Αναμνήσεις ενός αύριο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χειμώνας καιρός και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο γλυκιά η ατμόσφαιρα. Μια ήρεμη συννεφιά με ένα μεγάλο ερωτηματικό. «Θα βγει ο ήλιος»; Μια αναπάντητη νηνεμία εν μέσω εργασιών σε αύξουσα ένταση.

Τράβηξε λίγο πιο σφιχτά στο στέρνο της τον γιακά από το πανωφόρι και κοίταξε ψηλά. «Το μόνο κοινό που έχουμε», σκέφτηκε, «το μοναδικό αγαθό που μοιραζόμαστε κάθε μέρα είναι ο ίδιος ουρανός». Δεν το λες και λίγο. Απεραντοσύνη. Και όσο αγναντεύεις, τόσο θαυμάζεις. Ο θαυμασμός δίνει τη θέση του στο βίωμα. Να ζεις την απεραντοσύνη μέσα στο νου σου, σε ένα σχετικά πεπερασμένο σύνολο ιδεών, σκέψεων και εμμονών. Απείθαρχα ερωτηματικά παντού. Κι άλλη απεραντοσύνη. Συναισθήματα; Φλογερά και αμετανόητα. Απόδειξη της αυθεντικότητάς τους.

Εκεί ψηλά κάπου ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Κάποιο φιλεύσπλαχνο πνεύμα έκανε ένα ταίριασμα καρμικό. Όχι, δεν υποστηρίζω τη μοιρολατρία. Ο άνθρωπος είναι κύριος του εαυτού του. Κυριεύει και κυριεύεται συνάμα. Έτσι και στην ιστορία μας, οι πρωταγωνιστές κυριεύτηκαν ο ένας από τον άλλο. Αλώθηκαν γλυκά και δεν αναλώθηκαν σκληρά σε υπό του μετρίου θεραπείες. Προτίμησαν το πλήγιασμα για να μην καταλήξουν στο κώνειο.

 Έτσι πληγωμένοι πορεύονταν κοιτάζοντας τον ίδιο ουρανό καθημερινά, με ίσες δόσεις ρεαλισμού, εγωπάθειας, ερωτισμού και δοτικότητας. Θα με ρωτήσετε πώς συμβιβάζεται η εγωπάθεια με την δοτικότητα. Θα απαντήσω ότι ταιριάζουν αρκεί η εγωπάθεια να υπηρετεί τα θέλω του ανθρώπου και όχι να τα επιβάλλει. Και η δοτικότητα την ανάγκη όλων μας να παραδώσουμε το “κλειδί” σε κάποιον πιο δυνατό από εμάς. Ας μην μακρυγορώ. Οι άνθρωποί μας εδώ ένιωσαν μια αγάπη με ελευθερία και εξαναγκασμό. Ελευθερία να μείνουν ή να φύγουν και εξαναγκασμό να κυνηγήσουν ό, τι καλύτερο έζησαν τα τελευταία πολλά χρόνια της ζωής τους. Προτίμησαν την ελευθερία -ηχούσε τόσο ωραία- και αποφάσισαν να την υπηρετήσουν ως ιερείς και σκλάβοι της. Μαζί. Χώρια. Με γέλιο. Με κλάμα. Τελικά, και με ενσυναίσθηση.

Εκεί άρχισε η πραγματική άλωση. Να καταρρέουν οι τοίχοι του ρεαλισμού και ένας άλλος ρεαλισμός – με νέα δεδομένα ζωής – να αναφαίνεται. Οι αποστάσεις εμφανώς μικρότερες. Τι έγινε; Ποιος και τι τις πετσόκοψε; Μην ταράζεσαι, κι αυτό καλό είναι αν σου δίνει ανάσες. Πρώτα οι ανάσες σου, μετά τα μπορώ σου, μετά τα θέλω σου, στο τέλος ανοίγεις φτερά και πετάς. Υπομονή. Η μεταμόρφωση κάποιες φορές αργεί, αλλά πάντα, μα πάντα έρχεται. Όσο σφιχτά και να κρατηθείς, κάποια στιγμή πρέπει να εγκαταλείψεις το κουκούλι σου. Ζωή. Ακόμα κι αν λείψει η συναίνεσή σου -συνήθως αυτό ισχύει- περνάς στο επόμενο στάδιο. Ή θα συρθείς ή θα πετάξεις.

Οι ήρωες μας έπαθαν το δεύτερο. Μπορείς να πεις ότι «έπαθαν ουρανό» . Θα σε κοιτάξουν περίεργα στην αρχή αν το πεις, αλλά δεν σε νοιάζει, επειδή αυτή τη στιγμή εύχεσαι κρυφά να το πάθεις κι εσύ. Εκεί έβρισκαν καταφύγιο τα νοήματα που γεννούσε ο νους τους. Εκεί συναντιόντουσαν όταν έσβηναν τα μάτια τη νύχτα. Κοιμόντουσαν μαζί ολονυχτίς και χώριζαν κάθε χάραμα. Προορισμός της ημέρας, οι ζωές τους. Στάσεις, οι άνθρωποι που οι ίδιοι δημιούργησαν. Έφτιαξαν φραγμούς και κιγκλιδώματα άπαρτα, σωστά έργα τέχνης. Χρειάζεται και λίγη ειρωνεία το γίγνεσθαι, τονώνει τη φύση μας. Τι έλεγα; Α, ναι. Για δύο ήρωες της καθημερινότητας, της ζωής, της δοτικότητας και της φαντασίας. Αυτή την τελευταία την γράπωσαν δυνατά και έγιναν ένα οι τρεις τους. Μαζί και χωριστά, ένα ζευγάρι δίχως ταίρι. Ή μήπως ταυτίστηκες λίγο μαζί τους; Κάπου εδώ στον επίλογο, οφείλω να ομολογήσω τι τέλος είχαν οι δύο ήρωες μας. Έχοντας κοιμηθεί πολλές φορές στη ζωή τους κι έχοντας ξυπνήσει αυτή τη μία, η απάντηση ήταν μονόδρομος. Θα συνέχιζαν να αγαπιούνται με όχημα τις ζωές τους.

Ελευθεριάζουσα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook