Από τα αρχαία ακόμα χρόνια, μαμάδες και πατεράδες και μεγαλύτερα αδέλφια, μιλούσαν για αυτόν, όλοι τον φοβηθήκαμε, πείτε την αλήθεια, όλοι κουλουριαστήκατε κάτω από την κουβέρτα ή ανοίξατε την ντουλάπα με τον φακό, να έχει γίνει προέκταση του χεριού σας. Μην ντρέπεστε, όλοι μας φοβόμασταν τον ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ!! Ακόμα κι εγώ – και ήμουν περήφανη, γιατί πίστευα ότι μπορώ να τον κοιτάξω κατάματα και να του κάνω “ΜΠΟΥ” και να τρομάξει τόσο πολύ και να φύγει και να τρέξει μακριά, να χαθεί, να φύγει από την ντουλάπα μου ή κάτω από το κρεβάτι μου.

Βέβαια, εγώ ακόμα παλεύω μαζί του, δεν ξέρω αλήθεια, ποιος από τους δυο μας θα βγει στο τέλος νικητής. Πιστεύω όμως, πως έχω τον καλύτερο μαχητή. Τον εαυτό μου, το εγώ μου. Όμως τα πράγματα περιπλέκονται διότι ο αντίπαλος είμαι (και πάλι) εγώ! Ο μπαμπούλας είμαι εγώ, ουσιαστικά. Φυσικά και δεν αναφέρομαι σε εκείνον τον γλυκό , μπλε – πουα, χοντρούλη, τερατάκο της Ντίσνεϋ, αλλά στο τερατάκι της λύπης, έτσι λέω εγώ τις κρίσεις πανικού! Αυτές τις άτιμες, όπου μεγαλώνοντας κατάλαβα με ποιον πρέπει να τα βάλω , ποιον πρέπει να φοβάμαι και ποιον να παλέψω. Άργησα να καταλάβω πως τον Μπαμπούλα τον κουβαλούσα μέσα μου, εγώ, όλα αυτά τα χρόνια. Είχε κάνει φωλιά σε μια γωνίτσα μέσα μου και ζεσταινόταν με την ψυχή μου κι έτσι όσο μεγάλωνα , μεγάλωνε κι αυτός. Ώσπου μια μέρα, αφού με αποδυνάμωνε για πολύ καιρό και εφόσον είχε αποκτήσει όλη την δύναμη που χρειαζόταν, με τρόμαξε τόσο πολύ, που μου κόπηκε η αναπνοή, τα πόδια, χάθηκαν όλα.

Ήταν εκείνη η στιγμή που λες, “αυτό ήταν, τελείωσα…” Ζαλάδα, κρύος ιδρώτας, θολούρα, στομαχόπονος, μαχαιριές σε όλο σου το σώμα, ταχυκαρδία, έλλειψη οξυγόνου, όχι απλά έλλειψη, βασικά δεν υπάρχει καθόλου. Δηλαδή νομίζεις πως τα έχεις όλα αυτά και φυσικά οι ειδικοί σου λένε πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας κι εκεί λες “δε μου έφταναν όλα τα άλλα, τρελάθηκα, αφού τα νιώθω όλα πως γίνεται να μην τα έχω;” Τα γνωρίζεις όλα αυτά έτσι δεν είναι; Έτσι είναι το ξέρω κι εγώ!

Σου έχω μια πρόταση όμως! Να νικήσουμε το τερατάκι της λύπης σου (και “μου”). Δεν είναι πιο δυνατό από εσένα ούτε και από εμένα. Και να σου πω και ένα μυστικό; Σε φοβάται! Δηλαδή σε τρέμει όχι απλά σε φοβάται… Ναι, σου λέω αλήθεια ( φιλώ και σταυρό, να με πιστέψεις ), σε φοβάται σου λέω , μην επιμένεις! Το ξέρω και το ξέρει οτι ξέρω και φοβάται πιο πολύ από σένα! Γνωρίζει πως μπορείς να το νικήσεις, εσύ είσαι ο πιο δυνατός, γιατί το τερατάκι της λύπης ποτέ δεν ήταν τελικά, όντως, στην ψυχή σου… Ούτε ζεσταίνονταν από αυτήν, απλά άφηνες ένα μικρό παραθυράκι ή μπορεί να ήταν και μια μικρή ρωγμή στο μυαλουδάκι σου, που επέτρεπε την είσοδο στο τερατάκι.

Τώρα λοιπόν , που ξέρεις και ξέρει ότι ξέρεις και το ξέρω – όπως σου είπα και πριν! Σήκω, πάρε φακό, άνοιξε την ντουλάπα σου ή σκύψε για λίγο κάτω από το κρεβάτι σου ή απλά κοίταξε στον καθρέφτη σου και αναμετρήσου. Και κατάλαβε επιτέλους! Εσύ και Εγώ – τερατάκι της λύπης: 1-0.

 

Αθηνά Μπατή