Οχτώ και σήμερα. Μετράς τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Οχτώ μέρες για να ανέβεις στο αεροπλάνο της επιστροφής. Αυτό που θα σε πάει πίσω στον πολιτισμό. Στο σπίτι σου. Σε περιμένει η γυναίκα σου. Κάθε φορά που κάνετε βιντεοκλήση σου ζητάει με δακρυσμένα μάτια να προσέχεις. Κάθε φορά της το υπόσχεσαι. Ξέροντας πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να κρατήσεις την υπόσχεση σου. Ξέροντας πως η επιβίωση σου δεν εξαρτάται από σένα.
Όταν ανακοίνωσες την απόφαση σου να πας ως εθελοντής γιατρός στην εμπόλεμη ζώνη προσπάθησε να σε σταματήσει. Σου ζήτησε να σκεφτείς την κοινή σας ζωή. Να μην πας σε ένα τόσο επικίνδυνο μέρος. Όλα της τα δάκρυα δεν μπόρεσαν να σε πείσουν. Πλέον τα είχες κανονίσει όλα. Σε μια βδομάδα αναχωρούσες για τη Συρία.
Η πρώτη σου εντύπωση όταν έφτασες στη Μοσούλη ήταν συγκλονιστική. Τίποτα δεν σε είχε προετοιμάσει για αυτό που αντίκρισες. Η καταστροφή ήταν μεγαλειώδης. Όπου κι αν γυρνούσες το βλέμμα σου έβλεπες ερείπια, πόνο κι εξαθλίωση. Φτάνοντας στο νοσοκομείο αισθανόσουν σαν να σήκωνες το βάρος όλου του κόσμου στις πλάτες σου. Παντού άνθρωποι όλων των ηλικιών. Άνθρωποι με ακρωτηριασμένα άκρα. Άνθρωποι σημαδεμένοι από τη φρίκη του πολέμου. Πήγες στην παιδιατρική πτέρυγα. Εκεί που θα πρόσφερες τις υπηρεσίες σου για ένα μήνα. Ένιωσες να λυγίζεις. Για πρώτη φορά αναρωτήθηκες αν είχες πάρει τη σωστή απόφαση. Παιδικά μάτια με βλέμμα κενό. Πρόσωπα χαραγμένα από τον πόνο.
Δούλευες σχεδόν ασταμάτητα. Μοναδική σου συντροφιά το IPod σου. Είχες κατεβάσει τα αγαπημένα σου τραγούδια. Σε βοηθούσε να μην ακούς τον κρότο από τις οβίδες που έσκαγαν ασταμάτητα. Σε βοηθούσε να συγκεντρωθείς στο καθήκον σου.
Οχτώ και σήμερα. Η μέρα ήταν απίστευτα ζεστή. Η χθεσινή αεροπορική επιδρομή άφησε πίσω της αμέτρητους τραυματίες. Από τα χαλάσματα ακόμη προσπαθούσαν να βρουν επιζώντες τα συνεργεία απεγκλωβισμού. Το IPod πιστός σου φίλος. Να παίζει ασταμάτητα. Σε βοηθούσε να μην χάσεις το μυαλό σου. Να ξεφεύγεις λίγο από τη βαρβαρότητα που αντίκριζες καθημερινά. Η σκέψη σου ήδη πετούσε στο σπίτι σου. Στη γυναίκα σου. Στους γονείς και στους φίλους που σε περίμεναν. Στη ζωή που άφησες πίσω σου ερχόμενος εδώ. Νιώθεις σαν να έχεις γεράσει απότομα. Έχεις δει τόσους νεκρούς που φτάνουν γι’ αμέτρητες ζωές. Στην αρχή σε συγκλόνιζε ο θάνατος. Με τον καιρό άρχισες να σφίγγεις τα δόντια κι απλά να πηγαίνεις στον επόμενο ασθενή. Προσπαθούσες να σώσεις όσους περισσότερους μπορούσες. Κάθε μέρα ήταν κι ένα στοίχημα με τον εαυτό σου.
Οχτώ και σήμερα. Πλέον ξέρεις ότι θα αφήσεις ένα κομμάτι σου εδώ. Ποτέ δεν θα καταφέρεις να ξεχάσεις αυτά που βιώνεις καθημερινά. Το κλάμα των τραυματισμένων παιδιών, το θρήνο της μάνας που μόλις έχασε το σπλάχνο της. Προσπαθείς να αποστασιοποιηθείς για να μπορείς να αποδώσεις. Σφίγγεις σφιχτά τα βλέφαρα. Δεν αφήνεις τα δάκρυα να τρέξουν. Ο μικρός στο χειρουργικό τραπέζι είναι άσχημα τραυματισμένος. Είσαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν θα τα καταφέρει. Η μάνα του κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα. Έχει στην αγκαλιά της ένα μωρό. Ποτάμια τρέχουν από τα μάτια της. Δεν γνωρίζεις τη γλώσσα της. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Ο ανθρώπινος πόνος είναι ίδιος σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης.
Βγαίνεις στην αυλή του νοσοκομείου. Ανάβεις τσιγάρο. Ψάχνεις το αγαπημένο σου τραγούδι στη λίστα. Βάζεις τα ακουστικά στα αυτιά σου και κλείνεις τα μάτια. Ίσα που προλαβαίνεις να ακούσεις τη σειρήνα. Ίσα που προλαβαίνεις να δεις τη βόμβα να πέφτει. Ίσα που προλαβαίνεις να σκεφτείς «οχτώ και σήμερα». Το IPod όμως εξακολουθεί να παίζει. Φίλος πιστός μέχρι την τελευταία σου στιγμή.

 

    Another head hangs lowly
Child is slowly taken
And the violence, caused such silence
Who are we mistaken?
But you see, it’s not me
It’s not my family
In your head, in your head, they are fighting
With their tanks, and their bombs
And their bombs, and their guns
In your head, in your head they are crying
In your head, in your head
Zombie, zombie, zombie-ie-ie
What’s in your head, in your head
Zombie, zombie, zombie-ie-ie, oh