Είναι νόμος. Ότι κυνηγάς φεύγει μακριά σου. Ότι αφήνεις στην τύχη και νταξ δεν καίγεσαι και πολύ, σου ‘ρχεται κατακέφαλα. Για χρόνια κυνηγούσα τα όνειρά μου. Ποτέ δεν ολοκλήρωσα κάτι. Στα 15 έκλεινα τα μάτια και με έβλεπα με μαύρο ταγέρ, κότσο και γυαλιά μυωπίας. Αυτό άλλαξε στα 19 όπου ήθελα να γίνω επιχειρηματίας με δικό μου καφέ. Ταυτόχρονα, σπούδασα κάτι το οποίο δεν αγαπώ και δεν υπάρχει ούτε στο βιογραφικό μου. Το χρησιμοποίησα σε τρελές φτώχιες όταν δεν υπήρχε σάλιο για να πάρω κάνα πακέτο τσιγάρα και την αγαπημένη μου πίτσα. Στα 28 ταλαντευόμουν ανάμεσα στο δικό μου καφέ και στο μακιγιάζ. Εν τέλει, η Ελλάδα δεν γουστάρει να δίνει τα απαραίτητα εφόδια για ένα νέο ξεκίνημα στους νέους και έτσι πια ήμουν σίγουρη τι θα έκανα.

Τα πρώτα χρόνια δεν είπα σε κανέναν το παραμικρό. Προσπαθούσα να βρω μια τετράωρη δουλειά ώστε να ελαφρύνω τα οικονομικά μας αδιέξοδα και μια το όνειρο έσβηνε, μια σιγόκαιε και μια γινόταν λάβα ηφαιστείου. Ναι, δεν άντεχα αυτές τις αλλαγές αλλά αποφάσισα να κάνω κάτι το οποίο το μόνο που απαιτούσε ήταν χρόνος. Και έτσι βρήκα το youtube. Αμέτρητες ώρες σε tutorials. Γνώριζα κάθε τεχνική, κάθε hack, κάθε προϊόν. Έκανα γνωριμίες και από τον καθένα τους πήρα κάτι το οποίο το προσάρμοσα στην δική μου αισθητική και οπτική. Έτσι, δειλά δειλά άρχισα να πειραματίζομαι πάνω μου. Έκανα το πρώτο μου smokey με μεγάλη δυσκολία ώστε να μην «σβήσω» πολύ το χρώμα και φαίνεται γκρι αλλά ταυτόχρονα να «σβήσω» τις άκρες τόσο γρήγορα ώστε να μην στεγνώσει το μολύβι. Ήταν μια διαδικασία που κράτησε πολύ ώρα αλλά κάθε φορά γινόταν όλο και πιο γρήγορη. Έτσι, για να μην μακρηγορώ, έμαθα τα πάντα, όσο μπορώ να το πω αυτό γιατί στο μακιγιάζ υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο και συναρπαστικό, και ήμουν έτοιμη, εφόσον το επέτρεπαν τα οικονομικά μας, να ξεκινήσω την σχολή μου. Δήλωσα ενδιαφέρον τρεις φορές στην πρώτη σχολή αλλά και τις τρεις κάτι τύχαινε τελευταία στιγμή και πάντα το ακύρωνα. Για μένα είχαν προτεραιότητα τα παιδιά, οπότε όλο και πήγαινε πίσω το δικό μου όνειρο.

Στα μέσα του ’16 το παίρνω πια απόφαση ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει όλο αυτό με τόσες υποχρεώσεις και το δέχομαι, αρκετά καλά μπορώ να πω. Με ψιλοέκαιγε μέσα μου αλλά προσπαθούσα να το κατευνάσω. Στα μέσα του ’17 μπαίνει στην ζωή μου το http://thebluez.gr . Φανατική αναγνώστης. Διάβαζα μανιωδώς τα κείμενα και είχε γίνει η ευχάριστη διέξοδος μου. Εκείνη η περίοδος αν μπορούσα να την χαρακτηρίσω, θα την έλεγα ως μη παραγωγική. Κάτι έγινε όμως διαβάζοντας αυτά τα κείμενα και αποφάσισα να στείλω ένα δικό μου από τα πολλά που είχα. Αραδιασμένες λέξεις βασικά που έπρεπε να μπουν σε σειρά. Το πείσμα μου και οι συνθήκες μετά από λίγο καιρό με έκαναν μόνιμη συντάκτρια. Βασικά, ποτέ δεν θέλησα και δεν αισθάνθηκα συγγραφέας αλλά δεν μπορείς να πεις ότι τα κείμενα μου δεν διαβάζονται. Και το γράψιμο είναι κάτι το οποίο εξελίσσεται με την πρακτική. Ομολογώ ότι διαβάζοντας τα πρώτα κείμενα μου αλλά και το τελευταίο, για μένα, η διαφορά είναι εμφανής.

Στις αρχές του ’18 λοιπόν και αφού με είχε συνεπάρει όλο αυτό και ήμουν 100% δοσμένη εκεί, εντελώς άκυρα θα έλεγα, μπαίνει στο προσκήνιο το όνειρο μου. Το μακιγιάζ. Τα βάζουμε όλα κάτω και προτού αναλύσω ακριβώς τα σχέδιά μου βρέθηκα να πηγαίνω πρώτη μέρα στην σχολή. Δυστυχώς, η σχολή δεν ήταν αυτή που περίμενα και σε συνδυασμό με ένα θέμα υγείας την σταματώ. Απογοήτευση. Το παραδέχομαι ότι με πήρε από κάτω.

Στους δύο μήνες από το τελευταίο σκηνικό σε μια τηλεφωνική συνομιλία που είχα για ένα σεμινάριο, μιλώ με μια ευγενέστατη κυρία η οποία μου εξηγεί ότι πλέον στην πόλη μου υπάρχει σχολή. Την επόμενη πήγα στο πρώτο μου μάθημα. Από τότε, πέρασα αρκετές δυσκολίες αλλά τις αντιμετώπισα. Το είχα πάρει απόφαση. Θα την τελείωνα ο κόσμος να χαλάσει. Ζοριστήκαμε ναι, αλλά καθώς πήρα το χαρτί της αποφοίτησης, όλα πέρασαν. Τώρα, σχεδιάζω το μέλλον μου με πολύ ωραία πράγματα που έρχονται αλλά ποτέ δεν ξεχνώ το  http://thebluez.gr που με βοήθησε σε μια πολύ δύσκολη φάση για μένα και έβγαλε μια δημιουργική πλευρά μου που δεν γνώριζα, τραβώντας με από τον πάτο.

Ξέρετε, όλοι περιμένουμε τον άνθρωπο που θα μας δώσει μια ευκαιρία. Για μένα ήταν η ομάδα του http://thebluez.gr που με αγκάλιασε και έκανα φίλους.

Για όλους εσάς που δώσατε πανελλήνιες και δεν έχετε το 18 το καλό ή για όλους εσάς που παρατήσατε την σχολή σας γιατί δεν γουστάρατε έχω να σας πω ότι δεν τρέχει μία. Μία όμως. Κυνηγήστε αυτό που εσείς θέλετε πραγματικά και όχι η μητέρα ή ο πατέρας ή η γιαγιά σας. Δεν γεννηθήκαμε όλοι δικηγόροι και γιατροί αλλά γεννηθήκαμε με πείσμα και θέληση για το ακατόρθωτο.

Είμαι 36, μαμά και σύζυγος και μόλις πριν λίγες μέρες αποφοίτησα από την σχολή μου.