Μία απόφαση πρίν από χρόνια, μία απόφαση από αυτές που σημαδεύουν τις ζωές ανθρώπων, που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και στην ψυχή.
Δεν έπρεπε να ξεχάσεις ότι η ζυγαριά της ζωής είναι πάντα σε ισορροπία. Ό,τι βάζεις εσύ από την μία πλευρά, φορτώνει η ζωή κάτι άλλο από την άλλη.

Βρέθηκες λοιπόν αποτραβηγμένος σε κάποιο βουνό ψηλά, μακριά, πολύ μακριά, για κάτι καλύτερο. Καλύτερο; Για ποιόν τελικά;
Άλλη μία μέρα και η δουλειά τελειώνει, το φώς έχει αποχωρήσει κι εσύ περιτριγυρισμένος από το σκοτάδι που έχει από ώρα πάρει τα ηνία, κατηφορίζοντας αργά προς έναν ασφαλή προορισμό, με τη διαδρομή δύσκολη, μιας και το περπάτημα στο παγωμένο χιόνι θέλει προσοχή. Δεν ξέρεις τι θα είναι κάτω από εκεί που θα βάλεις το πόδι σου. Η παγωμένη λίμνη σου δίνει την ευκαιρία να κόψεις δρόμο και χρόνο.
Προχωρώντας σταθερά με μόνη παρέα τον απαλό παγωμένο αέρα που σιγοψιθυρίζει, καθώς περνάει μέσα από τα παγωμένα κλαδιά και τους παγοσταλακτίτες που κρέμονται από τις στέγες.
Το φεγγάρι καθώς ξεπροβάλει από τα θυμωμένα σύννεφα, αρχίζει το παιχνίδι μαζί τους, προκαλώντας τις κορυφές των αλπεικών βουνών, που λάμπουν κάτω από το φως του και προσμένουν τον άγριο χιονιά που έρχεται απειλητικός από τα ανατολικά.

Και χιονίζει πάλι…
Είναι όμορφο το χιόνι καθώς πέφτει από τον ουρανό, να το βλέπεις να λικνίζεται αργά αργά και τελικά όμορφες νιφάδες να προσγειώνονται στα χέρια σου, αποκαλύπτοντάς σου τα μαγικά τους σχέδια.
Είναι όμορφο το χιόνι καθώς πέφτει στις σκεπές και στα παράθυρα των σπιτιών των λιλιπούτιων πιτσιρικάδων, καθώς στοιβάζεται στη μαγική αυλή των παιδικών ονείρων, καθώς καλύπτει επιθυμίες, αταξίες και αμαρτίες.
Καλύπτοντας τα γυμνά δέντρα και το μουντό παγωμένο χώμα, ψηλά στά βουνά, σε κάποιο μικρό ελβετικό χωριό.
Το σκοτάδι φωτίζεται, υποχωρεί και δίνει την σκυτάλη στο λευκό του χιονιού και στις νεράιδες του χειμώνα, που με τον τρελό χορό τους παρέα με τις νιφάδες, δίνουν ζωή σε ότι κοιμόταν και μέσα στην καρδιά της νύχτας το τοπίο αλλάζει.
Έχει μία άγρια ομορφιά η χιονισμένη φύση το χειμώνα, αλλά και μια μελαγχολία συνάμα. Το κρύο σε παραπέμπει σε αναμνήσεις, σκέψεις οικείες, ζεστές, για κάτι μακρινό που σε καλεί.

Υπάρχουν στιγμές που η παγωνιά της νύχτας σου περονιάζει το σώμα, φτάνει μέχρι τα κόκκαλα, μέχρι την καρδιά. Δεν πρέπει να την αφήσεις να σου παγώσει την καρδιά. Κράτα την ζεστή με την ανάμνηση της επιστροφής, γιατί όταν θα επιστρέψεις, θα πρέπει να μπορέσεις να δώσεις ένα μέρος τουλάχιστον από την αγάπη που θα πάρεις.
Υπάρχουν στιγμές που το χιόνι σε αγριεύει, σε τυφλώνει, σε κάνει να βλέπεις οράματα, όπως η δίψα στην έρημο. Μπερδεύεται η πραγματικότητα με το φώς που αντανακλά, κουράζει τα μάτια, τα εκπαιδεύει να βλέπουν ότι θέλει το βουνό.
Το υψόμετρο μεγάλο, ο αέρας αραιός, κάνει την ανάσα δύσκολη, προσπαθώντας τα πνευμόνια να πάρουν περισσότερο οξυγόνο κι αυτό παγωμένο. Η νύχτα βαθαίνει και η θερμοκρασία πέφτει συνέχεια. Το μικρό σπίτι κοντά στο χωριό θα σε φιλοξενήσει κι αυτό το βράδυ, στις άγριες αυτές συνθήκες.

Σε γαληνεύει η φλόγα στο τζάκι, όπως και η ζεστασιά του μικρού ξύλινου σπιτιού, καθώς το χιόνι συνεχίζει το τρελό παιχνίδι του με τον χειμωνιάτικο αγέρα.
Σκέψεις και αναμνήσεις έρχονται στο νου. Βυθισμένος στην παλιά μπρεζέρα, καθώς η θαλπωρή της φλόγας του μικρού τζακιού και το ζεστό κόκκινο κρασί, σου ξεκουράζουν το σώμα και το μυαλό. Ακούγοντας το τρίξιμο των ξύλων, προσπαθώντας να σου μιλήσουνε, να σου πούνε τις εμπειρίες τους καθώς η αποστολή τους ολοκληρώνεται. Προσπαθώντας να σου μεταφέρουν τις γνώσεις τους, τις αποθηκευμένες από την απαρχή των αιώνων, προσπαθώντας να σε παρηγορήσουν, να σου ζεστάνουν το σώμα και την ψυχή, γνωρίζοντας…

Μια μόνιμη ανάμνηση κι επιθυμία αρχίζει να βγαίνει απ’ την κρυψώνα της. Μια νοσταλγία για τη χαμένη ευκαιρία, τη μακρινή «Ιθάκη», το όμορφο ζεστό πρόσωπο μιας στοργικής αγκαλιάς.
Αναπολώντας τα χειμωνιάτικα βράδια και την σπιτική οικογενειακή θαλπωρή. Την πλανεύτρα φωτιά μέσα σε ένα άλλο τζάκι καθώς λικνίζεται και την ομήγυρη των παιδιών που παίζουν τριγύρω γελώντας δυνατά, περιμένοντας τα ψημένα κάστανα και το καψαλιστό χωριάτικο ψωμί επάνω στη θράκα.
Κι ύστερα το χουζούριασμα πάνω στην παχιά φλοκάτη και ο ύπνος στον καναπέ, μέσα σε μία ζεστή αγκαλιά, καθώς σε νανουρίζει μαζί με το τρίξημο της φωτιάς.

Η κούραση μεγάλη, μαζί με το αραιό οξυγόνο και το κρύο εδώ στο βουνό, βοηθάνε να κλείσουν σιγα σιγά τα μάτια. Το ποτήρι πέφτει από το χέρι, καθώς ο ύπνος παίρνει την θέση του επάνω σου. Το σφύριγμα του αγέρα και το απαλό ψιθύρισμα της φωτιάς είναι ιδανικό νανούρισμα. Και η ώρα κοντεύει, ο χρόνος περνάει και φεύγει και αλλάζει και ένας νέος παίρνει την θέση του, σαν μέσα σε όνειρο.

Το επόμενο πρωί θα είναι διαφορετικό, ίσως ηλιόλουστο, το ίδιο όμως παγωμένο και άγριο, με το χιόνι να έχει αυξήσει τον όγκο του. Με μία καινούργια μέρα, έναν καινούργιο χρόνο να έχει αναλάβει καθήκοντα και να υπόσχεται. Εσύ όμως μόνος πάλι στην ίδια θανατηφόρα ρουτίνα, χωρίς να αλλάξει κάτι, χωρίς να έχεις κάποιον να το μοιραστείς, να γλυκάνει την παγωνιά.

Χρόνια μακριά, περιπλανόμενος από κορυφή σε κορυφή, αλλάζοντας τους χρόνους μόνος, μακριά από την «Ιθάκη». Για ακόμη μία φορά ένας καινούργιος χρόνος αλλάζει μακριά, μετρώντας ξανά αντίστροφα μέρες, ώρες, λεπτά, δίνοντας κουράγιο στον εαυτό σου, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν κάποτε…

 

Γιώργος Κύριλλος