Μπροστά στον καθρέπτη του μπάνιου ρίχνω μία σκληρή, επικριτική ματιά στο πρόσωπο μου. Κοιτάω τις λεπτές γραμμές γύρω από τα μάτια μου, τα ζυγωματικά μου που αδειάζουν, τα χείλη που λεπταίνουν, τον λαιμό που χαλαρώνει. Κοιτάω το σώμα μου. Την χαλάρωση του δέρματος στα μπράτσα, την χαλάρωση των μυών στους γλουτούς μου. Είμαι ακόμη όμορφη, είμαι ακόμη ποθητή. Δουλεύω σκληρά για να είμαι. Αλλά νέα δεν είμαι. Όσο και να δουλέψω, όση επιστήμη και να επιστρατεύσω, είκοσι χρονών δεν είμαι. Και είναι τόσο άδικο….

Έδωσα σκληρή μάχη για την ελευθερία που κέρδισα στα σαράντα δύο μου. Σκληρή, επώδυνη, αιματηρή μάχη. Μάχη με πολλές απώλειες αλλά με υπέρτατη νίκη αυτή της ελευθερίας μου. Είκοσι χρόνια χαμένα μέχρι αυτή τη νίκη. Είκοσι χρόνια που δεν είχα ρυτίδες, δεν είχα χαλάρωση, είχα σφριγηλότητα. Αλλά είχα και δυστυχία και κατάθλιψη και δυνάστευση. Και τώρα; Τώρα που βρήκα ελευθερία; Τώρα τι; Τώρα χάνω τη νιότη μου;

Όχι, αρνούμαι. Αρνούμαι να υποκύψω στον χρόνο που περνάει. Δεν θα με καταβάλει αυτός. Έχω χρόνια να αναπληρώσω, χρόνια που μου στερήθηκαν βίαια. Τα καλύτερα μου χρόνια λένε κάποιοι. Εγώ λέω ότι τα καλύτερα μου χρόνια είναι τώρα, αυτά εδώ και αυτά που έχω να ζήσω ακόμη.

Θα παλέψω τη φθορά του χρόνου στο σώμα μου, παλεύοντας με τη φθορά του χρόνου στη ψυχή μου. Θα την κρατήσω ζωντανή και νέα αυτή τη ψυχή. Θα χορέψω, θα τραγουδήσω, θα ουρλιάξω, θα αγαπήσω, θα δημιουργήσω. Τι και αν όλοι μου λένε ότι αυτά δεν αρμόζουν στην ηλικία μου; Εγώ θα τα κάνω. Εγώ θα ρουφάω εμπειρίες σα το νεογέννητο μωρό. Θα δοκιμάσω ότι δεν έχω δοκιμάσει μέχρι τώρα. Κάθε γεύση, κάθε μυρωδιά, κάθε αίσθηση που μου χρωστάει αυτή η γαμημένη ζωή. Θα ντυθώ όπως θέλω, θα βαφτώ όπως θέλω, θα βγω όπου θέλω, θα κολυμπήσω γυμνή το βράδυ, θα πάω ταξίδια με μόνο εφόδιο ένα σακίδιο, θα κάνω έρωτα ξανά και ξανά, θα ξαναπιάσω την κιθάρα μου, θα κάνω χορό, θα περπατάω και θα χάνομαι μέσα στα στενά της Αθήνας, θα ερωτευτώ, θα με ερωτευτούν, θα πληγώσω, θα πληγωθώ.

Μη μου λέτε όχι, μη μου λέτε μη. Μη μου λέτε πρέπει, μη μου λέτε δε πρέπει. Μην προσπαθείτε να με πλάσετε. Δεν πλάθομαι πια. Δεν μπαίνω σε καλούπια. Δεν ακολουθώ οδηγίες και κανόνες. Η ψυχή αυτή θα μείνει είκοσι μέχρι να πεθάνει.

Στέκομαι μπροστά στο καθρέφτη και με παρατηρώ. Τα πράσινα μάτια βλέπω, δεν βλέπω τις λεπτές γραμμές. Τα χείλη που φιλούν βλέπω, δεν βλέπω πόσο λέπτυναν. Το λαιμό που τεντώνεται για να δεχθεί το ερωτικό χάδι βλέπω, δε βλέπω πόσο γέρασε. Τα μπράτσα που σηκώνονται ψηλά στο χορό βλέπω, δεν βλέπω τη χαλάρωση. Μία εικοσάχρονη που ζει βλέπω. Που ζει επιτέλους.

Σε τσάκισα, χρόνε. Κέρδισα και αυτή τη μάχη.