Απλώνεις το χέρι και ψάχνεις να βρεις στα σκοτεινά τον διακόπτη, ανάβεις το φως και κοιτάς το κρεβάτι σαν εχθρό. Εκεί θα πρέπει να ακουμπήσεις μέχρι το πρωί, θα κοιτάς τους τοίχους μια να έρχονται με φόρα πάνω σου, μια να γυρνούν γύρω γύρω, δεν χωράει η ψυχή σου να απλωθεί σε αυτό το στρώμα. Δεν προλαβαίνει να απλωθεί γιατί ήδη σε έχει ρουφήξει μέσα του. Πέρασα πολλές τέτοιες νύχτες, που δεν ξημέρωναν, που δεν με λυπόνταν. Δυο διαγνώσεις που έζησα δύσκολα πολύ, δυο φορές αντιμέτωπη με τον αυτισμό να στέκεται απέναντί μου και να μου κουνάει το δάχτυλο. Οποιος το έχει βιώσει ξέρει τον πόνο, την αγωνία που απλώνεται μέσα σου και τελικά την ελπίδα που γεννιέται μια μέρα μαγικά χωρίς καν να το καταλάβεις. Τότε είναι που αρχιςα να βλέπω πραγματικά την ομορφιά και τη μαγεία στα παιδιά σου. Τότε είναι που η χαρά έψαξε να βρει εμένα κι όχι εγω αυτήν.

Το καλοκαίρι αυτό, καθισμένη στο μπαλκόνι σε μια άβολη πλαστική καρέκλα με την πανέμορφη αδέσποτη γατούλα φίλη μου, ακούμπησα κομμάτια της ζωής μου πάνω σε χαρτί. Όχι γιατί νιώθω σπουδαία ούτε γιατί ο εκδοτικός χώρος θα κάνει τούμπες γιατί εμφανίστηκε ένας συγγραφικός Αστέρας! Με αυτό το βιβλίο θα ήθελα να βάλω φωνή σε όλα αυτά που ένιωσα και δεν άκουσε κανείς, σε ολα αυτά που νιώθουν τόσες μητέρες σαν κι εμένα, θα θελα να μάθουν πως η ζωή δεν χρωστάει και δεν χαρίζει τίποτα εύκολα στις οικογένειες μας και αυτό δεν μας κάνει μόνο αγωνιστές αλλά και μικρούς θαυματοποιούς. «Το μπλε που αγκαλιάζει» γράφτηκε για ολες τις μητέρες που εκλαψαν με τα δάκρυα μου και γέλασαν με το ίδιο χαμόγελο ακριβώς, για τις μητέρες που θα μας δουν στην πόρτα του σχολείου με όλη την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια μας, για τα παιδια που έχουν στην τάξη τους ένα Νικόλα και μια Χριστίνα και δεν τους εχουν γνωρίσει ακόμη. Τέλος..για μένα, που ένιωσα καθε λέξη από τις σελίδες του να με γυρνάνε πίσω και να σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι για όλα τα μπλε που μπήκαν στη ζωή μου.

 

Μαρία Παπαδοπουλου
Εκδόσεις Συμμετρια