TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Έρωτας

Έρωτας

Πρέπει να πέρασα αμέτρητες φορές απ’ έξω. Σπάνια το έκανα βιαστικά, μόνο αν έβρεχε ίσως, ή αν έκανε ψοφόκρυο. Έπιανα τον εαυτό μου μάλιστα τις περισσότερες απ’ αυτές, να πηγαίνει πιο αργά από το κανονικό του. Μου άρεσε που άκουγα τον ίδιο οικείο θόρυβο δεκάδων φωνών, να συζητάνε σε ισάριθμους παράλληλους κι εμφατικούς φανατισμένους μονολόγους αιώνων, για τα ίδια πράγματα με τις ίδιες λέξεις, σε μια σχεδόν τζαζ, σχεδόν τέλεια παραφωνία μεταξύ τους. Στα δέκα δευτερόλεπτα που μου έπαιρνε να διασχίσω τη μεγάλη καφέ τζαμαρία με τις ορθάνοιχτες πόρτες της, προλάβαινα να ακούσω και να ενημερωθώ για τα πάντα, σε ένα τρελό ζάπινγκ-σφυγμόμετρο μιας χώρας σ’ επίπεδη, άπαλμη γραμμή και μιας σύγχρονης ανένδοξης ιστορίας που κάθε πρωί ξαναγεννιέται και πριν βραδιάσει είναι νεκρή.

Συντάξεις, ΠΑΣΟΚ, Αλλαγή, Ανδρέας και Λιάνη, Επικουρικά, Γκολάρα, Κωλάρα, Μαλάκα, Ένσημα, Σημίτη, και Φόροι και Τέλη και Ολυμπιακοί, Κρίση, Κλέφτες, Αλ6δες, Κούληδες, Αριστείες, Γίδια, Γκαζμάδες, Γαμιέστε, Κουφάλες, Κρεμάλες, Κραιπάλες, Γαύρος και Μπαοκ και Χάνια της Γραβιάς.

Κι αμέτρητες ονειρώξεις ανθρώπων που πεθαίνουν λίγο-λίγο, απ’ αυτούς τους σιωπηλούς κι αθόρυβους, αυτούς των κοινών θνητών θανάτους και σπαταλούν πολύτιμο χρόνο και ζωές σε ζάρια, μετρονόμους του χρόνου και φθηνά πλαστικά πούλια, που σκάνε και σπάνε και σκορπίζουν σαν σφαίρες με κρότο, για να ξορκίσουν τη μιζέρια και το κακό τους ριζικό. Κι ένας πεισματικά σφηνωμένος φαντασιακός τροχός, που ποτέ, ποτέ δε θα γυρίσει και που πάνω στον οποίο καρφιτσώνουν τα όνειρα και τις ελπίδες οι φτωχοί. Οι φτωχοί. Που ποτέ δε θα γαμήσουν.

Γιατί σου τα λέω τώρα όλα αυτά. Σου τα λέω γιατί πριν δυο χρόνια μπήκα μέσα στον τρελό αυτό μικρόκοσμο πίσω απ’ τη γυάλα, για πρώτη φορά. Μια Αλίκη που ξεβράστηκε μέσα από καπνούς τσιγάρων και βαριάς νικοτίνης μυρωδιά, εμποτισμένης ακόμη κι ανάμεσα στους αρμούς. Εκεί, καταμεσής ενός δυστοπικού διοράματος, την είδα. Δεν ήταν έρωτας. Όχι ακριβώς. Αλλά εκεί βρισκότανε και την προηγούμενη καθώς περνούσα. Και την πιο πριν. Κανένας δεν την κούνησε. Κι εκείνη τη μέρα μάζεψα όλο το θάρρος του αμύητου ξένου που μπαίνει κρυφά σε άδυτο ληστών, ή σε κάποιο σαλούν άγριων κοκκινογιακάδων του Νότου και μπήκα μέσα. Δεν με πρόσεξε κανείς. Η μουσική και ο χρόνος και οι φωνές που τον σμιλεύουν δεν σταμάτησαν.

Μια ορφανή πατερίτσα. Ένα αχρείαστο πια σε κάποιον δεκανίκι. Ξεχασμένη. Ακουμπισμένη -κρυμμένη σχεδόν-, ανάμεσα στις άδειες καρέκλες. Σαν τα απομεινάρια ενός θαύματος χωρίς μάρτυρες. Δεν ξέρω σε ποιον ανήκε μα σίγουρα πια δεν την χρειάζεται. Ίσως τελικά, να ήταν έρωτας που τον γιάτρεψε, ίσως πάλι πιθανότερα το όνομα του να ήταν αυτό εκεί έξω, γραμμένο στο επικηδειόχαρτο. Σαν τη ζωή. Πρόχειρα κι εφήμερα πιασμένο με σελοτέϊπ πάνω σε μια κολόνα της ΔΕΗ. Θα βρέξει, θα λιώσει, θα το πάρει ο αγέρας, θα το πατήσουν παπούτσια και σκυλιά. Θα ξεχαστεί.

Τελεταί Μπάλας και όποιον πάρει η θεά της μπάλας. Την πήρα. Σαν να μου άνηκε. Χωρίς ενοχές. Οι πατερίτσες δεν κλέβονται. Ούτε ξεχνιούνται. Είτε τις χρειάζεσαι και τις κουβαλάς, είτε όχι και τις αφήνεις. Κι αυτός, όποιος κι αν ήταν, την άφησε. Κι εγώ την πήρα. Σαν μια σκυτάλη πόνου σε μια κίνηση ανακύκλωσής του, ή σαν μια δάδα. Δεν έχω ιδέα τι με παρακίνησε να το κάνω. Μου φάνηκε παράταιρη. Μου φάνηκε μόνη, σαν παρατημένο αδέσποτο, σαν ένα παραπονεμένο θαυμαστικό στο τέλος μιας κενής δίχως νόημα φράσης. Ήθελα απλά να της προσδώσω νόημα λοιπόν. Σαν μικρός θεός. Κίνηση στην ακινησία, ζωή στο άψυχο. Βγήκα έξω λίγο πιο χαρούμενος απ’ όσο όταν μπήκα. Την είχα δυο χρόνια τώρα να κάθεται εκεί, δίπλα σε κάτι ομπρέλες. Δύο θαλάσσης και τρεις βροχής. Περίμενε κι αυτή υπομονετικά δίπλα τους να εκπληρώσει έναν σκοπό. Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα. Χθες έσπασα το πόδι μου! Και ίσως είναι το μόνο πράγμα στην ζωή μου για το οποίο, μοιραία ή από τύχη, έχω ήδη προνοήσει.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *