Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

«Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι…»

 Η μουσική απ’ τα ακουστικά του ήταν τόσο δυνατή που σίγουρα ενοχλούσε τους περαστικούς, μα δεν τον ένοιαζε. Συνέχισε να περπατάει με σκυμμένο το κεφάλι, ενώ δάκρυα έτρεχαν απ’ τα μαύρα μάτια του. Δεν έκανε καμία κίνηση να τα σκουπίσει. Μόνο ο κρύος αέρας τον άγγιζε κι ένιωθε το πρόσωπό του να παίρνει μεγάλες εισπνοές ζωής, προσπαθώντας να αντέξει.

Τουλάχιστον κάτι σ’ αυτό το κορμί πάλευε να ζήσει…

«Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι…»

 Αυτός ο στίχος ήταν όλη του η ζωή. Αυτές οι εννέα μικρές λέξεις φωνάζουν τόσο δυνατά το «μείνε μαζί μου» που, μόνο στη σκέψη, κοκκινίζεις από ντροπή. Σμπαραλιάζεις τον εγωισμό σου και το λες. Το απαιτείς. Έλα και φύγε σε μια πρόταση. Έλα για ένα μόνο βράδυ και μετά ο καθένας τον δρόμο του.

Πάντα αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε κάποιος να έρθει για λίγο και μετά να χαθεί και σαν κάποιος να διάβαζε τη σκέψη του, το βίωσε στο πετσί του. Και το έλα και το φύγε.

Σταμάτησε προς το παρόν τη σκέψη του, έκλεισε τη μουσική και μπήκε στ’ αγαπημένο του στέκι. Ο καπνός είχε καλύψει τους πέτρινους τοίχους απ’ άκρη σ’ άκρη, ενώ απ’ το παλιό στερεοφωνικό άκουγες τη φωνή κάποιας λαϊκής τραγουδίστριας να σπαράζει για την χαμένη της αγάπη.

Παρήγγειλε ένα ουίσκι με ένα πάγο και με την πρώτη γουλιά, βυθίστηκε στις σκέψεις του. Εκεί ήταν εκείνη. Και μόνο εκείνη.

Πριν μια βδομάδα, τέτοια ώρα, βρισκόταν μαζί της. Της κρατούσε σφιχτά το χέρι και της ψιθύριζε στ’ αυτί λόγια αιώνιας αγάπης. Χάιδευε τα μακριά καστανά μαλλιά της, ενώ με τις άκρες των δαχτύλων του έτριβε τη βάση του λαιμού της. Όσα χρόνια κι αν περνούσαν,  εκείνη πάντα θα έλιωνε σαν κερί στα χέρια του.

Μόλις την ένιωσε να αφήνεται, την άρπαξε απ’ τη μέση και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο. Δεν την άγγιξε ξανά. Ούτε της μίλησε. Καθόταν πλάι του, αμίλητη φιγούρα, κι αυτός έσφιγγε με δύναμη το τιμόνι, έχοντας τα μάτια του καρφωμένα στο δρόμο μπροστά τους.

Ήξερε πως αυτή θα ήταν η τελευταία φορά.

Μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω τους, το τοπίο άλλαξε. Οι άσπροι καναπέδες του σπιτιού γέμισαν με τα ολόμαυρα ρούχα τους, ενώ στο μεγάλο κόκκινο χαλί του σαλονιού δύο γυμνές φιγούρες προσπαθούσαν να ενώσουν ό,τι είχε σπάσει ανάμεσά τους.

Οι σκιές χόρευαν πάνω στον άσπρο τοίχο σ’ ένα χορό που μόνο εκείνοι γνώριζαν. Χέρια πλεγμένα, κορμιά ιδρωμένα κι οι ανάσες ν’ ακολουθούν με ρυθμό. Μια χορογραφία αιώνων εξελισσόταν μέσα στ’ άδειο σπίτι, με μόνη μουσική τα πνιγμένα στη δίνη του πάθους «θα σ’ αγαπώ για πάντα». Εκείνος να αποζητάει το κορμί της όλο και περισσότερο, ενώ δάκρυα ανέβαιναν στα μάτια του. Θα του έλειπε και δεν ήθελε. Δε θα το επέτρεπε στον εαυτό του.

Μόλις έκατσαν στο μεγάλο καναπέ του σαλονιού, με το δείχτη του άγγιζε όλο της το κορμί. Φιλούσε κάθε μέρος του με ευλάβεια, ενώ φωτογράφισε τα χαρακτηριστικά της στη μνήμη του για να τον συντροφεύει πάντα.

Έκανε μια τζούρα απ’ το τσιγάρο του και κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό της.

Αυτό ήταν λοιπόν; Τελειώσαμε;

Άπλωσε το χέρι της και χάιδεψε το αξύριστο πρόσωπό του.

Μη σκέφτεσαι! Είναι η τελευταία μας νύχτα μαζί. Το πρωί θα φύγω και δεν πρόκειται να με ξαναδείς!

Έσκυψε και φίλησε τα κόκκινα χείλη του, ενώ προσπάθησε να κουμπώσει το κορμί της με το δικό του. Δύο εραστές απ’ το παρελθόν ενώθηκαν στο παρόν, πριν προχωρήσουν στο μέλλον.

Το άδειο ποτήρι είχε μείνει μετέωρο στο δεξί του χέρι, ενώ τα δάκρυα είχαν μουσκέψει το κόκκινο πουλόβερ του. Δε θα την ξαναέβλεπε ποτέ και το ήξερε. Η ιστορία τους τελείωσε όπως ακριβώς άρχισε. Σε μία νύχτα. Το «έλα» δυνατό και το «φύγε» δυνατότερο. Εκείνο όμως που τον κομμάτιαζε, ήταν η διαδρομή ανάμεσα. Αυτή η διαδρομή είναι το πιο βαθύ σημάδι. Το ανεξίτηλο. Αυτό που δε θα ξεχάσει ποτέ.

Πρέπει να την ξεπεράσει και να σταθεί στα πόδια του. Η ζωή προχωράει γρήγορα και πρέπει να την προλάβει. Θα χρειαστεί χρόνο, αλλά θα τα καταφέρει. Με ή χωρίς εκείνη.

Σηκώθηκε, πλήρωσε και βγήκε στον καθαρό αέρα. Φόρεσε τα ακουστικά και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

«Μέσα στου μυαλού τη ζάλη, δε συγκρίνεσαι με άλλη. Έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι…»

 

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook