Σήμερα θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Το «Βρες το λάθος”. Εγώ θα σου περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ στιγμιότυπα από την ζωή 4 οικογενειών κι εσύ θα βρείς το λάθος. Το’ χουμε;… Ξεκινάμε!

Τρίτη, 8 Μαΐου 2007: Ήταν η σειρά του Σταύρου εκείνο το πρωινό να πάει τα παιδιά σχολείο. Η Πηνελόπη εφημέρευε πάλι στην παιδιατρική κλινική του τοπικού νοσοκομείου. Ο καιρός ήταν εξαίσιος και οι δίδυμες κόρες τους πολύ χαρούμενες γιατί θα πήγαιναν εκδρομή. Πόσο θα ήθελε να πήγαινε κι αυτός μαζί τους. Τελευταία η δουλειά δεν τους άφηνε χρόνο να χαρούν τα παιδιά τους. Πάλι καλά ο ιδιωτικός παιδικός σταθμός που είχαν επιλέξει οργάνωνε εκδρομές σε μηνιαία βάση. Οι μικρές άνοιξαν την πόρτα του αυτοκινήτου και μπήκαν μέσα πετώντας κυριολεκτικά. Έβαλε μπρος και ξεκίνησε, συλλογιζόμενος αν είχε ξεχάσει το φως στο play room ανοιχτό και αγριοκοιτάζοντας ταυτόχρονα τις μικρές, οι οποίες πείραζαν η μία την άλλη ανεβαίνοντας με τα αθλητικά παπούτσια τους πάνω στα μπεζ δερμάτινα καθίσματα της άρτι αφιχθείσας από την Γερμανία BMW.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010: Η ώρα είχε πάει 18.40 και σε δέκα λεπτά το παιδί έπρεπε να είναι στα αποδυτήρια του κολυμβητηρίου. Ο Χρήστος άφησε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και πήρε τα κλειδιά της μηχανής. Παρασκευή και με τόσο γλυκό καιρό σίγουρα θα είχε κίνηση στους δρόμους. Παίρνοντας στον ώμο τον κόκκινο σάκο του παιδιού και φορώντας του ταυτόχρονα το σκουφάκι του για να είναι έτοιμο για ντουζ, έκλεισε την πόρτα πίσω του και κατευθύνθηκε προς το γκαράζ της πολυκατοικίας. Έβαλε το κράνος του και ξεκίνησε. Είχε πάει ήδη 18.45…

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013: Η Γιάννα ξύπνησε αλαφιασμένη. Το ξυπνητήρι δεν χτύπησε. Τώρα είχε λίγη ώρα στη διάθεσή της να πιει καφέ και να φτιάξει πρωινό για τον Σωτηράκη της. Το βλαστάρι της. Πάντα το πρωί έτρωγε γάλα με δημητριακά ολικής, έπινε ένα ποτήρι φρέσκο χυμό πορτοκαλιού και τσίμπαγε κι ένα σοκολατάκι μπλε, υγείας, για να ξεκινήσει γλυκά η μέρα. Α, όλα κι όλα. Το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας και φρόντιζε να προσφέρει ένα το δυνατόν πιο ισορροπημένο. Φόρεσε στο παιδί το ολοκαίνουριο βαρύ μπουφάν του και πήρε και μια ομπρέλα, γιατί σαν να μάζευε γκρίζα σύννεφα ο χειμωνιάτικος ουρανός. Άνοιξε την πόρτα στο παιδί, το οποίο καθόταν πάντα στο παιδικό καθισματάκι του, κι έβαλε το κλειδί στη μίζα. Σε 3 λεπτά το πολύ θα ήταν σχολείο…

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2015: Επιτέλους, έφτασε η μέρα εξόδου από το μαιευτήριο. Η ζέστη ήταν πραγματικά αφόρητη και το μωρό φαινόταν να δυσανασχετεί στο κουφετί πορτ μπεμπέ που είχε πάρει η μανούλα της για την πρώτη εγγονή της. Η μπεμπούλα όμως γκρίνιαζε, και η Ζωή δεν μπορούσε να αδιαφορήσει για το γοερό της κλάμα… Κρατώντας αγκαλιά την 4 ημερών νεραϊδούλα της βολεύτηκε στο πίσω κάθισμα. Κατέβασε τη ράντα από το δροσερό λουλουδάτο φόρεμά της για να προφέρει το στήθος της στη μικρή και χαμογελώντας από ευτυχία έκανε νεύμα στον Παύλο να ξεκινήσει…

Λοιπόν; Πώς τα πήγαμε; Βρήκες το λάθος;
Όσοι το βρήκατε μπορείτε να σταματήσετε την ανάγνωση και να συνεχίσετε τις δουλειές σας… Όσοι δεν, θα σας δώσω άλλο ένα στοιχείο, κοινό και για τις 4 εικόνες – στιγμιότυπα.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017: Άλλη μία μέρα ξημέρωσε. Σαν να μην είχε έρθει και φέτος η άνοιξη. Τα ανθισμένα παρτέρια γιατί ήταν γκρίζα; Πού πήγαν τα χρώματα; Τα χελιδόνια να ήρθαν; Μα η άνοιξη δεν είναι αυτή η εποχή του χρόνου που δίνει νέα πνοή στη φύση. Γιατί αυτοί έβλεπαν παντού τριγύρω σκοτεινιά; … Δυο άντρες και δυο γυναίκες, σκυθρωποί, όπως και κάθε Σάββατο, πάλι συναντήθηκαν εκεί, αναζητώντας παρηγοριά σε μια φωτογραφία που είχε πλέον ξεθωριάσει, σε ένα μπουκέτο άοσμα λουλούδια, σε μια χιλιοειπωμένη συγγνώμη … Εκεί, στο 2ο Κοιμητήριο Αθηνών. Κάτω από μια «γκρίζα» αμυγδαλιά …
Τώρα; Βρήκες τώρα το λάθος;

Σταύρος, Χρήστος, Γιάννα, Ζωή…
O Σταύρος δεν είχε φροντίσει να εφοδιαστεί με παιδικά καθίσματα. Είχε αφήσει τις ανήλικες κόρες του έρμαιες στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου να παίζουν, για μια διαδρομή ρουτίνας… Ο Χρήστος, όχι μόνο ανέβασε το γιο του στη μηχανή για να τον πάει στο κολυμβητήριο, αλλά δεν του φόρεσε καν προστατευτικό κράνος… Η Γιάννα για να μην κρυώνει το παιδί το «έδεσε» στο κάθισμα με το μπουφάν. Ξέχασε όμως πως η ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να εφάπτεται στο σώμα του παιδιού… Η Ζωή κρατούσε αγκαλιά το μωρό της. Δεν ήθελε να ζεσταίνεται το παιδί στο πορτ μπεμπέ που η μεγάλωσα – τρία – παιδιά – εγώ – μανούλα της είχε αγοράσει. Μόνο που και το πορτ μπεμπέ δεν είναι καθισματάκι. Για τα μωρά απαιτείται ειδικό καθισματάκι συγκεκριμένων προδιαγραφών, με φορά προς τα πίσω. Όχι πορτ μπεμπέ. Όχι αγκαλιά.

Δυστυχώς, οι παραπάνω εικόνες μας είναι πολύ οικείες και κάθε τόσο θρηνούμε για μια αδικοχαμένη ψυχή … Είναι πραγματικά εξοργιστικά τραγικό οι γονείς να αδιαφορούν για την ασφάλεια των παιδιών τους, αφήνοντάς να ξαπλώνουν, να κάθονται γονατιστά πάνω στα πίσω καθίσματα, να χοροπηδάνε. Τα πράγματα είναι απλά. Τα παιδικά καθισματάκια παρέχουν ασφάλεια. Δεν είναι διακοσμητικά αξεσουάρ. Είναι βασικά είδη πρώτης ανάγκης. Η έλλειψή τους μπορεί να αποβεί μοιραία. Όταν επιτρέπεις στο παιδί σου να κάτσει οπουδήποτε αλλού εκτός από το ειδικό κάθισμα, απλά παίζεις τη ζωή του στη ρουλέτα, και δεν το έχεις καταλάβει. Τζογάρεις. Και ο τζόγος έχει κλείσει σπίτια!

Η αγκαλιά της γιαγιάς δεν είναι κάθισμα. Το μπροστινό κάθισμα αυτοκινήτου δεν προορίζεται για παιδιά γιατί απλά ζώνη και αερόσακος είναι κατασκευασμένα για ενήλικες. Η ζώνη πνίγει, ο αερόσακος συνθλίβει. Αλλά ακόμα κι αν χρησιμοποιούμε καθισματάκι, το μπουφάν το βγάζουμε και ανάβουμε καλοριφέρ. Η ζώνη ασφαλείας πρέπει να εφάπτεται στο σώμα μας, διαφορετικά είναι παντελώς άχρηστη… Το φαινόμενο με τα μηχανάκια, που ξέρουμε όλοι πως κυκλοφορούν, δεν θέλω να το σχολιάσω καν…

Ναι, αγαπητέ μου. Μπορεί να συμβεί σε όλους. Ανά πάσα στιγμή. Οπουδήποτε.
Τί ακριβώς, λοιπόν, δεν καταλαβαίνεις; Στο εξήγησα. Στο ζωγράφισα. Κι αν ήξερα και πιάνο, μάρτυς μου ο Bach, θα στο έπαιζα θα κιόλας… Κατανοητή;…. Αν όχι, μπορείς να δοκιμάσεις να πηδήξεις από τον τρίτο όροφο ενός κτιρίου. Η πτώση αυτή αντιστοιχεί με βίαιη πρόσκρουση με ταχύτητα 60 χλμ την ώρα…

Τα παιδιά μας είναι όλη μας η ζωή. Ένα φρενάρισμα είναι αρκετό για να τα βλέπουμε σε μια ξεθωριασμένη φωτογραφία. Εκεί, δίπλα στην αμυγδαλιά που έπαψε για εμάς να ανθίζει…
Φιλικά…