Χρόνια τώρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω δύο κολλητές φίλες, την αναιμία και την υπόταση. Για όσους δεν γνωρίζουν από αυτά, το πακετάκι – συνδυασμός αυτών των δύο είναι συγκλονιστικό! Σε μετατρέπει από απλό καθημερινό άνθρωπο, σε zombie, μιας και αποκτάς την απόχρωση εκρού του νεκρού, και κινείσαι με ταχύτητα χελώνας, ούτε καν, έχω δει χελώνα να με προσπερνάει με απαξίωση και σαλιγκάρι να με κοιτάζει με οίκτο τύπου: να σου δώσω το σπίτι που κουβαλάω, δείχνεις να το χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα!

Οι ρυθμοί της ζωής, είναι κομματάκι δυσκολάκι για εμένα, ειδικά όταν αρχίζουν οι εξωσχολικές δραστηριότητες, γιατί εμένα Κεντέρη, δεν με λες, τα παιδιά μου όμως φουλ νιάτα περπατάνε, όχι βασικά τρέχουν και μουρμουράνε καθώς προσπαθώ να τα προφτάσω σαν κάτι έρμα σκυλιά που τα τεμπέλικα αφεντικά τους τα βγάζουν βόλτα με το μηχανάκι κι αυτά τρέχουν με την γλώσσα έξω. Κατά καιρούς διάφοροι γιατροί μου δίνουν σκευάσματα, από χαπάκια, που αν ξαναπάς τουαλέτα με αυτά εμένα να με φτύσεις, μέχρι ενδοφλέβια, μάνα μου ο σίδηρος έκαιγε τόσο μέσα στις φλέβες μου νόμιζα πως θα γίνω Wolverine.

Φτάνω λοιπόν στον προορισμό των διακοπών, και παίρνω πρέφα πως έχω ξεχάσει τον σίδηρο. Το μέρος έχει παντού σκαλιά, ανηφόρες και χωματόδρομους ακόμα και για να φτάσεις παραλία και σκέφτομαι πως μάλλον δεν θα την βγάλω, εδώ θα με φυτέψουν αν δεν πάρω το κατιτίς μου…

Το κοριτσάκι στο φαρμακείο, δεν έχει τον σίδηρο μου μπλα μπλα μπλα, θέλει μέρες για παραγγελία, μπλα μπλα μπλα, της λέω: καλά δώσε κάτι άλλο…και μου δίνει…

Ωωωωωωωω τι’ ν’ τούτο μάνα μου;;;; άγαλμα θα σε κάνω κοπέλα μου! Που το ‘χατε κρυμμένο το σκεύασμα τούτο που μοιάζει με αυτό που ‘χε πέσει μέσα ο Οβελίξ;

Εγώ η βασίλισσα του άγχους, εγώ, που Σεπτέμβρη μήνα που ανοίγουν τα σχολεία γίνομαι σαν τα σκυλιά που κυνηγάνε και δεν πιάνουν ποτέ την ουρά τους, εγώ που το μυαλό μου πάει πάντα στο κακό στο στραβό και στο ανάποδο, έπαθα ΖΕΝ. Ω ναι… και δεν σέρνομαι όσο πριν ( ‘νταξ, Κεντέρης ακόμα δεν έχω γίνει αλλά την ρουφιάνα την χελώνα την προσπέρασα) νιώθω μια αισιοδοξία, μια ανεξήγητη αίσθηση ηρεμίας, ένα ανθρωπάκι νέο κυκλοφορεί μέσα στο μυαλό μου, που λέει: φεεεεεέτααααααα, όλα θα γίνουν!

Η αλήθεια είναι πως ψιλοχαμογελάω έως χασκογελάω, μόνη μου, δίχως λόγο και κοίταξα λίγο πιο προσεκτικά τα συστατικά μήπως ανάμεσα στα βρύα και τις λειχήνες που περιέχει, παίζει και καμιά παράξενη πρασινάδα, αλλά δεν… (εκτός αν την μάζεψαν κατά λάθος, φυτά είναι, πολλά μοιάζουν, ποτέ δεν ξέρεις…)

Από μουντό zombie, έπαθα μετάλλαξη Heidi η μικρούλα των βουνών, τραγουδάω “θες παστίτσιο” όλο το 24ωρο (δεν το λες καλό για τους άλλους, αλλά είπαμε ΖΕΝ και δεν με νοιάζει) και χοροπηδάω σαν την Λώρα στο μικρό σπίτι στο Λιβάδι! Ακόμα και η τσαντιλορυτίδα μου, ανάμεσα στα φρύδια, δεν μοιάζει πια με χαντάκι, αλλά περισσότερο με περισπωμένη. Νιώθω πως καβάλησα ξαφνικά ένα ροζ συννεφάκι, κι αγαπώ όλο τον κόσμο (εκτός αυτούς που κάνουν κακό σε παιδιά και ζώα, δεν έχω σαλτάρει τόσο), έγινα “φιλιούνται αγκαλιάζονται”, ποια είμαι εγώ ξαφνικά; από που ήρθε τόση χαρά;

Για να σοβαρευτώ λοιπόν λίγο (δύο προτάσεις, δεν αντέχω περισσότερο), μάλλον κάτι έξτρα βιταμινούλες που περιέχει το σκεύασμα έχουν την ευθύνη για την αλλαγή αυτή, που προφανώς είχα έλλειψη και δεν το γνώριζα. Είναι πραγματικά υπέροχο να νιώθεις αυτή την διαφορά στο πετσί σου, από τα Τάρταρα, στον ουρανό. Λέω να παραγγείλω πεντόλιτρο την επόμενη φορά! Και ποιος ξέρει; Αν συνεχίσω έτσι, θα γίνω η πιο χαζοχαρούμενη 45αρα του πλανήτη (3 χρονάκια ακόμα).

Βιταμίνες δαγκωτό λέμε και ποιος με πιάνει; εκτός αν με πιάσει παραπάνω ευτυχία και μαζί με αυτή με πιάσουν οι άνθρωποι που έχουν τα ζακετάκια τα λευκά που δένουν πίσω τα χεράκια. Μέχρι τότε όμως, ΖΕΝ, φέεεετααααα και θες παστίτσιο;