Όταν έφτασα εδώ , πριν 25 χρόνια, το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα βουνά. Η περιοχή είναι, πράγματι, η πιο ορεινή σε όλη τη Θεσσαλία και περιβάλλεται από βουνά σε τρεις πλευρές. Ανατολικά, ο Τίτανος και ο Ζάρκος, βόρεια τα Χάσια και τα Αντιχάσια και δυτικά ο ορεινός όγκος της νότιας Πίνδου, που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος του νομού. Οι πλαγιές είναι σκαμμένες από ποτάμια και ρέματα και εδώ, στις μικρές εύφορες κοιλάδες, ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, η νύμφη Τρίκκη και ο Ασκληπιός μάζευαν τα θεραπευτικά βοτάνια τους.Ο τουρισμός είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος και χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν όλο το χρόνο για να θαυμάσουν το μοναδικό τοπίο, την αρχιτεκτονική και τα κειμήλια του βυζαντινού πολιτισμού.

Ήταν η δεύτερη μετάθεση που έπαιρνα. Ήρθα εδώ, στο νοσοκομείο της πόλης, που χτίστηκε το 1950, και ήμουν εδώ και όταν ανακαινίστηκε το 1986. Τότε ήταν που τον γνώρισα. Στο υπόγειο του κτιρίου, στο νεκροτομείο, να κλαίει χωρίς φωνή, γονατισμένος πάνω από το άψυχο σώμα της 15χρονης κόρης του. Την είχε βρει η 9χρονη αδελφή της κρεμασμένη στην αποθήκη του σπιτιού τους, μετά το μεσημεριανό φαγητό.
Και θα τον ξανάβλεπα, στο ίδιο μέρος, 16 χρόνια αργότερα.

– Μπάρμπα Κώστα, φεύγεις κιόλας; Ούτε 3 δεν είναι ακόμα η ώρα. Κάτσε να παίξουμε άλλη μια πατρίδα.
– Πάω να ανάψω τη σόμπα, ρε Γιώργο, να ζεσταθεί το σπίτι, μην έρθει το κορίτσι μου και παγώσει. Θες να γεννηθεί το εγγόνι μου κρυωμένο; Καίτη, τα τσίπουρα δικά μου, κερασμένα! Με το καλό να τους δεχτείς ! Και καλή λευτεριά στο κορίτσι σου ! Ποιος στη χάρη σου , θα σε φωνάζουνε παππούλη!

Βγαίνει στον παγωμένο αέρα που μυρίζει καμένο ξύλο, κοπριά και ψημένα κάστανα, και οι φωνές από το καφενείο σβήνουν πίσω του. Σκοτεινιάζει νωρίς πια και τα φώτα στα σπίτια έχουν ανάψει από ώρα. Το χιονόνερο πέφτει στους σκυφτούς ώμους του και στην μαύρη τραγιάσκα. Μα η ψυχή του είναι ζεστή.

“Έρχομαι, πατέρα, με το αυτοκίνητο. Θα φέρω και μερικά πράγματα. Ο Χρήστος θα έρθει σε 10 μέρες αεροπορικά” του είπε, η κόρη του, η μόνη χαρά της ζωής του.

Μοιάζει τόσο σε σένα, Μπέτα μου ! Κι εσύ δεν είσαι εδώ να τη δεις… Γιατί δεν κρατήθηκες λίγο ακόμα; Γιατί μ ‘ άφησες μόνο μου να το μεγαλώσω; τι ήξερα εγώ από κορίτσια; τα χέρια μου είναι σκληρά από τα χωράφια… φοβόμουνα να το χαϊδέψω το κακόμοιρο. Μόνο του μεγάλωσε. Δεν άντεξες, Μπέτα μου, το ξέρω. Πώς να ‘ταν άραγε, η Βάσω μας αν ζούσε σήμερα;

————–

– Αν φύγεις πάλι, δε θα με βρεις εδώ όταν γυρίσεις!
– Ένα τελευταίο ταξίδι, κούκλα μου ! Ένα τελευταίο. Και μετά θα είμαστε μαζί, μέρα – νύχτα! Μόνο με τον κήπο και τα ζώα μας θ’ ασχολούμαι
– Ένα, Σπύρο, ένα τελευταίο! Αλλιώς, φεύγω!

Το τιμόνι γίνεται όλο και πιο βαρύ. Τα βλέφαρά του κλείνουν. Ανάβει το ραδιόφωνο. Έλα , λίγα χιλιόμετρα έμειναν, κρατήσου ξύπνιος. ‘ Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα ‘. Κι αυτό το καταραμένο το χιονόνερο δε λέει να κόψει. Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά και το κρύο μέσα στην καμπίνα γίνεται όλο και πιο τσουχτερό. Τα πόδια του είναι κοκαλωμένα και νιώθει σα να τα τρυπάνε χίλιες βελόνες. Ανεβάζει κι άλλο τη θερμοκρασία και ανοίγει τους υαλοκαθαριστήρες. Μόνο μη κοιμηθείς. Λίγα χιλιόμετρα ακόμα, κρατήσου. Τελευταίο δρομολόγιο.

—————-

– 3.80, παρακαλώ, ευχαριστώ! Καλό σας ταξίδι! Και προσοχή στο δρόμο. Υπάρχει ολισθηρότητα και η ορατότητα είναι μειωμένη λόγω καιρού. ‘ ‘-Ευχαριστώ, γεια σας ‘
Η καρδιά της πεταρίζει στο στήθος της καθώς βλέπει μπροστά της και δίπλα της, σε κάθε πλευρά του δρόμου, τα βουνά της. ‘Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό.’ Το αγαπημένο της τραγούδι από όταν θυμάται τον εαυτό της. Τα βουνά της, που είναι γεμάτα πλατάνια, πεύκα, οξιές και καρυδιές. Το μωρό μέσα της χοροπηδάει , σα να καταλαβαίνει κι αυτό ότι πλησιάζουν στο σπίτι τους. Αυτή η μετάθεση στον τόπο της ήρθε σα θείο δώρο. Ένα δώρο που έφτασε στην καλύτερη στιγμή. Το μωρό της θα γεννηθεί στον πιο όμορφο τόπο, στον τόπο της. Και των γονιών της. ‘ Αχ, μάνα … Δεν θα είσαι εδώ να τη δεις. Βεατρίκη, σαν εσένα θα την πούμε. Τρίκκη, όπως τη νύμφη της υγείας θα τη φωνάζουμε. Ποιος ξέρει. Φαντάσου να γίνει γιατρός και να βρει, λέει, το φάρμακο. Να σώζει ανθρώπους, να … Μάνα! Το παιδί μου !’

 

———————

Έκτακτο! Κάντε ησυχία ν’ακούσουμε! ‘
‘ Τραγικό δυστύχημα πριν λίγη ώρα, στην Εθνική Οδό με θύμα νεαρή, έγκυο οδηγό της οποίας το όχημα χτυπήθηκε από νταλίκα που βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα. Η άτυχη γυναίκα μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο όπου, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, άφησε την τελευταία της πνοή. Το μωρό, το οποίο οι γιατροί κατάφεραν να φέρουν αλλά και να κρατήσουν στη ζωή, μεταφέρθηκε και νοσηλεύεται διασωληνωμένο στην εντατική του νοσοκομείου Παίδων. Πιθανολογείται ότι το ατύχημα οφείλεται στην κόπωση του οδηγού, ο οποίος νοσηλεύεται με βαριά τραύματα, σε συνδυασμό με την ολισθηρότητα του οδοστρώματος και την κακή ορατότητα λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων ‘

Τα φύλλα της πρέφας μένουν πεταμένα στα τραπέζια του καφενείου, στα μάτια παγώνουν τα δάκρυα και μόνο η τηλεόραση μένει να παίζει χωρίς πια να ακούει κανείς.

 

——————

(9 χρόνια αργότερα )

” Πώς πέρασα τις διακοπές του Πάσχα ”

Φέτος το Πάσχα, πέρασα πολύ ωραία. Πήγαμε με το μπαμπά μου στον παππού μου, στο χωριό. Εκεί, κάναμε βόλτες στα βουνά, φάγαμε κάστανα, είδαμε τους κύκνους στο ποτάμι και ψήσαμε αρνιά στην πλατεία, έξω από το καφενείο.  Κι ο παππούλης μου, που όταν με βλέπει κλαίει από χαρά , χόρεψε το ‘ δυο πόρτες έχει η ζωή ‘ κι ας πονάνε τα πόδια του. Όταν εγώ μεγαλώσω, θα γίνω γιατρός και θα τον κάνω καλά, του έχω πει. Κι αυτός λέει, θα με περιμένει.
Τρίκκη Ε.
Τετάρτη τάξη