Είσαι πιο όμορφος όταν κοιμάσαι αλλά αμφιβάλλω αν στο έχουν πει ποτέ. Σε λατρεύω κουρνιασμένο στο στήθος μου, έτσι που αναπνέεις βαριά και με κρατάς αγκαλιά για αυτό δεν κουνιέμαι καθόλου παρόλο που έχω πιαστεί και αύριο θα πονάει ο σβέρκος μου.

Φύγε όταν νιώσεις αδιάφορη, μου είπες μέρες πριν και εμένα ακόμα με βασανίζει η δήλωση σου. Τι παράξενο πράγμα αλήθεια αυτό που διάλεξες να μου πεις.

Αδιαφορία. Δεν ξέρω πως μοιάζει , ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν το είπες και όσο το σκέφτομαι βρίσκω πως έχω δίκιο. Δεν ξέρω να είμαι αδιάφορη με εκείνους που άφησαν το στίγμα τους, με εκείνους που αγάπησα. Δεν έχω φύγει ποτέ από αδιαφορία, στο ορκίζομαι.

Έχω φύγει από βαρεμάρα, έχω φύγει όταν δεν άντεχα να με πληγώνουν άλλο, όταν δεν άντεχα να τους πληγώνω εγώ, όταν ένας άλλος άνθρωπος μου τράβηξε ξαφνικά τη προσοχή, όταν μπήκε ο εγωισμός μου μπροστά. Αλλά από αδιαφορία ποτέ. Δεν ξέρω πως μοιάζει αυτό για το οποίο μιλάς.

Για αυτό και νοιάζομαι ακόμα για τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου. Για αυτό φρόντισα να ζητήσω συγγνώμη όταν ήρθε η κατάλληλη ώρα και να δώσω συγχώρεση όταν μου τη ζήτησαν. Για αυτό βλέπω πολλούς από αυτούς μια φορά το χρόνο, ή και κάθε μέρα.

Έτσι είμαι εγώ, και στους χωρισμούς μου ακόμη, περίεργη. Ιδιότροπη. Εκκεντρική. Κόλλα μου όποιο επίθετο ταιριάζει καλύτερα, δεν θα με πειράξει. Λίγα πράγματα με πειράζουν πια και σχεδόν τίποτα όσο κοιμάσαι επάνω μου.

Το έχω και αυτό βλέπεις, ξεχνάω χίλια δυο όταν βρίσκεσαι εδώ και έτσι δεν φεύγω ούτε για τα άλλα, που έχουν σημασία, που είναι υπαρκτά.

Έχω πολλά εγώ, αλλά τα κρατάω κάπου βαθιά μέσα μου, σπανίως τα απλώνω σαν εμπόρευμα κάτω στο πεζοδρόμιο. Είναι με τον τρόπο τους πολύτιμα και δεν εμπιστεύομαι εύκολα εγώ αντικείμενα που σπάνε σε άλλους παρόλο που μου αρέσει να μου ανήκουν. Ίσως ακριβώς για αυτό να μη τα εμπιστεύομαι αλλού.

Όσα σπάνε εύκολα θέλω να τα σπάω εγώ μοναχή μου, χωρίς βοήθεια. Τα πάμε καλά με την αυτοκαταστροφή αλλά για ασφάλεια στο έχω κρύψει και αυτό.

Το μυαλό μου γυρνάει πάλι στην αδιαφορία.

Παράξενη λέξη σου λέω. Στο λεξικό του μυαλό μου είναι συνυφασμένη με πολλά άλλα όχι με τους ανθρώπους. Ίσως επειδή όσοι άνθρωποι μου φαίνονται αδιάφοροι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν δικοί μου, ποτέ εγώ δικοί τους.

Έχει περάσει καιρός από εκείνο το απόγευμα που κοιμήθηκες επάνω μου. Τότε ήμουν έτοιμη να φύγω είχα λόγους πολλούς που δεν θυμάμαι τώρα. Ξέρεις τι θυμάμαι; Πόσο γελούσα εκείνες τις μέρες, πόσο ευτυχισμένη ήμουν παρά τους λόγους μου.

Ίσως αν ήμουν αδιάφορη να μην με είχε γλυκάνει ο ύπνος σου. Να μην είχα αλλάξει γνώμη για το φευγιό και να μην σου έγραφα τώρα.

Αλλά εγώ από αδιαφορία δεν ξέρω, σε παρακαλώ μην μου μάθεις.