Άτυχος ερωτευμένος

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Απόβροχο. Τα δέντρα ακόμα έσταζαν με ευγνωμοσύνη, από τα φύλλα τους, το περισσευούμενο νερό, στην άσφαλτο που άχνιζε κι εσύ πήρες το ποδήλατο, για να κάνεις μία βόλτα στο κέντρο της πόλης.

Στη σκέψη σου και πάλι αυτή. Πού να είναι άραγε; Πήγε στη φίλη της στην παραλία; Πήγε στην άλλη φίλη της, στην πόλη των φοιτητικών της χρόνων; «Όπου και να είναι, ας είναι καλά κι ας είναι χαρούμενη» ευχήθηκες.

Η πρώτη εικόνα που σε συγκίνησε ήταν εκεί, στην πλατεία της εκκλησίας, μόλις έφθασες στη διπλανή συνοικία. Ένα άσπρο σκυλάκι, με καφέ, ξεφτισμένο λουράκι, βρεγμένο, λερωμένο και φοβισμένο να τρέχει άσκοπα στις πρασιές της πλατείας. Τού σφύριξες κι αυτό έφυγε, τρέχοντας, μακριά. Έτσι ακριβώς νοιώθω την ψυχή μου σκέφτηκες! «Δαρμένη», φοβισμένη, βρεγμένη, εγκαταλελειμμένη, λεηλατημένη. Καταδικασμένη να αγαπάει χωρίς ανταπόκριση!
Πέρασες τους πεζοδρόμους, ξεπέρασες τις φωτισμένες βιτρίνες που κραύγαζαν για πτώσεις και εκπτώσεις και κατευθύνθηκες στο γνωστό parking, εκεί όπου συναντούσες το αυτοκίνητό της. Μέσα σου έλεγες ότι ήσουν σίγουρος πως δεν θα βρισκόταν εκεί. Τότε, εσύ γιατί πήγες εκεί; Ξεγελάς τον εαυτό σου φίλε μου. Κατά βάθος ήθελες να είναι εκεί, αλλά κι αν ήταν, τι θα έκανες άραγε; Θα της άφηνες ένα λουλούδι στο παρμπρίζ, όπως έκανες αρκετές φορές ως τώρα; Θα της έγραφες ένα μήνυμα αγάπης και «να προσέχει», όπως έκανες, επίσης, αρκετές φορές ως σήμερα;

Και τότε το είδες… ναι ήταν εκεί! Σου φάνηκε ότι σου χαμογελούσε, μα, σκέφτηκες, χαμογελούν οι λαμαρίνες; Ή, ακόμη χειρότερα, μήπως το χαμόγελο είναι ειρωνικό; Έκανες στροφή κι άρχισες να τρέχεις με το ποδήλατό σου στη βρεγμένη άσφαλτο, όπως έτρεχε το άσπρο σκυλάκι λίγη ώρα πριν. Άτακτες οι σκέψεις σου… Θυμήθηκες ότι μόλις προχθές είχατε κανονίσει να πάτε σε ένα live κι εσύ ακύρωσες κάθε άλλη σου συνάντηση με φίλους, λέγοντας διάφορες, ηλίθιες δικαιολογίες, όμως, λίγη ώρα πριν συναντηθείτε, σού έγραψε στο messenger ότι δεν θα ερχόταν, επειδή δεν ήταν σε κατάλληλο mood κι εσύ πάλι πήρες το ποδήλατο κι έκανες βόλτες στην πλατεία και μετά κάθισες στο παγκάκι κι άκουγες τα τραγούδια που θα ακούγατε μαζί…

Τώρα πια έμαθες… Ποτέ δεν θα είναι σε mood για να βγει μαζί σου! Ίσως να μην ήταν και ποτέ! Κι όλα αυτά τα σενάρια που έφτιαχνες με το μυαλό σου, μάλλον ήταν αποκυήματα της φαντασίας σου. Η καρδιά σού έλεγε να πας να της αφήσεις ένα τριαντάφυλλο στο παρμπρίζ, για μία ακόμη φορά. Το μυαλό διαφωνούσε• ξέχασέ την σού φώναζε, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσεις αυτή τη μάχη, είσαι χαμένος από χέρι, μάταια πληγώνεσαι και τυραννιέσαι.
Και, για πρώτη φορά, άκουσες τη φωνή της λογικής! Γύρισες σπίτι κι άνοιξες τον υπολογιστή σου. Χείμαρρος οι σκέψεις σου! Κάθισες και άρχισες να τις γράφεις… Και η Σαββέρια Μαργιολά σε κρατούσε συντροφιά τραγουδώντας «σε ποια θάλασσα αρμενίζεις» κι αντί να σε ηρεμήσει με τους στίχους, τη μουσική της και τη μοναδική φωνή της, αυτή η υπέροχη γαλανομάτα σου έξυνε την πληγή…

Κι έπειτα ήλθαν οι χίμαιρες, αυτές που σε ταλαιπώρησαν τόσο όλους αυτούς τους προηγούμενους μήνες και σε γέμισαν τύψεις, επειδή δεν άκουσες τη φωνή της καρδιάς σου… Και ήθελες να γυρίσεις πίσω και να αφήσεις πάλι ένα τριαντάφυλλο στο αυτοκίνητό της. Ένα κόκκινο, βρεγμένο τριαντάφυλλο, σαν την καρδιά σου…

Κι ευχήθηκες να γύριζε ο χρόνος πίσω και να μην είχες πάει ποτέ σε εκείνη την ταβέρνα, εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, τότε που τη συνάντησες για πρώτη φορά και καθίσατε στο ίδιο τραπέζι, μαζί με φίλους και σε μαγνήτισαν τα μάτια της, το υπέροχο χαμόγελό της, η βαθιά φωνή της, τα κατσαρά μαλλιά της, το παράξενο όνομά της, που το άκουσες για πρώτη φορά, μα, περισσότερο απ’ όλα, το κοφτερό μυαλό της και το χιούμορ της.
Ναι, το ευχήθηκες, όμως, κατά βάθος, δεν το ήθελες… Επειδή, παρά την απόγνωση της απόρριψης, όλο αυτό το ταξίδι μαζί της σε κράτησε «ζωντανό», έδωσε νόημα στη ζωή σου όλους αυτούς τους μήνες! Και τότε ξαναευχήθηκες να περνάει καλά, να είναι ευτυχισμένη κι ας μην είναι μαζί σου κι αναστενάζοντας σκέφτηκες ότι θα βρει τον χρόνο και θα βρεθεί σε mood να σε πάρει τηλέφωνο και θα θελήσει να βγει μαζί σου!
Στο μεταξύ, στο youtube, ο Θοδωρής Κοτονιάς σου τραγουδούσε «άτιμη καρδιά, δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά»… Το ναυάγιο είναι σίγουρος σκέφτηκες και όταν άκουσες ότι «τα παιχνίδια δεν τελειώνουν, στους γκρεμούς θα παίζει πάντα η καρδιά»έβαλες να ακούσεις το «My Heart Will Go On» από τη Celine Dion κι έτσι έχασες την ευκαιρία να ακούσεις το αισιόδοξο φινάλε του Θοδωρή: «η γραμμή που `χεις στο χέρι, θα σε φέρνει ως την πόρτα της μπροστά κι αν ποτέ της δεν ανοίξει, ο αέρας θα φυσήξει, να σου φέρει πίσω ό,τι σου χρωστά»…
Άτυχος φίλε μου! Ή, μήπως, απλώς…ερωτευμένος!

LioM7

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook