Κοιτάζω την βέρα μου στο δεξί χέρι και χαμογελώ.

Κοίτα πως μου πάει σ αυτό το δάχτυλο, κι όμως πριν κάποια χρόνια είχαμε βρεθεί ένα βήμα πριν το χωρισμό , με τα προσκλητήρια τυπωμένα, τα του γάμου όλα τακτοποιημένα αλλά εσύ ένιωθες να πνίγεσαι. Ήσουν ο πρώτος απ τους φίλους σου και φοβόσουν την καζούρα τους .

Τι κι αν μ αγαπούσες πάρα πολύ, έλεγες ότι όλες οι γυναίκες αυτό θέλουν να τυλίξουν κάποιον άνδρ, να παντρευτούν. Τι να τυλίξω χρυσέ μου που το μόνο που είχες ήταν το πτυχίο σου; ούτε σταθερή δουλειά, ούτε βοήθεια από κανέναν, ήμασταν οι δυο μας απ την αρχή της σχέσης μας και γρήγορα διαπιστώσαμε ότι οι γονείς μας έχουν άλλες προτεραιότητες.

Μετά από 9 χρόνια που ήμαστε μαζί τι άλλο να ήθελα; hello! Από 21 χρονών μαζί στα 30 τι να ήθελα;; Μήπως να κάνω οικογένεια; να κάνω παιδιά; να μεγαλώσω, να σταματήσω να είμαι το παιδί κάποιου αλλά να γίνω η μαμά του τάδε;

Αλλά εσύ φοβόσουν και στον φόβο σου τα έβαζες με μένα – εμένα που ήμουν πάντα δίπλα σου, να στηρίζω κάθε σου επιλογή – ήμουν βράχος όταν έφυγες για φαντάρος κι έμεινα πίσω να δουλεύω μόνο εγώ και να πληρώνω τα πάντα και να στέλνω χρήματα.

Όταν δεν είχες δουλειά και πάλι εγώ εδώ – γιατί ξέρεις έτσι κάνουν οι άνθρωποι που αγαπιούνται πολύ, κάνουν τα πάντα για να είναι ο άνθρωπός του ευτυχισμένος αλλά εσύ είπαμε φοβόσουν!

Τώρα, τι; με αγκαλιάζεις, με φιλάς με πάθος, λες συνέχεια πόσο τυχερός είσαι, καμαρώνεις τα παιδιά μας κι εγώ χαίρομαι να σας βλέπω αλλά μια σκιά υπάρχει ακόμη στο βλέμμα μου ίσως γιατί εντελώς ρομαντικά ήθελα να είμαι πριγκίπισσα κι όχι καταναγκαστικό έργο!

Με πλήγωσες τόσο όσο δεν φαντάζεσαι. Και κάπου ακόμα, νιώθω ότι μου χρωστάς. Την ευτυχία σου, την ευτυχία μας!!

Στον έρωτα της ζωής μου που άργησε να ανδρωθεί

Δεσποινίς ετών 39