6:50 πμ.
Το αγόρι κλείνει τον υπολογιστή του. Τα μάτια είναι κατακόκκινα, έκλεισε 12 ώρες non stop gaming. Αλλά ήταν ικανοποιημένος. Νικητής. Απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού του. Οι αντίπαλοι του είχαν κατατροπωθεί. Κάποιους του είχε εξοντώσει με napalm, άλλους τους είχε αποκεφαλίσει, στις πρώτες πίστες του παιχνιδιού τους σκότωνε με τσεκούρια. Είχε χάσει πολλές ζωές αλλά τελικά με υπομονή, επιμονή και μεθοδικότητα, είχε μαζέψει αρκετούς πόντους και είχε πλέον endless lives και πυρομαχικά. Ήταν ΝΙΚΗΤΗΣ.

Σηκώθηκε από το γραφείο του, ετοίμασε την τσάντα του για το σχολείο. Με μεθοδικότητα.

Πήγε στο μπάνιο, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του. Βούρτσισε καλά τα δόντια του, οι ΝΙΚΗΤΕΣ έχουν γερά και καθαρά δόντια. Φόρεσε το αγαπημένο του T-shirt με τον Charles Manson, ο Manson ήταν ΜΟΡΦΗ. Μaster of the chaos! Lord of the Doom! Τα σπυράκια στο πρόσωπο του ήταν σε έξαρση, η ακμή στα ντουζένια της. Δεν τον ένοιαζε όμως. Σήμερα καμιά γκόμενα στο σχολείο δεν θα τον κοροϊδέψει, κανείς δε θα γελάσει με την πάρτη του σήμερα.

Κατέβηκε για πρωινό, η μητέρα του έκανε να τον αγκαλιάσει, την έσπρωξε. Οι warriors δεν κάνουν αγκαλίτσες με τις μαμάδες τους.
“Κακόκεφος ξύπνησες; Και τα μάτια σου είναι κατακόκκινα. Πάλι μέχρι αργά ήσουν στον υπολογιστή; Θα πω στο πατέρα σου να τον πετάξει, κοίτα τα χάλια σου! Περιμένω να δω βαθμούς αυτό το τρίμηνο, έτσι και είναι χάλια, θα φύγει από το παράθυρο, άκουσες;”
Το αγόρι την κοίταξε με μίσος. “ΚΑΡΙΟΛΑ” είπε από μέσα του. “DIE, BITCH, DIE!!”.

Είχε άγχος. Ή μάλλον, ανυπομονησία. Έφαγε με το ζόρι μισό τοστ και ήπιε 2 γουλιές γάλα μόνο και μόνο για να γλιτώσει τη γκρίνια της μάνας του.

“Στο καλ…” Δεν άκουσε καν όλη τη φράση της, βγαίνοντας από το σπίτι. Δεν γύρισε καν, να ρίξει δεύτερη ματιά στο σπίτι του. Οι μαχητές δεν κάνουν δεύτερες σκέψεις. Δεν υπάρχει επιστροφή. Μόνο αποφασιστικότητα, μεθοδικότητα και επιμονή. Και υπομονή.

Υπομονή έκανε πολλά χρόνια. Τα τελευταία 10 χρόνια έκανε υπομονή. Από την πρώτη μέρα στο σχολείο μέχρι κ φέτος – τελευταία του χρονιά σ’ αυτό το γαμημένο λύκειο, έκανε υπομονή. Υπομονή όταν τον χτυπούσαν και τον έδερναν στο δημοτικό, επειδή ήταν πολύ αδύνατος. Επειδή φορούσε γυαλιά. Επειδή δεν ήταν καλός στο ποδόσφαιρο. Υπομονή στο γυμνάσιο, όταν του έσκιζαν τα κόμικς και τον κορόιδευαν για τη μουσική του. Υπομονή όταν προσπαθούσε να μιλήσει σε κορίτσια και τραύλιζε και κοκκίνιζε και όλοι τον έκραζαν. Υπομονή όταν είπε μια μέρα στην Έμιλυ να βγουν μαζί και εκείνη έβαλε τα γέλια και το είπε σε όλους. “Ο φυτούκλας, το απροσάρμοστο θέλει να βγει με την Έμιλυ! Χα χα χα χα”. Έχασε την υπομονή του, έσπρωξε έναν που τον κορόιδευε. Όρμηξαν όλοι πάνω του, σηκωτό τον έβγαλαν από το σχολείο, κανείς δεν τους σταμάτησε. Τον πέταξαν μέσα στον κάδο σκουπιδιών, έξω από το σχολείο. Έκλεισαν τον κάδο και πήδηξαν και έκατσαν όλοι πάνω. Χτυπούσαν τον κάδο και τον ταρακουνούσαν. Μετά άνοιξαν τον κάδο λίγο και έφτυναν όλοι μέσα. Κάθε φορά που πήγαινε να βγει, έκλειναν το καπάκι. Τραβούσαν βίντεο με τα κινητά τους, άμεσα ανέβηκε στο ίντερνετ. Τον έκαναν ταγκ “Ο ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΗΣ”. Τον άφησαν να βγει μετά από ώρες. Κανείς δεν είχε πάει να τον βοηθήσει. Γύρισε σπίτι του, “ΤΙ ΧΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ!” ούρλιαξε ο πατέρας του, “ΑΛΗΤΗΣ ΕΓΙΝΕΣ ΡΕ;”. Κλειδώθηκε στο δωμάτιο του και χωρίς καν να βγάλει τα ρούχα του που βρώμαγαν, κάθισε στο υπολογιστή του και μπήκε στη μάχη. Εκείνο το βράδυ, δεν έχασε καμιά ζωή του στο game. Eκείνο το βράδυ, δεν χρησιμοποίησε πυρομαχικά, διάλεξε από τις αποθήκες του παιχνιδιού ένα μαχαίρι. Ξεκοίλιασε τους εχθρούς του μέχρι το πρωί. Ήταν νικητής.

8:00πμ
Μπήκε στο προαύλειο, “Σκουπιδιάρη, σε είδα ονλαιν χτες, ΓΑΜΗΣΕΣ μαν μου! Ωραίο γκέημ!” του είπε κάποιος. Δεν τον είπε σκουπιδιάρη για να τον κοροϊδέψει, όλοι έτσι τον έλεγαν πλέον. Μα, αυτό θα άλλαζε από σήμερα. Με μεθοδικότητα.

Χτύπησε το κουδούνι. Όλοι ανέβαιναν προς τις τάξεις τους. Ο διευθυντής τον κοίταξε με μισό μάτι. Δεν το συμπαθούσε αυτό το παιδί. Παράξενο παιδί, άντε να τελειώσει η χρονιά να το ξεφορτωθεί. Όλα τα προβληματικά είχαν μαζευτεί στο σχολείο του.

8:15
Ο Μαχητής στάθηκε στη μέση του διαδρόμου ανάμεσα σε δεκάδες άλλα παιδιά που κατευθύνονταν προς τις αίθουσες τους. Ο Μαχητής ακούμπησε την τσάντα του κάτω. Γονάτισε. Πριν την ανοίξει, ψέλλισε μια προσευχή. Ένα μάντρα που χρησιμοποιούσαν οι Βίκινγκς πριν κάθε επίθεση, πριν κάθε σφαγή. Κανείς δεν άκουσε τι ψέλλισε το αγόρι. Κανείς δεν κατάλαβε. Λίγοι μόνο πρόλαβαν να τον δουν να βγάζει ένα Glock.

Η Έμιλυ δέχτηκε την πρώτη σφαίρα. Μετά η κολλητή της. Σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα έπεσαν 7 παιδιά αιμόφυρτα. Στον πανικό ο Μαχητής ήταν ψύχραιμος. Μεθοδικός. Έβγαλε μια γεμιστήρα. Όπλισε ξανά. Ο πρώτος που έπεσε ήταν ο μαθηματικός. Ο δεύτερος, ο διευθυντής. Άλλα τέσσερα παιδιά. Ο warrior κράτησε μια τελευταία σφαίρα. Πέρασε το Glock στη ζώνη του.

Προχώρησε προς την τάξη του. Παιδιά ούρλιαζαν, εκείνος ψυχρός, ατρόμητος. Μπήκε στην αίθουσα του. Στάθηκε στην πόρτα. 6 αγόρια στην άλλη άκρη της τάξης, είχαν κάνει ένα πηγαδάκι, δεν είχαν καταλάβει ακόμα τι γινόταν. “Επ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΗ! Που είσαι ρε ψοφίμι; Δεν ψόφησες ακόμα;”. Ο Μαχητής άνοιξε πάλι την τσάντα του. Έβγαλε μία χειροβομβίδα. Τράβηξε την περόνη. Την πέταξε εκεί που βρίσκονταν τα αγόρια και βγήκε από την τάξη. Έκλεισε την πόρτα πίσω του. Το ωστικό κύμα τον πέταξε κάτω. Πήρε τα σπασμένα του γυαλιά από κάτω και τα φόρεσε. Ανασηκώθηκε. Total chaos! absolute DOOM!

8:30
Η πίστα είχε τελειώσει. Ο μαχητής είχε τερματίσει το game. ΝΙΚΗΤΗΣ. Η νίκη του αυτή δεν είχε έρθει εύκολα, είχε χρειαστεί υπομονή και μεθοδικότητα. Αλλά η ανταμοιβή του ήταν μεγάλη. Endless lives!

Ο warrior έβαλε το πιστόλι με την τελευταία σφαίρα στο στόμα του. Πίεσε τη σκανδάλη. Game over.

Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία .

Κάθε πράξη έχει μια αντίστοιχη αντίδραση.

Σύμφωνα με αυτό τον νόμο πρέπει να πάρουμε την ευθύνη για κάθε πράξη μας.

Κάθε πράξη έχει μια αντίδραση ή συνέπεια.

 

(η φωτογραφία είναι original footage από τις κάμερες του  Columbine High School)

https://en.wikipedia.org/wiki/Columbine_High_School_massacre

 

The Warrior