Σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι απλό κι απέριττο. Κάτι που όλοι λίγο πολύ έχουμε καταναλώσει στην, έως τώρα, ζωή μας υπό οποιαδήποτε μορφή. Είτε ως γρήγορο κι εύκολο σνακάκι, με ζαμπονοτύρι, έτσι για να μας κόψει την πείνα ρε αδερφέ, ή σαν από αυτά που φτιάχνουν σε γνωστή αλυσίδα ταχυφαγείων που ‘χουν μέσα την Άρτα και το Γιάννενο και για να κλείσει η τοστιέρα πρέπει να κάνει ανάποδο ζετέ ο Πύρρος Δήμας.

Ως γνωστή και μη εξαιρετέα λιχούδω, κι αν έχω φάει τοστάκια στη ζωή μου. Βλέπεις, το τοστάκι συγκαταλέγεται στην κατηγορία του comfort food, κι εγώ σε μια μόνιμη αναζήτηση στοργής και Προδέρμ, έχω πετάξει κάμποσα στην καταπιόνα μου, κάποια και αμάσητα όπως καταβροχθίζει ο Καμπαμαρού Ιγκάνο την μακαρονάδα, ένα πράμα.

Έτσι λοιπόν, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μαζί με αυτό στο διάβα μου, ένα «τοστάκι» αλλιώτικο από τ’άλλα. Ένα τοστάκι που, εκ πρώτης, το λες και σκεπαστή (ξες, εκεί που γίνεται της πτάνας!). Ένα βραδάκι καλοκαιρινό, που ο πονόδοντος απέκλειε οποιοδήποτε άλλο έδεσμα απαιτούσε φυσιολογική λειτουργία της γνάθου και το στομάχι τραβούσε από την πίκρα των παυσίπονων αλλά και αυτή που καταπίνεις χωρίς καν να τρως, δάγκασα κι εγώ μια μπουκιά από το τοστάκι. Και εγένετω το θαύμα… ΚΟΡΕΣΜΟΣ!!! Μια μπουκιά τοστάκι που στρογγυλοκάθισε μέσα μου, μου ‘φερε ένα αίσθημα πληρότητας που όμοιο του δεν μου ‘χε ξαναφέρει καμία σούβλα απ΄ αυτές που λιανίζω αναίσχυντα ως η χαρά της χασαποταβέρνας!!!

Κι όπως πολύ εύγλωττα λέει ο μαρκετίστας γνωστής διαφήμισης σκατολοιδίου, «μετά το pop δεν έχει stop». Λες και το ζαμπονοτύρι αυτό κάποιος το πασπάλισε με εθιστικές ουσίες, από αυτές που βαράς ντάγκλες και στερητικά σύνδρομα μετά. Μα αυτό το τοστάκι δεν είναι σαν και τ΄ άλλα είπαμε, άλλα βράδια είναι ταπεινό, χωρίς καν λίγο βουτυράκι να λιγδώσει τ΄ αντεράκι, κι άλλα είναι 4όροφο, τίγκα στα καλούδια που σου φράσσουν την αθηρωματική πλάκα και για να το φας, πρέπει να ‘χεις τα σαγόνια του καρχαρία (όλα τα sequel αντάμα!).

Κι άντε τώρα εσύ να την παλέψεις. Άντε να πεις στο δωρικό τοστάκι να γίνει σαντουίτς (ο τόνος στη λήγουσα γιατί το θέμε μπερκέτικο από Σαλλλονίκη!). Σα να ‘σαι μπρος στη βιτρίνα του ταχυφαγείου που λέγαμε και θες να πεις στο σαντουιτσά να πετάξει μέσα όλο τον θερμοθάλαμο μαζί με λίγη κηπουρού για να γλιστράει. Γιατί ΘΕΣ ΝΑ ΦΑΣ! Όχι να κολατσίσεις, να ΦΑΣ ρε παιδί μου να την κάνεις ταράτσα! Πόσο ακόμη τα 40 χρόνια σου και τα 70plus κιλά σου θα χορταίνουν με τοστάκια; Γιατί η προσοχή αυτή της «διατροφής» σου να είναι πάντα απόφαση άλλων; Όοοχι κύριε, θέλω να φάω 5-course meal και μετά να πιώ και μια γκαζόζα και να τραβήξω κι ένα ρέψιμο εις ένδειξη εκτίμησης στον δημιουργό του λουκούλλειου γεύματος. Να σκάσω ρε, να την τηλώσω, μπορώ;;;;!!!!

Από αυτό το τοστάκι θες, την παραγεμισμένη βερσιόν που κρέμεται το λιωμένο τυράκι μωρέ. Κι ας μη το τρως για βράδυ γιατί , ως γνωστόν το βράδυ τρώμε ελαφρά μη μας έρθει κάνας ντουβρουτζάς ή για να αποφύγουμε να δούμε τους γνωστούς εφιάλτες της δυσπεψίας όπου σε κυνηγάει ένα γιγαντιαίο donut να σε καταπλακώσει. Κι ας μη το τρως και πρωί γιατί το πρωί πρέπει να τρως σα βασιλιάς, άσχετα αν εσύ φεύγεις με 2 τζούρες ελληνικού διπλού μέτριου και μετά ροκανίζεις τα νύχια και τα πετσάκια σου. Όμως , είναι κι αυτή η ρημάδα διαφήμιση της, επίσης, γνωστής μαργαρίνης/γκούντας/γαλοπούλας που σου μοστράρουν το τοστάκι φάτσα-μπάτσα σαν μέρος της καθημερινότητας σου. Το πρωί για να σε στυλώσει και το βράδυ για να σε κρατήσει μη σηκωθείς στις 3 τα ξημερώματα και φας παγωμένα γιουβαρλάκια από χτες.

Κι εσύ θέλεις λίγο από αυτή τη διαφήμιση, ακούς ρε τοστάκι; Αυτή που κάτι ξύπνιοι σα και του λόγου σου γράφουν ωραία τσιτάτα και δημιουργούν μίνι ταινίες για όλη την οικογένεια. Και μετά την πουλάνε σε μας τους αιώνια πεινασμένους και μεις αγοράζουμε σωρηδόν. Θες αυτή τη διαφήμιση με τα βαθιά και κρυμμένα νοήματα της έγνοιας και της συντροφικότητας γιατί αυτό είναι που λείπει πιο πολύ, αυτό είναι που «τραβάει» τα μέσα σου πιότερο κι όχι το άδειο σου στομάχι. Κακά τα ψέματα, το τοστάκι ΔΕ χορταίνει εκτός κι αν είναι υπό μορφής μπόμπας (αυτή των παιδικών πάρτυ) και τη φας όλη και μετά εκραγεί μέσα σου και βγάλεις την υπόλοιπη ζωή σου με φιδέ νερόβραστο νοσοκομειακό.

Θες ένα τοστάκι το πρωί κι ένα το βράδυ, σαν 12ωρη αντιβίωση. Κι αν είναι το πρωινό το by default (ζαμπόν – τυρί -έξωαπτηνπόρτα), κάνε το βραδινό λίγο πιο γκουρμέ. Χώσε λίγη μαγιονέζα, μια γαλοπούλα φουαντρέ και ένα τυράκι ΠΟΠ που μας πέθανες στο τσένταρ Αγγλοτραφή έ Αγγλοτραφή. Αφού το ‘χεις, ΤΟ ΧΕΙΣ! Το μυαλό σου γεννά περισσότερο από κουνέλα και τα χέρια σου, αχ τα χέρια σου παίζουν βιρτουοζικά τα κουζινικά σου. Αυτοσχεδίασε σε παρακαλώ τοστάκι μου.

Και κάτι τελευταίο. Μη χαλιέσαι αν σε λεν τοστάκι. Δεν είναι υποτιμητικό ούτε σου στερεί κάτι από τον όγκο και την υπόσταση σου αυτό το υποκοριστικό. Ξέρεις πόσες φορές ένα απλό μικρό αλλά διόλου ταπεινό τοστάκι μπορεί να σώσει ζωές; Πάμπολλες, αρκεί να θέλει, να βγει αρχικά από το ψυγείο, να σχηματιστεί και να μπει στην τοστιέρα. Κι εκεί να λιώσει και να γίνει ριγέ και λαχταριστό. Η τοστιέρα είναι εδώ και ο διακόπτης στην ένδειξη on. Toast at your own risk.

 

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα