Ανήσυχα χέρια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μάλωσα με την μικρή πάλι σήμερα.

Άσχημος καυγάς.

Κυρίως επειδή μισώ τον εαυτό μου όταν της φωνάζω και είμαι απότομη, αλλά όσο και αν το μισώ έρχονται κάποιες στιγμές που δεν έχω το κουράγιο και την αντοχή να είμαι κ γονιός που ακούει και συναισθάνεται το παιδί του και εκείνη δεν έχει την ικανότητα και την διάθεση να επεξεργαστεί και να ακούσει πραγματικά αυτό που της λέω.

Οπότε αναπόφευκτα έρχεται η σύγκρουση.

Και μαλώσαμε και φωνάξαμε και κλάψαμε και τώρα βρίσκομαι στο πάτωμα του μπάνιου μας και προσπαθώ να συγκρατηθώ. Να μην διοχετεύσω τον πόνο που νιώθω αλλού.

Στο παρελθόν επέλεγα να πονάω σωματικά για να μην αναγκάζομαι να νιώσω τον πόνο των συναισθημάτων.

Να μη νιώσω τον θυμό, την αδικία, την λύπη, την μοναξιά.

Ήμουν γεμάτη μελανιές, γρατσουνιές, κοψίματα, ότι χρειαζόταν τελοσπάντων για να μουδιάσω λίγο και να μη νιώθω.

Χρησιμοποιούσα μαχαίρια, ξυραφάκια, γροθιές, νύχια, χανζαπλάστ και νάρθηκες σαν ψυχολογικά δεκανίκια.

Διανθισμένα από δυσανάλογες, για το σουλούπι μου, ποσότητες junk food.

Σωματικός πόνος και υπερφαγία junk food.

Παλιοί μου δαίμονες τους οποίους αν και τους άγγιξα και τους γνώρισα και έπαψα να τους φοβάμαι αλλά ακόμη και τώρα παλεύω να τους καταπνίξω και συγκεκριμένα αυτή τη στιγμή ενώ ξαπλώνω σε εμβρυακή στάση πάνω στα κρύα πλακάκια του μπάνιου μας

Aκριβώς όπως θα ένιωθα λαχτάρα για ένα σοκολατένιο γλυκό σε μια τέτοια στιγμή , για να νιώσω καλύτερα, νιώθω την ίδια λαχτάρα να μου κάνω κακό για να σταματήσω να αισθάνομαι.

Και το δύσκολο, το αξεπέραστο, πολλές φορές, εμπόδιο είναι ότι δεν έχω απέναντί μου κάποιον που μπορώ να τον αποφύγω, να τον βγάλω από τη ζωή μου ή να τον αντιμετωπίσω και μετά να του γυρίσω την πλάτη για να ‘’γλείψω τις πληγές μου’’ και να γίνω καλά.

Απέναντί μου έχω εμένα.

Εμένα που ξέρω τις αδυναμίες μου και μέσα στον παραλογισμό της στιγμής θα τις χρησιμοποιήσω για να να μου ‘’επιτεθώ’’ με όλη μου την οργή γιατί έτσι έχω μάθει ότι μου αξίζει.

Έχω τη φωνή μέσα στο μυαλό μου που θα μου ψιθυρίζει ‘’ξέρεις ότι θα νιώσεις καλύτερα αν το κάνεις, ξέρεις ότι έτσι αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα εμείς και είναι πολύ πιο εύκολο, δε θα νιώθεις τίποτα’’ και θα σφίξει μόνη της η γροθιά μου για να κάνει τη δουλειά που ξέρει καλύτερα.

Τα χέρια μου πονάνε και είναι ανήσυχα γιατί ανυπομονούν να μου δημιουργήσουν μελανιές ώστε να μπορώ να διοχετεύσω εκεί τον πόνο μου και να επικεντρωθώ σ αυτές για να μπορέσω να σηκωθώ και πάλι και να φορέσω τη μασκουλα με το χαμόγελο και να πάω να φροντίσω τους υπόλοιπους και να τους δώσω σωστές συμβουλές για το πώς να ακούνε τα συναισθήματά τους και να φροντίζουν και να αγαπάνε τον εαυτό τους.

Εκείνοι.

Γιατί εγώ θα έχω μείνει ακόμη ακινητοποιημένη στα κρύα πλακάκια του μπάνιου μας να παλεύω με τον εαυτό μου και να χάνω.

Τους αγαπώ με όλη μου την καρδιά.

Αλλά σήμερα ήταν μια κακή μέρα.

Ένα μόνο κρατάω από τη σημερινή μέρα.

Ότι αυτή την μάχη την κέρδισα.

Διοχέτευσα τον πόνο μου σε λέξεις.

Άφησα το σώμα μου ανέγγιχτο.

Τους αγαπώ και κάποια μέρα θα αγαπήσω και τον εαυτό μου το ίδιο.

Μια Μαμά

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook