Ok με μια μπίρα δεν μεθάς!
Σίγουρα όχι! Βέβαια δεν επιτρέπεται κανονικά, ο γιατρός είπε χαρακτηριστικά «μια μπιρίτσα που και που δεν πειράζει!”
Που και που…! Δηλαδή μπορεί και κάθε μέρα; Είναι το που και που, κάθε μέρα;
Ρε μπας και φταίει αυτό για την θολούρα στο μυαλό;
Εντάξει μια μπίρα είναι, άλλωστε δεν μου αρέσει να μεθάω, απαπα το σιχαίνομαι! Όσες φορές μέθυσα το μετάνιωσα οικτρά. Γιατί δεν έχω τον έλεγχο του εαυτού μου, των γύρω, των πάντων…!
Επ, μια στιγμή…! Αυτό είναι το θέμα; Ο έλεγχος; Ούπς. Κάτι πόνεσε μέσα σου Ε;

Από πάντα ήθελα να ελέγχω τα πάντα! Εμένα, το σπίτι, το περιβάλλον, τους γύρω μου!
Θες από ανάγκη για ηρεμία; Θες από βίτσιο; Θες γιατί ένιωθα καλά όταν όλα ήταν στην θέση τους κι όπως έπρεπε; το έκανα!
Και τι κατάλαβα; Κούραση ρε φίλε, μεγάλη κούραση. Και προσπάθεια!
Κι όλοι ικανοποιημένοι!! Μα ναι, τι ωραία όλα στην θέση τους κι όλοι ευχαριστημένοι!! Εγώ όμως;
Πφφφφ ακόμη μπερδεμένα είναι όλα μέσα μου.

Τόσα χρόνια το ψάχνω και άκρη δεν βρίσκω.
Κι έρχομαι στο σήμερα, για να ανακαλύψω ότι έκανα μια τρύπα στο νερό! Ναι! Νααααα μια τρύπα, στο νερό πάντα Ε; Μην ξεχνιόμαστε!
Γιατί οι δαίμονες καλά κρατούν! Και γυρνοβολάνε και δεν σταματάνε, σιχτιρ δηλαδή, έλεος και νισάφι!
Που είναι τα χρόνια της ξεγνοιασιάς;
Της ποιας; Έλα μου καλό μου ποτέ δεν ήσουν ξέγνοιαστη, ποτέ δεν ήσουν ανέμελη κι έφτασες τώρα στα 30φευγα σου να αναζητάς κάτι που δεν είχες ποτέ. Ψυχικά εννοώ γιατί πρακτικά…

Δεν ήθελα να βγω από το αυτοκίνητο σήμερα. Δεν ήθελα να ανέβω στο σπίτι Όχι όχι μη με παρεξηγήσετε, έχω μια υπέροχη οικογένεια και αρκετά υποστηρικτική. Απλά ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ! Από την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τα πάντα…

ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ φίλε μου, να ψάχνω λύσεις, να προσπαθώ κάθε μέρα και να μην φτάνω πουθενά.
ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ να ζω μέσα στο άγχος, στις κρίσεις πανικού, στα χάπια, σε ψεύτικους φίλους (ααααλλο κεφάλαιο αυτό! 500-800 λέξεις κάποια στιγμή!).
ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ να ανοίγω την πόρτα και να αντικρίζω το χάος, τα ρούχα, το μπάνιο, τα άπλυτα, τον νεροχύτη.
ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα.
Θα μου πεις, η μόνη είσαι;
Όχι, δεν είμαι!

ΑΛΛΑ θέλω να το αλλάξω, σε προσωπικό επίπεδο. Βαρέθηκα να είμαι εδώ μέσα, κουράστηκα, δεν είναι ζωή αυτή. Ξυπνάω το πρωί και δεν ξέρω αν είναι Τρίτη ή Πέμπτη ή Παρασκευή, γιατί δεν έχει και μεγάλη σημασία καθώς δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

Κατάλαβες τώρα; Κατάλαβες πως νιώθω;
Και οι φίλοι; Οι…. ποιοι; Μετρημένοι στα δάχτυλα Ε;
Του ενός χεριού Ε;
Έλα Μωρέ τώρα, είπαμε αυτό είναι άλλο κείμενο 500-800 λέξεις.

Κι έρχομαι στο τώρα. Στο σήμερα. Στο εδώ και τώρα. Mindfulness φίλε μου λέγεται. Τι; Δεν το ξέρεις; Γκουγλαρε! Τώρα! Αλλάζει ζωές λένε!
Τι μπορώ να κάνω;;; Εχμ, κάτσε μια στιγμή να κάνω την σωστή ερώτηση: τι έχω δύναμη να κάνω, για να αλλάξω αυτόν τον φαύλο κύκλο;
Ναι σιγά μην ξέρω. Γιατί δεν με έμαθαν να σκέφτομαι μόνη μου, να βρίσκω λύσεις, να παιδευτώ ρε παιδί μου, αλλά να ξέρω που βαδίζω.
(Κοιτά η μπίρα φταίει, γιατί ναι μεν ήταν μια, αλλά αν δεν είσαι στα καλά σου, όλο μπερδεμένες μαλακίες σκέφτεσαι…)

Δεν βρίσκω άκρη, αλήθεια, γιατί δεν έχω δύναμη. Τη μια στιγμή λέω «ώπα εδώ είμαστε” και την άλλη το χάνω…
Νομίζω ότι η ανηφόρα μεγαλώνει, ένα χρόνο τώρα πίστευα ότι θα είχα βρει κάποια πατήματα αλλά φευ!

Τουλάχιστον σταμάτησαν οι κρίσεις. Ξεκινούσαν και τελειωμό δεν είχαν. Μέρες και νύχτες ολόκληρες. Συνεχόμενες, εκεί, σαν ένα τεράστιο θεριό να με πλακώνει, να μην μπορώ να κάνω βήμα, ο ύπνος μόνο λύτρωση, αλλά δύσκολος κι αυτός.

Αλλά τις ξεπέρασα, είπαμε!
Κι αυτό είναι μεγάλο βήμα φίλε μου!! Ευτυχώς δηλαδή γιατί μάλλον δεν θα ήμουν εδώ να γράφω αυτή τη στιγμή, δεν θα με είχαν τα παιδάκια μου…
Τι; Ψέματα να σου πω; Όχι, δεν θα πω, ήθελα την λύτρωση με όποιο τρόπο, ευτυχώς όμως η λογική επικράτησε και ζήτησα επαγγελματική βοήθεια.

Αλλά να σου πω κάτι; Έχω πίστη! Σε μένα! Θα το βρω φίλε… θα το βρω γιατί το θέλω, γιατί το ψάχνω εδώ και καιρό, γιατί προσπαθώ τόσο πολύ και είμαι σίγουρη!
Ξέρω ότι ζω ένα καρδιογράφημα, μια πάνω μια κάτω, μέχρι να βρω την Ιθάκη μου! Και να αράξω! Και να είμαι καλά. ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ.

Σε ζάλισα; Σε μπέρδεψα; Δεν έβγαλες άκρη; Welcome to my world!

 

«Βάλε ότι ψευδώνυμο θες, δε με νοιάζει, αρκεί που το έβγαλα από μέσα μου”