«Το πέρασμά μου απ’ τη ζωή ήταν τα δυο μου τα παιδιά…»

Χρόνια ολόκληρα το άκουγα αυτό. Πόσα, δεν έχει σημασία. Πάντα όμως πάλευα να το καταλάβω. Στην αρχή νόμιζα ότι σήμαινε, «Το πολυτιμότερό μου στη ζωή ήταν τα δυο μου τα παιδιά». Και χαιρόμουν. Ψέματα δεν θα πω. Ένιωθα όμορφα. Πετούσα. Αλλά όταν άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τον κόσμο, είδα πως τελικά μάλλον δεν ήταν αυτό. Γιατί γέννησε δύο, μα αγάπησε με πάθος το ένα. Το άλλο το έλεγε «Το στήριγμά μου» και κρεμόταν πάνω του όταν η ζωή της τα ‘φερνε ανάποδα. Ειδικά όταν της έφευγε ή την κακοκάρδιζε το άλλο. Όχι, κάτι άλλο σήμαινε αυτό που έλεγε. Μήπως «Είμαι περήφανη για τα δυο μου τα παιδιά;» Ναι, για χρόνια πίστευα ότι αυτό εννοούσε. Άλλωστε, δεν είχα κανένα λόγο να μην το πιστεύω, αφού κακά τα ψέματα. Τα παιδιά της ήταν άψογα. Το ένα λίγο δυσλεξικό, λίγο δυσκολευόταν στα θεωρητικά μαθήματα, αλλά ίδιο με εκείνη, άρα το θαυμαστό της δημιούργημα. Το άλλο λίγο αντάρτης, λίγο ξέφευγε από όσα εκείνη θεωρούσε πρέποντα, αλλά την αποζημίωνε με τις επιδόσεις του. Ναι, μάλλον αυτό σήμαινε. Μάλλον ένιωθε περήφανη και για τα δύο μέχρι τη στιγμή που η αδυναμία της, το πάθος της, ο σκοπός της ζωής της μπήκε στην πολυπόθητη σχολή. Και τότε όλα άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από το δικό της όνειρο, αυτό που το χαϊδεμένο της, το όμοιό της, το εύπλαστο παιδί της που το λάτρευε σαν Θεό, ανέλαβε να πραγματοποιήσει για εκείνη.

Άρα δεν ήταν αυτό. Μήπως σήμαινε «Κατάφερα να κάνω δυο παιδιά;» Ναι, η αλήθεια είναι ότι ταλαιπωρήθηκε πολύ τα χρόνια εκείνα. Αλλά και να μην έκανε, δεν θα την πείραζε και τόσο. Άλλωστε εκείνη έλεγε συχνά ότι δεν ήθελε να κάνει παιδιά. Μάλλον τα έκανε για να «δέσει» Εκείνον, με το Ε κεφαλαίο όπως όταν αναφέρεσαι στον Θεό. Μα δεν τον έδεσε ποτέ. Εκείνος φευγάτος από την αρχή, επιστήμονας, χαμένος σε βιβλία και μελέτες, με όνειρα για αναγνώριση και ακαδημαϊκή καριέρα. Και εκείνη δίπλα του κερί αναμμένο. Πολλές φορές σκέφτηκα να της πω, «Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι αρρώστια», αλλά δεν θα με άκουγε ποτέ. Όχι ότι Εκείνος ήταν σκάρτος. Το αντίθετο μάλιστα. Εξαιρετικός επιστήμονας, αγαπητός καθηγητής στους φοιτητές του, υπέροχος πατέρας και τυπικός σε όλες του τις υποχρεώσεις σύζυγος. Δεν ξέρω αν την αγάπησε ποτέ του πραγματικά, ή αν φοβήθηκε να αποτραβηχτεί λέγοντάς της ότι δεν την αγαπά. Ξέρω ότι την αγάπησε σαν μάνα των παιδιών του, αλλά δεν ξέρω πότε έπαψε να την αγαπά σαν γυναίκα.

Και εκείνη ναι, του έκανε τα δυο παιδιά που Εκείνος ήθελε σαν τρελός. Τα παιδιά που της γύρισαν μπούμερανγκ, γιατί δεν τον έφεραν ποτέ κοντά της. Το αντίθετο μάλλον. Η κόρη της τον ζωντάνευε όπως δεν τον ζωντάνεψε ποτέ εκείνη. Τα μάτια του έλαμπαν όταν την έβλεπε. Αντάρτισσα, λίγο αντιρρησίας, πολύ αμφισβητίας στα τετριμμένα της ζωής. Όλα αυτά που εκείνη δεν ήταν και Εκείνος αποζητούσε. Πάλεψε να ζήσει έξω από το κουτί που πήγε να τη χώσει η μάνα της και Εκείνος την καμάρωνε για αυτό. Και ο γιος της; Το καμάρι της, το φως των ματιών της, ο όμοιός της, αυτός που για χρόνια ήταν το άλλο της μισό, ο άλλος της εαυτός, αυτός που πάλεψε για να τον πλάσει όπως ήθελε… Ναι, ήταν το καμάρι του πατέρα του, ο συνεχιστής της επαγγελματικής παράδοσης, ο άντρας με τον οποίο Εκείνος μιλούσε, μα και η μόνιμη αιτία των καβγάδων τους, αφού Εκείνος είχε αντιρρήσεις για την προσκόλληση και την εμμονή της με τον γιο «της».

Τελικά μάνα, δεν μου απάντησες ποτέ. Εσύ έζησες καθόλου μόνη, έζησες για να ζήσεις όπως ήθελες ή έζησες πάντα μέσα από τους άλλους; Δεν ξέρω αν δεν μπορούσες ή δεν ήθελες να το παραδεχτείς, αλλά τελικά ναι, το πέρασμά σου απ’ τη ζωή ήταν τα δυο σου τα παιδιά. Τώρα πια κατάλαβα τι εννοούσες. Τα παιδιά σου ήταν τα μόνα που στάθηκαν δίπλα σου ως το τέλος, καθένα για τους δικούς του λόγους. Τα παιδιά σου ήταν τα μόνα που σου συγχώρησαν τα πάθη σου, τα λάθη σου και τις αδυναμίες σου. Τα παιδιά σου ήταν το πέρασμά σου από τη ζωή. Το ένα ίδιο με σένα για να σου θυμίζει σαν καθρέφτης όλα αυτά που δεν ήθελες ούτε εσύ να παραδεχτείς στον εαυτό σου, ένα παιδί κλεισμένο μέσα σε στεγανά, που δεν τολμά να βγει από αυτά μήπως έξω το περιμένει το χάος. Και το άλλο ίδιο με Εκείνον για να σου θυμίζει πολλά χρόνια μετά τον πρόωρο χαμό του, πως υπάρχουν και οι «άλλοι», αυτοί που δεν σου μοιάζουν, αυτοί που δεν ζουν συμβατικά, με «πρέπει» και με «μη». Αυτοί που αντέχουν να ζουν «αλλιώς», που σπάνε τα στεγανά τους, βγαίνουν έξω και πετούν μακριά για να ανασάνουν άλλο αέρα…

Το πέρασμά σου από τη ζωή… Τα δυο σου παιδιά, δυο δρόμοι με κοινή αρχή και παράλληλη πορεία που ίσως δεν συναντηθούν ποτέ ξανά. Με σημείο αναφοράς πάντα εσένα. Το καθένα με τον δικό του τρόπο…

Άννη Μπουλούκου