Να μία σειρά που ανακάλυψα ξαφνικά όταν βγήκε με ώρα Αμερικής πριν περίπου δύο χρόνια. Μία σειρά της οποίας η αφίσα μου άρεσε πολύ. Και μετά παρακολούθησα το πρώτο επεισόδιο. Και ο πρώτος κύκλος έγινε ξαφνικά εθισμός.

Ξυπνάς σε ένα νοσοκομείο. Σε ένα άγνωστο μέρος. Χωρίς να ξέρεις πού βρίσκεσαι. Αρχίζεις και αναρωτιέσαι τι σου συμβαίνει. Προσπαθείς μάταια να θυμηθείς τις τελευταίες σου κινήσεις. Τα χαμόγελα στυλ «τζοκόντα» που σε περιστοιχίζουν προσπαθώντας να σε καθησυχάσουν, δε σε πείθουν. Και ξαφνικά όλη αυτή η διάθεση μετατρέπεται σε μία κρίση πανικού. Σε ένα φόβο. Μέχρι που αναγκαστικά οδηγείσαι στο άγνωστο. Παραδόξως με γνώριμες φυσιογνωμίες που προσποιούνται πως δε σε ξέρουν.

Εδώ έχουμε μία σειρά με πολλά γνώριμα στοιχεία της ατμόσφαιρας που μας επιβάλλει στις ταινίες του ο David Lynch αν και δεν είναι δημιουργός της σειράς. Για την ακρίβεια πίσω από την παραγωγή κρύβεται ένας γνωστός μας μαιτρ επίσης του κινηματογραφικού μυστηρίου. Μ. Night Shyamalan. Πέρα όμως από την ατμόσφαιρα αναρωτιέσαι τι ακριβώς δαιμονοποιούμε σε αυτήν τη σειρά. Την εξέλιξη της επιστήμης, τη συνέχιση του ανθρώπινου είδους, τα μυστικά που κρύβονται πίσω από τις επιλογές αυτών που αποφασίζουν ποιοι είναι ικανοί να συμβάλλουν στην επιβίωση του ανθρώπινου γένους;

Αυτό όμως είναι που στον πρώτο κύκλο με έκανε να θέλω να μάθω μέχρι τέλους τι συμβαίνει ακριβώς. Πώς ένας διακεκριμένος ντετέκτιβ χωρίς τη γυναίκα και το παιδί του βρίσκεται σε ένα μακρύ λαβύρινθο περιτυλυγμένο με καλώδια ηλεκτροφόρα, με σύνορα, χωρίς δικαίωμα να φύγει από μία μυστήρια πόλη φάντασμα προκειμένου να σωθεί. Χωρίς να ξέρει συντεταγμένες, χωρίς να μπορεί να κινηθεί σε μεγάλες αποστάσεις.

Μια σειρά λοιπόν στην οποία βρήκα γνώριμα στοιχεία από το απίστευτο «Truman Show» του Peter Wier με πινελιές Shyamalan όχι νεκρών, αλλά χαμένων ανθρώπων από το «Village».

Δύσκολο να μην κάνεις συγκρίσεις γιατί πραγματικά βιώνεις déjà vu σκηνών αλλά και ένα συνονθύλευμα υποθέσεων από ταινίες και σειρές του παρελθόντος. Άλλωστε σε μία τέτοια ατμόσφαιρα ψάχναμε την Laura Palmer (για όσους το ζήσατε και το ζείτε).

Ο Matt Dilon αποτελεί εφηβικό έρωτα της γενιάς μου. Παραμένει ένας γοητευτικός ηθοποιός, όχι από τους κορυφαίους θα έλεγα, αλλά ταιριάζει όμορφα στη σειρά. Στο δευτερο κύκλο της σειράς έρχεται ο Jason Patrick, αλλος εφηβικός έρωτας να συνεχίσει την ιστορία. Οχι δε θα δεις πολυ “κοιλιακό”. Δε θα βρεις να ζευγαρώσεις απαραίτητα, αλλά θα περάσεις καλά με ποπ κορν. Εύκολη σειρά να παρακολουθήσεις.

Ο Δεύτερος κύκλος πάει τη σειρά σε διαφορετικό επίπεδο. Άλλωστε το καταλαβαίνεις και στο τέλος του πρώτου κύκλου. Γενικά τέτοιες εξελίξεις δεν είναι του γούστου μου (και είμαι ανθρωπος που αντέχω πολυ τη βία και το μυστήριο στη μικρή και μεγάλη οθόνη) αλλά για μένα μεγάλη αποκάλυψη στο δεύτερο κύκλο είναι ένα άτομο. Μία γυναίκα. Μυστηριώδης. Άγνωστη ηθοποιός στο κοινό αλλά επειδή έψαξα αρκετά το προφίλ της στην Αμερική δε θα μου έκανε εντύπωση να εξελιχθεί σύντομα. Θα το καταλάβετε. Είπαμε. Κάποιοι ηθοποιοί δε χρειάζεται να μιλούν για να βγάζει χαρακτήρα ο λόγος τους.

Ετσι λοιπόν θα σας αφήσω στο μυστήριο που κρύβει αυτή η μικρή πόλη του Wayward Pines. Να προσέχετε τα συρματοπλέγματα. Και μη φεύγετε χωρίς λόγο από το κέντρο της πόλης. Απαγορεύεται να ανοίξετε την κεντρική πύλη της πόλης. Οχι. Ο σεριφης δεν είναι εδώ απαραίτητα για να σώσει εσάς. Είναι εδώ για να σώσει το ανθρώπινο είδος. Για αυτό λοιπόν προσέξτε καλά με ποιου το μέρος θέλετε να βρεθείτε γιατί ποτέ δεν ξέρετε τι μέρα ξημερώνει.

Κάθε μέρα είναι μια καινούρια ανακάλυψη. Ο κόσμος δεν υπήρξε άλλωστε ξαφνικά. Εξελίχθηκε με τον καιρό. Σε κάτι ελπιδοφόρο. Σε κάτι νοητά αρκετά υψηλό. Σε κάτι παράλληλα πολύ σκοτεινό που θα είσαι τελικά τυχερός να μην το γνωρίσεις ποτέ. Γιατί είναι η δική σου εικόνα στο μέλλον. Το εγγύς ή το μακρινό.