαμε

Γυρνάς και βλέπεις τον άντρα σου στο πάτωμα, με το μωρό ψηλά στα χέρια, σαν τερματοφύλακας που έσωσε ΑΠΙΑΣΤΟ γκολ!

Σε κοιτάει με γουρλωμένα μάτια.

Και ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ
ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ
ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΑΣ ΠΑΛΙΕΣ ΕΠΑΦΕΣ…..