Δεν ήθελα να γράψω. Όχι σήμερα. Όχι έτσι. Δεν μου άφησες όμως περιθώριο. Ναι εσύ. Σ’ εσένα απευθύνομαι. Που μου κουνάς επικριτικά το δάχτυλο. Σε σένα που νομίζεις ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο το ότι νήστεψες και πήγες στην εκκλησία. Σε σένα που ξερνάς χολή κάνοντας μεγάλους σταυρούς. Σε σένα που νομίζεις ότι θα σε φοβηθώ και θα λουφάξω.
Δεν σε φοβάμαι λοιπόν. Κι ούτε θα κρυφτώ στην γωνιά μου. Τενεκές άδειος είσαι. Εξάλλου είναι οι άδειοι τενεκέδες που κάνουν θόρυβο. Προσπαθείς με αλαλαγμούς και προσβολές να με κάνεις να νιώσω άσχημα. Σου έχω νέα όμως καλή μου. Δεν με τρομάζει ο θόρυβος. Δεν με αγγίζει η ασχήμια σου. Δεν μου λένε τίποτα οι χαρακτηρισμοί σου. Κρύβεσαι πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Κάνεις το ένα προσβλητικό σχόλιο πίσω από το άλλο. Δεν με αγγίζεις μικρό και μίζερο ανθρωπάκι. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να φανεί η μαυρίλα της δικής σου ψυχής. Το κενό της δικής σου ζωής.
Πες μου πότε τάισες ένα αδέσποτο; Πότε πήρες έναν ζητιάνο από το χέρι να του προσφέρεις ένα πιάτο ζεστό φαγητό; Πότε πρόσφερες εθελοντικά τις υπηρεσίες σου; Πότε έβγαλες κι έδωσες το σακάκι σου σε έναν άστεγο που έτρεμε από το κρύο; Πες μου αυτά που έχεις κάνει για τον συνάνθρωπό σου. Μην μου λες το πόσες μέρες νήστεψες. Μην μου λες ότι δεν έχεις τατουάζ και πίρσινγκ. Με αφήνουν αδιάφορη μ’ ακούς ; Είσαι υποκρίτρια. Δεν καταφέρνεις να πείσεις κανέναν. Ζέχνεις υποκρισία. Βροντοφωνάζεις την πίστη σου αφορίζοντας όλους όσους ξεφεύγουν από τα δικά σου ημίμετρα. Πόσο άδεια πρέπει να είναι η ζωή σου όταν αντλείς ικανοποίηση ξερνώντας χολή.
Σε λυπάμαι. Εσένα και τους όμοιους σου. Που έχετε κόψει και ράψει την θρησκεία στα μέτρα σας. Που νομίζετε ότι αρκεί η νηστεία για να εξιλεωθείτε για όλες τις βρωμιές σας. Δεν έχετε καταλάβει το νόημα της πίστης σας. Δεν έχετε ιδέα τι αντιπροσωπεύει. Δεν έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι πρεσβεύει. Και κρίνετε και κουνάτε το δάχτυλο σε όποιον ξεφεύγει από τα καλούπια σας.
Προσπαθήστε να συναισθανθείτε λοιπόν. Ξεκινήστε να νοιάζεστε για τον διπλανό σας. Αρχίστε να προσφέρετε. Όσο και όπου μπορείτε. Και αφήστε την καρδιά σας να γεμίσει με αγάπη. Πάψτε να χωρίζετε τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Πάψτε να τους κατηγοριοποιείτε με βάση το χρώμα, τη θρησκεία ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Δείτε μόνο τον άνθρωπο. Και θα δείτε ότι σιγά σιγά θα νιώσετε διαφορετικά. Θα αισθανθείτε ανάλαφροι και γεμάτοι όμορφα συναισθήματα. Αφήστε την ζωή σας να γεμίσει χρώματα. Βγείτε από το γκρίζο που σας περιβάλλει. Θα δείτε πόσο λυτρωτικό είναι. Αφήστε την αγάπη να κυριαρχήσει. Αντί να κουνήσετε το δάχτυλο προσπαθήστε να ακούσετε τον συνάνθρωπό σας. Αφουγκραστείτε και δώστε προσοχή. Κάτι θα πάρετε από τον καθένα. Μια λέξη, μια σκέψη, ένα βίωμα. Ανοίξτε το μυαλό και μάτια σας.
Μπορεί να μην έχω νηστέψει ποτέ. Μπορεί να μην εκκλησιάζομαι. Κάθε βράδυ όμως ξαπλώνω στο κρεβάτι μου ήρεμη κι ευχαριστημένη. Ξέρω πως δεν έβλαψα ποτέ κανέναν εκούσια. Δεν χλεύασα ποτέ κανέναν επειδή ήταν χοντρός, άσχημος ή απλά διαφορετικός. Δεν κούνησα ποτέ το δάχτυλο θεωρώντας με σωστή ή αλάνθαστη. Κι αυτό εμένα μου φτάνει. Κι ας νομίζεις ότι είσαι εσύ σωστή κι εγώ λάθος. Δεν με απασχολεί η γνώμη σου. Δεν με αγγίζει η άποψη σου. Δεν έχει βαρύτητα ο λόγος σου. Προσπάθησε να τιμήσεις τον προορισμό σου στη γη. Προσπάθησε απλά να γίνεις άνθρωπος.