Δεκέμβριος 1996.
Η τηλεόραση έπαιζε έκτακτο δελτίο μιλώντας για την κλοπή αρχαίων κοσμημάτων αμύθητης αξίας από το Βρετανικό Μουσείο. Η Δάφνη κατέβαζε το ακουστικό του τηλεφώνου αφού επιβεβαίωσε τον αριθμό αποσκευών στο ταξιδιωτικό γραφείο.
Πήρε τη κούπα του καφέ από το τραπεζάκι και στρώθηκε στη δουλειά. Η τηλεόραση συνέχιζε να μεταδίδει ζωντανά για τον θάνατο της αρχηγού της σπείρας λαθρεμπορίου στην συμπλοκή με τις Βρετανικές αρχές. Τα κλοπιμαία δεν βρέθηκαν ακόμα. Επικεφαλής της έρευνας ο υπαστυνόμος Άρης Φωτίου….
«Μα τι γίνεται στον κόσμο πια;» μονολόγησε και την έκλεισε. Χώθηκε στο μπάνιο και άφησε το νερό να τρέχει πάνω της ζεστό. Μετά σαν σίφουνας ξεκίνησε να μαζεύει τα πράγματά της για το νέο ξεκίνημα στη ζωή της. Με το πτυχίο στα χέρια της, η αποστολή της στην Αθήνα είχε φτάσει στο τέλος της. Φόρτωσε το αμαξάκι της και περιπλανήθηκε στους δρόμους που τη συντρόφευσαν τα τελευταία 6 χρόνια. Το ξημέρωμα έφτασε στον Πειραιά.

Αύγουστος 1999.
Στο νησί επικρατούσε το αδιαχώρητο. Φουλ σεζόν και οι γονείς της Δάφνης, κοιτάζοντας την να δίνει οδηγίες στο προσωπικό, την καμαρώνουν. Τρία χρόνια τώρα η Δάφνη έχει φέρει την ανατροπή στο νησί με τις νέες ιδέες της. Η Λένα, αδελφική της φίλη από τότε που θυμάται τον εαυτό της, στέκεται στο πλευρό της και κρέμεται από τα χείλη της.
Οι δύο φιλενάδες μετά την βάρδια τους κάθε βράδυ πήγαιναν για βραδινό μπάνιο.
«Οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται, έτσι;» είπε χαμογελώντας η Λένα και άναψε τσιγάρο.
«Είσαι καλά; Πώς να αρνηθώ να βουτήξω στα νερά που λατρεύω; Αρκετά χρόνια μου έλειψαν η αλμύρα και οι μυρωδιές του νησιού»
«Ε βέβαια, σιγά μη σου έλειπα εγώ! Ου να μου χαθείς γαϊδούρα». Σιωπή επικράτησε για λίγο και μετά λύθηκαν στα γέλια όπως πάντα.
«Γκρίνια, πάμε για καμία βουτιά για να μη μας πάρει πάλι το ξημέρωμα χαζολογώντας;»
«Η τελευταία θα φτιάξει τη σάλα για αύριο»

Και τρέχοντας όρμησαν στη θάλασσα όπως έκαναν από μικρές.
‘Οταν επέστρεψαν στο ξενοδοχείο η τηλεόραση έπαιζε έκτακτο δελτίο μιλώντας για το ναυάγιο ενός ιστιοφόρου από έκρηξη λίγο ανοιχτά των Σπετσών. Αναστάτωση προκλήθηκε και το προσωπικό ψιθύριζε ότι σενάριο μπορούσαν να φανταστούν. Το λιμεναρχείο ζήτησε βοήθεια από την Αθήνα. Μαθαίνοντας τα νέα τα κορίτσια σταυροκοπήθηκαν.
«Όλα τα ‘ χαμε, αυτό μας έλειπε! Θα γίνει χαμός από δημοσιογράφους και συνεργεία. Ανασκουμπωθείτε γιατι θα τρέχουμε πανικόβλητοι.» είπε η Δάφνη και καληνύχτισε βαριεστημένα.

Αθήνα Δεκέμβριος 1996.
Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι και φύσηξε τον καπνό βιαστικά. Χαρτιά, αναφορές, φωτογραφίες σεσημασμένων κακοποιών απλωνόταν σ’ όλο το γραφείο. Η νεκροψία θα έδινε στοιχεία αν όντως ήταν η Αλεπού, η νεκρή που ενεπλάκη στην υπόθεση των αρχαίων.
Βημάτιζε κατά μήκος του γραφείου ώσπου χτύπησε η πόρτα.
– Περάστε.
– Υπαστυνόμος Φωτίου, με ζητήσατε;
– Ναι. Λοιπόν, ξέρω ότι σαν μυστικός που έχεις δουλέψει ξέρεις όλα τα λαμόγια και όλες τις σπείρες όπως τη παλάμη του χεριού σου. Σωστά;
– Κάπως έτσι, κύριε διοικητά.
– Θέλω να αναγνωρίσεις τη νεκρή. Ξέρω ότι είχατε δοσοληψίες κάποτε στην υπόθεση Καραπάνου.
– Δεν την έχω δει ποτέ από κοντά, μόνο το τατουάζ της συμμορίας της γνωρίζω.
– Και είσαι απολύτως σίγουρος για το τατουάζ αυτό;
– Μα και βέβαια.
– Τότε τι κάθεσαι; Κατέβα στο αρχείο και φέρε μου τις φωτογραφίες από το πτώμα. Αν είναι αυτή θα έχουμε ξεμπερδέψει από μεγάλο βάσανο.
– Αμέσως, διοικητά. Αμέσως!

Μετά από λίγες ώρες ανακοινώθηκε επίσημα πως η αρχηγός της σπείρας λαθρεμπορίου σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αστυνομικούς του Τμήματος Ασφαλείας του Βρετανικού Μουσείου.

Σπέτσες 1999
Ο Άρης αποβιβάστηκε ξημερώματα από το σκάφος του Λιμενικού Σώματος. Τον υποδέχτηκε ο κος Λάμπρου, δήμαρχος του νησιού και ο κος Πάσχος, υπεύθυνος της έρευνας για το σκάφος. Αφου έλαβε γνώση και διοργάνωσε τις καταδύσεις που θα γίνουν, χαιρέτησε και ζήτησε να πάει να αφήσει τις αποσκευές του στο ξενοδοχείο. Αφού του έδωσαν οδηγίες για το δωμάτιο που του έκλεισαν, ζήτησε απόλυτη μυστικότητα για τις έρευνες και για την ταυτότητα του.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο έριξε μια ματιά γύρω του. Όμορφο μέρος, σκέφτηκε. Χώθηκε μέσα γρήγορα και στάθηκε στη ρεσεψιόν.

Η Λένα τον υποδέχτηκε με χαμόγελο και τον ενημέρωσε για τις ώρες πρωινού, τις παροχές και το πακέτο διαμονής του. Αμέσως μετά αποσύρθηκε στο δωμάτιο του και έκανε ένα κρύο μπάνιο για να καθαρίσει το μυαλό του.
Κάθε βράδυ καταδύσεις, και τα πρωινά έρευνες στα κρυφά….

Οι δύο φίλες μετά από τόση ταλαιπωρία λόγω των αφίξεων κίνησαν για το γνωστό στέκι τους. Η θάλασσα αγκάλιασε τα κουρασμένα κορμιά τους και πρόσφερε ανάσα δροσιάς. Ένας άνδρας στεκόταν στο μόλο και κοιτούσε προς το μέρος τους. Η Δάφνη τον είχε εντοπίσει πολύ ώρα αλλά έκανε πως δεν τον είχε δει. Ήξερε πως είχε έρθει για κείνη. Όλες τις μέρες που τον έβλεπε στο ξενοδοχείο κατάλαβε πως ήταν αυτός.

Μετά από λίγο, γνωρίζοντας πως τον έχει δει ο Άρης έκανε μεταβολή και χάθηκε μέσα στα σκοτεινά σοκάκια. Χάραμα γύρισαν από τη παραλία. Ευτυχώς είχαν απογευματινή βάρδια οπότε η Λένα πήγε για ύπνο και η Δάφνη χτύπησε την πόρτα του Άρη.
«Carpe diem» ήταν τα λόγια του Άρη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. «Είσαι νεκρή για όλους, σε παρακαλώ μείνε νεκρή»
«Τότε κλείσε τον κύκλο» απάντησε δίνοντας του μια μικρή βαλίτσα.

Σεπτέμβρης 1999.

Οι τηλεοράσεις μετέδιδαν ξανά και ξανά. Ο υπαστυνόμος Άρης Φωτίου εξιχνιάσε το έγκλημα στο ναυάγιο του ιστιοφόρου. Μέλη σπείρας λαθρεμπορίου αρχαιοτήτων βρέθηκαν νεκρά και τα κλοπιμαία ανασύρθηκαν στο ακέραιο. Ο Βρετανός πρόξενος παρέλαβε τα κοσμήματα. Η υπόθεση έκλεισε μετά από 3 χρόνια ερευνών. Αλληλοσκοτώθηκαν γιατί δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά.

Η Λένα καμάρωνε που είχε για πελάτη έναν υπαστυνόμο και το προσωπικό ψιθύριζε τα νέα.

Η Δάφνη κοιτάζοντας το γαλάζιο της θάλασσας, χαϊδεύοντας την ουλή στο χέρι της (ότι απέμεινε από κείνο το τατουάζ) ανέπνευσε με όλη τη δύναμή της και ξεφύσηξε αργά σκορπίζοντας αναμνήσεις μίας άλλης ζωής στον ορίζοντα.

«Μπράβο» αναφώνησε ο διοικητής από τη χαρά του για την εξέλιξη της υπόθεσης. «Και εις ανωτέρα, υπαστυνόμε»
«Ευχαριστώ, διοικητά» απάντησε κοιτώντας τον ορίζοντα χαμογελαστός.

 

Κατερίνα Παπαδοπούλου