Κοιτάζω από το μπαλκόνι, το οικοπεδάκι της γειτονιάς. Πριν από 2 χρόνια υπήρχε εκεί ένα μποστάνι.
“Αφού κανείς δεν ασχολείται με το κομματάκι αυτό, θα το φυτέψω!” είπε ένα βράδυ ο Τάκης και χάρηκαν και 2-3 της γειτονιάς και τον βοήθησαν να ξεχορταριάσει, να τσαπίσει, να φυτέψει κλπ.
Ο Τάκης, έπιασε μια δουλειά που τον απασχολεί νυχθημερόν και το μποστάνι ,αφού έβγαλε τους πρώτους του καρπούς μετά αφέθηκε στα ζιζάνια και τις γάτες .
Είχαμε πει να κάνουμε barbeque ένα βραδάκι και να τα φάμε μαζί με πανσέτες και καλαμάκια ,κεμπάπ και φρυγαδέλια.
Δεν προλάβαμε.
Έτσι, δεν υπάρχει και η κυρία Μαρίκα.
Κατέπεσε η γλυκιά μου.
Η γλυκιά γιαγιάκα που μάζευε έξω από το σπίτι της 6 εγγόνια και όλα τα παιδάκια της γειτονιάς.
Δεν υπάρχει και ο κυριούλης στον κάτω όροφο που μας καλησπέριζε τόσο θερμά.
Τον χώρισε η γυναίκα του.
Η κυριούλα που είχε πάντα ένα καλό λόγο να μας πει από την απέναντι πολυκατοικία.
Παρ’ ότι έχω μυωπία βλέπω μακριά
Κι επειδή δεν έχω συναισθηματική πρεσβυωπία, βλέπω και κοντά.
Πολύ κοντά .
Έτσι λείπει και η αγάπη μου.
Πέταξα και χάρισα, σχεδόν τα πάντα για να μπορέσω να κατοικώ ακόμη σε αυτό το σπίτι.
Άλλαξα τα δωμάτια, τη διάταξη των επίπλων.
Δεν υπάρχει.
Τον πρόδωσε η καρδιά του.
Αυτή που χωρούσε εμένα.
Θέλω να της πω “ΠΟΥΤΑΝΑ ΚΑΡΙΟΛΑ ΠΡΟΔΟΤΡΑ” αλλά το μασάω…γιατί άνοιξε διάπλατα για μένα.
Δεν υπάρχει.
Έδωσα και το τελευταίο αφόρετο ύφασμα για να μην το σνιφάρω σα πρεζάκι.
Μα δεν μπορώ να φτιάξω τα γδαρσίματα στα κασώματα και τους τοίχους από τους τροχούς του αμαξιδίου του.
Κοιτάω μακριά, κοιτάζω κοντά, δυσκολεύομαι να κοιτάξω χαμηλά.
Εκεί που είναι οι γρατζουνιές που στάζουν αίμα κάθε γαμημένη μέρα.
Χάρισα όλα του τα πράγματα, ακόμη και το κορμί μου…
Κράτησα μονάχα κάποια για τον καρπό της αγάπης μας.
Κράτησα τη ψυχή μου.
Το μποστάνι χορτιάριασε….παίζουν νεογέννητα γατάκια μέσα και τα χαζεύω με χαμόγελο.
Τα διαμερίσματα και τα σπίτια που έχασαν τους ενοίκους τους, θα πληρωθούν με άλλους.
Θα βρεθεί άλλο χαμόγελο, άλλοι γλυκείς λόγοι, άλλα παιδάκια που θα έρθουν να παίξουν στη γειτονιά.
Και θα μπω σε κάποιου άλλου τη καρδιά.
Υπάρχεις κάπου , όχι εδώ…
Δεν υπάρχεις εδώ, υπάρχεις μέσα βαθιά…
Τα βάρη υποφέρονται….
Και γυμνάζουν …
Και ο καφές έχει γεύση ξανά..
Μόλις χωρίστηκε ένα σύννεφο στα δυο και ο ήλιος έλουσε τη γειτονιά.
Υπάρχω.