Για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχουν νοσήματα που θεραπεύονται και άλλα που τα κουβαλάς μαζί σου μια ολόκληρη ζωή όταν διαγνωστούν. Ένα κομμάτι από τα δεύτερα είναι τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα που είναι γενετικά όχι κληρονομικά και είναι σαν ο οργανισμός μας να πολεμάει τον ίδιο του τον εαυτό. Τα αυτοάνοσα μπορεί να τα έχεις από την ώρα που γεννήθηκες, μπορεί όμως και να δρουν υπογείως για κάποια χρόνια και να τα κουβαλάς μαζί με τις συνέπειές τους από ένα σημείο και μετά. Και απλώς εύχεσαι όταν κάνουν το μπαμ να μην έχουν κάνει ανεπανόρθωτο κακό στα όργανά σου και στην γενικότερη εικόνα της υγείας σου.

Ένα από αυτά είναι και ο διαβήτης τύπου 1 που έχω την τιμή να με συντροφεύει από τα 33 μου χρόνια, τότε που είχα ένα παιδί μόλις 6 χρονών. Τα τελευταία 10,5 χρόνια έχω μάθει να ζω μαζί του (δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά) και να τον ελέγχω καθημερινά. Για όσους δεν γνωρίζουν, με απλά λόγια και όχι με ιατρικούς όρους, είναι η αδυναμία του οργανισμού να παράγει ινσουλίνη που είναι απαραίτητη για τον μεταβολισμό των τροφών, οπότε πρέπει να την χορηγείς εσύ στον οργανισμό σου.

Η συνύπαρξη δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν φορές που τα ζαχαράκια είναι πολύ χαμηλά ή πολύ υψηλά. Τις περισσότερες φορές το καταλαβαίνεις, αλλά υπάρχουν φορές που χάνεις την επαφή με τον κόσμο. Μέσα σε αυτά τα παραπάνω από 10 χρόνια έχω γνωρίσει τα επείγοντα κάμποσων νοσοκομείων της Αττικής και με την εξαίρεση ενός σοβαρού περιστατικού τις άλλες φορές πήγα στο σπίτι μου αφού μου παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες (όταν υπήρχε ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας γιατί τώρα όλα στηρίζονται στην καλή πρόθεση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, οπότε αν είναι στο χέρι μου για μια απλή υπογλυκαιμία δεν θα ξαναπάω απλά στο νοσοκομείο).

Η εξωτερική μου εικόνα δεν δείχνει έναν άνθρωπο που πάσχει, το αντίθετο αν κάποιος δεν ξέρει μπορεί να νομίσει ότι τον κοροϊδεύω ίσως. Δεν είναι όμως έτσι, υπάρχουν φορές που δεν ξυπνάω καλά το πρωί ή φορές που βρίσκομαι κάπου και νιώθω ότι πρέπει να σκεφτώ ότι σκεφτόμαστε και κάνουμε αυτόματα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω και με ακριβή λόγια.

Επειδή ζω στην Ελλάδα και όχι κάπου αλλού, ξέρω ότι είναι απίθανο να βρω δουλειά εκτός δημοσίου που θα με δεχτούν με την πάθησή μου και με ότι την ακολουθεί, οπότε αναγκαστικά προσπαθώ να επιβιώσω με το επίδομα αναπηρίας. Μην νομίζετε ότι είναι κανένα τεράστιο ποσό απλώς βοηθάει τη διαβίωσή μας οικογενειακώς.

Ως πάσχουσα λοιπόν από ένα αυτοάνοσο και λαμβάνοντας ένα επίδομα αναπηρίας (δεν ξέρω για πόσο) θα ήθελα να μην είστε τόσο αυστηροί με όσους σαν κι εμένα βλέπετε γύρω σας. Δεν τρώμε τα λεφτά κανενός. Όλα αυτά δεν είναι επιλογή μας καν, είναι μέσο επιβίωσης.

 

Περσεφόνη Τσέφου