Έμεινα  κάνα δεκάλεπτο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, να κοιτάω την φωτογραφία του Bob Marley και κυρίως τα λόγια που τη μουτζούρωναν.

“Το πρόβλημα είναι, ότι οι άνθρωποι μισούνται όταν είναι πραγματικοί και αγαπιούνται όταν είναι ψεύτικοι”.

Διάβαζα ξανά και ξανά αυτή τη μικρή φρασούλα, σαν να προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω μια παλιά ξεχασμένη διάλεκτο, ενώ είναι μια απλή ξεκάθαρη δήλωση, που εκφράζει μια πραγματικότητα. Παρόλα αυτά ένιωθα μια σύγχυση στη στάση μου απέναντι σε αυτό το θέμα.

Η σύγχυσή μου ξεκινά από το γεγονός, πως αυτό ακριβώς θέλουν να υποστηρίζουν, για να δικαιολογήσουν την αντιπάθεια των προσβεβλημένων θυμάτων απέναντι τους, τα αυθάδη αγενέστατα προσβλητικά άτομα αυτού του κόσμου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Bob εξέφρασε τίποτε ανούσιο.

“Στον κόσμο δεν αρέσει να ακούει την αλήθεια”, θα πουν για να δικαιολογήσουν την αυθάδειά τους. “Είμαι ειλικρινής, λέω τα πράγματα όπως είναι!”  θα προσθέσουν, για να τους αφήσεις να σου επιβάλουν την αρνητική τους άποψη.

Σε μένα όπως και σε κάμποσα άλλα άτομα του απέραντου πλανήτη μας,  έτυχε το «λαχείο» του να μεγαλώσουμε με έναν τοξικό γονιό, που προσπάθησε να μπερδέψει την πραγματικότητά μας, που προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από τα δικά του σενάρια ορθότητας, για να καλύψει την παθολογία  του.

Μεγάλωσα με μια μάνα που πρόβαλε την αναξιοπιστία και το ψέμα, ως γενικά διαδεδομένο ελάττωμα του κόσμου όλου και την ευθύτητα και αυθεντικότητα ως κύρια αρετή της. Μια μάνα που δεν δίσταζε να παραμορφώνει την αντίληψή μου και να ακυρώνει τη δική μου αλήθεια. Να προσποιείται ενδιαφέρον, ενώ ετοίμαζε την γκιλοτίνα.

Μια μάνα που με “χαμαιλεοντική” χάρη με παίνευε “πισώπλατα”, για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου. Εκείνοι διατηρούσαν μια άψογη εικόνα για το άτομό της, ανίδεοι για το γεγονός ότι για το ίδιο ακριβώς πράγμα με εκμηδένιζε σε τετ α τετ συζητήσεις, με σκοπό την ψυχολογική ισοπέδωσή μου και τον αφανισμό της αυτοεκτίμησής μου.

Η μάνα αυτή καμουφλάριζε τη συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίησή προς εμένα, αφήνοντας βαθιά μέσα στην ψυχή μου συναισθήματα αδικίας, τοποθετώντας με στη θέση της αιώνιας παρεξηγημένης.

Πίστευα πραγματικά στην εντιμότητά της. Ποιος περιμένει το αντίθετο από μια μάνα; Ποιος περιμένει το αντίθετο από ένα άτομο που θαυμάζεται από τον περίγυρο;

Εκ φύσεως ο άνθρωπος είναι θετικός κι η ζωή μας εκπαιδεύει να διαχωρίζουμε το Ψεύτικο από το Αληθινό. Από μόνοι μας δεν αναγνωρίζουμε την προσβολή όταν συνοδεύεται από χιούμορ. Δεν φανταζόμαστε πως υπάρχει κακοποίηση όταν βλέπουμε χαμόγελο και ευδιαθεσία, ούτε πονηρευόμαστε για τυχόν χειριστικότητα μέσα από τη γενναιοδωρία.

Έβλεπα εν μέρει το αληθινό της πρόσωπο και θεωρούσα πως το βλέπανε και όλοι οι άλλοι. Όμως δεν καταλάβαινα! Αγαπιόταν όταν ήταν αληθινή, ή όταν ήταν ψεύτικη; Και κυρίως ήταν ψεύτικη όταν ήταν αληθινή, ή αληθινή όταν ήταν ψεύτικη;

Πέρασαν σαράντα πέντε χρόνια μιας ζωής, μέχρι την απότομη κατάρρευση μιας λανθασμένης εικόνας που είχα για την αυθεντικότητα της γυναίκας που με γέννησε, με θήλασε και προσποιήθηκε τον μέντορά μου. Και επιστρέφω στα λόγια του Marley με άλλο μάτι, κατανοώντας το βάθος τους, τώρα που τα χρόνια πέρασαν και η ηλικία εξασθένισε την αποτελεσματικότητα της χειριστικότητάς της. Τώρα που η αλήθεια φωτίζει την πραγματικότητα, διαχωρίζω την προσβολή της κρυμμένη πίσω από ειλικρίνεια, την επιβολή πίσω από τη συμβουλή, την εισβολή πίσω από το νοιάξιμο και κυρίως το πρόσωπο πίσω από την μάσκα και το ψέμα πίσω από την αλήθεια. Τώρα που “μόνος κι έρημος” είναι η κατάληξη αυτού του ανθρώπου, του οποίου έπεσε η μάσκα, ενώ τόσα χρόνια κρυμμένος από πίσω της ήταν αγαπητός και δημοφιλής.

Δικαιούται βέβαια εύσημα για το θετικό αποτέλεσμα που είχε. Να με μεγαλώσει με τον φόβο και τον τρόμο και το βαρύ φορτίο της ντροπής, για κάθε ψέμα που θα μπορούσα να εκφράσω και δεν τόλμησα και την παθολογική εμμονή μου να είμαι ανοιχτό βιβλίο με όσους συναναστρέφομαι. Τουλάχιστον με έμαθε να είμαι ειλικρινής και ας μην έγινε με αφορμή την ορθή διαπαιδαγώγησή μου, αλλά με σκοπό να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις προθέσεις μου, τους σκοπούς μου και την κάθε μου αδυναμία κι ευαισθησία. Ίσως να μην είμαι αγαπητή από όλους, αλλά σε όσους είμαι, είναι γιατί είμαι πραγματική!

Betty Blue