Έγκλημα και τιμωρία

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Με λένε Γιώργο, είμαι κοντά στα σαράντα και τα έχω όλα. Με το κορίτσι μου, παντρεμένοι λίγο καιρό, σε σχέση περισσότερο, έχουμε κάνει μια οικογένεια τα δυο μας, με τα πάνω της και τα κάτω της, όμως με τόση αγάπη που μας ωθεί να μην σταματάμε να το παλεύουμε. Με τους δικούς μου υγιείς, μετά από τόσες και τόσες απώλειες που είναι η αιτία πότε-πότε να πίνω και να κλαίω, όμως τώρα υγιείς και παρόντες όλοι…

Με καλή δουλειά και αρκετά χρήματα. Αν με ρωτούσε κάποιος τί μου λείπει θα του έλεγα ένα παιδί. Όχι σαν φυσικό επακόλουθο μιας καλής σχέσης, Όχι γιατί ηλικιακά ή σαν φάση ζωής αυτό θα «έπρεπε». Αλλά γιατί τα αγαπώ. Τα λατρεύω! Φοβάμαι με όλους τους φόβους του μη-γονιού, αλλά και με όλη την άγνοια κινδύνου του μη-γονιού το θέλω σαν τρελός.

Έχω προσπαθήσει. Δεν μου έχει κάτσει. Δεν μου έχει τύχει και δεν μου έχει συμβεί.

Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε με έναν υπάλληλό μου (στα δεκαοχτώ του) να φοβάται, να τρέμει, στην ιδέα της καθυστέρησης της μαθήτριας κοπέλας του (στα δεκαέξι της).

Συνέχισα σε ένα παιδικό πάρτυ κόρης φίλου, όπου ερωτεύτηκα το γιο άλλου φίλου που με ακολουθούσε γιατί του αγόραζα τρελομπαλάκια, και αν περνούσε απ’το χέρι μου θα του αγόραζα το εργοστάσιο που παράγει τα τρελομπαλάκια όλου του κόσμου, μόνο και μόνο για το βλέμμα του όταν το μαλακομπαλάκι έβγαινε τελικά απ την τρύπα. Και προσπαθούσα να του μάθω τα χρώματα. Μόνο και μόνο επειδή όλη η παλάμη του αγκάλιαζε το μεγάλο μου δάχτυλο για να με σηκώσει απ την καρέκλα. Μόνο και μόνο γιατί, τι να τα κάνεις τα χρήματα αν όχι να αγοράζεις τρελομπαλάκια ασταμάτητα!! Και τον σκέφτομαι από το μεσημέρι, και μου λείπει.

Ώρα αργότερα απ το παιδικό πάρτυ, ο υπάλληλός μου με ενημέρωσε ότι θέλει να με δει. Ότι αυτό που φοβόταν συνέβη και ότι χρειάζεται χρήματα. Μάλλον δεν έχει πού να απευθυνθεί, πού να μιλήσει.

Και ξέρετε τι; θα του τα δώσω.

Αφού τον συμβουλέψω να μιλήσουν στους δικούς τους, αφού του προτείνω να το σκεφτούν, αφού πνίξω την τρέλα και την παρόρμηση να του προτείνω να το κάνουν και εγώ είμαι εδώ, και ενώ δεν γίνεται, να μου το δώσουν, να τους βοηθήσω σε ότι θέλουν… αφού του μιλήσω για προσοχή και επιπολαιότητα και ευθύνες, θα του δώσω τα χρήματα να το τερματίσει. Να το σκοτώσει. Γιατί αυτό θα γίνει.

Χωρίς να μπορεί να καταλάβει. Χωρίς να μπορώ να του εξηγήσω. Θα βοηθήσω στο έγκλημα ενώ ικετεύω για το έλεος. Με την ελπίδα αυτός ή το κορίτσι μερικά χρόνια μετά να μην προσπαθούν χωρίς αποτέλεσμα.

Με την ελπίδα ο Θεός, ο Αλλάχ, ο Βούδας ή η άλλη η κοπελίτσα με τα πολλά χέρια που κρατάει ζαρζαβατικά να μην ρίξουν πάνω μου το ανάθεμά τους.
Αφού κάνω το έγκλημα ελπίζω να μην με βρει η τιμωρία.

Μπορεί και να υπερβάλλω…

Όμως ήρθαν όλα σε μια μέρα. Όλα μαζί. Όπως γίνεται πάντα.

 

Γιώργος

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook