TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Αναμονή

Αναμονή

Αρχίζει. Σε πήρανε. Μπήκες με χαμόγελο. Πριν σε πάρουν σου είπα λόγια ενθαρρυντικά περισσότερο για να τα ακούσω εγώ και να σου κρύψω την αγωνία μου. Το μεγάλο ρολόι στον διάδρομο δείχνει 9 ακριβώς. Πόσες ώρες μας είπαν πως θα πάρει; Τουλάχιστον πέντε. Τουλάχιστον. Ψυχραιμία. Σκέψου λογικά. Οι γιατροί είναι καλοί. Ναι είναι καλοί. Δεν υπάρχει λόγος άγχους. Και όμως είναι χειρουργείο. Καφέ θέλω, καφέ. Α μου έφεραν. Τι δουλειά έχει αυτή η θεία εδώ; Έχω να την δω μήνες. Γιατί ήρθε; Γιατί έχουν έρθει όλοι αυτοί; Γιατί τώρα; Σε θυμήθηκαν; Όχι, μην σκέφτεσαι αρνητικά. Με αγκαλιάζουν άσχετοι. Δεν θέλω, ρε αφήστε με. Πάω σε μια γωνιά. Να και ο ξεχασμένος συγγενής τι τον έχω αυτόν είπαμε; Ούτε που με νοιάζει; Μιλάει… τι λέει; Ιστορίες λέει με σένα. Ρε φύγε από δω. Τι ώρα είναι; 9 και δέκα. Μόνο; Πως θα περάσουν τόσες ώρες;

Το ρολόι μοιάζει κολλημένο. Μήπως χάλασε; Ψάχνω το βλέμμα του ανάμεσα στον κόσμο. Κάθεται όρθιος σε μια γωνιά και με κοιτάζει. Είσαι καλός σύντροφος αγάπη μου. Με ξεκουράζει η ματιά του. Έρχεται κοντά μου και με ρωτάει αν θέλω κάτι. Να μείνω λίγο μόνη. Πνίγομαι. Βγαίνω στα μουλωχτά έξω και καπνίζω. Και σκέφτομαι. Γιατί δεν έγινα γιατρός ρε γαμωτο; Θα είχα τον έλεγχο στα δικά μου χέρια, θα ήξερα τι μου γίνεται. Δεν θα καθόμουν τώρα στην αίθουσα αναμονής. Γιατί δεν έγινα γιατρός;

Ξαναμπαίνω μέσα και κάθομαι. Κοιτάζω ξανά το ρημάδι. Εκεί κολλημένο. Και καμία ενημέρωση. Τα χέρια μου ιδρώνουν. Τι να γίνεται εκεί μέσα; Θα πάνε όλα καλά έτσι; Νιώθω τα πρώτα δάκρυα να με πνίγουν. Θολώνουν τα μάτια και δεν βλέπω. Εκείνος χώνει ένα χαρτομάντιλο στο χέρι μου και εγώ κλαίω σιωπηλά στον ώμο του. Με καίνε τα δάκρυα. Με πλησιάζουν όλοι και με χαϊδεύουν στο κεφάλι. Αφήστε με. Αφήστε με επιτέλους.

Έχω ανάγκη να κάνω κάτι. Δεν ξέρω τι άλλα πρέπει να κάνω κάτι. Περπατάω. Φτάνω στον ναό του νοσοκομείου. Στέκομαι από έξω και κοιτάζω. Ένα βήμα είναι. Βαθιά ανάσα. Μπαίνω μέσα. Ανάβω κερί. Δεν πιστεύω. Αλλά πιστεύεις εσύ. Και πιστεύεις βαθιά. Δεν ξέρω αν υπάρχεις αλλά αν με ακούς πιστεύει σε σένα βαθιά. Αντλεί δύναμη από σένα. Φεύγω και γυρνάω στην αίθουσα αναμονής.

Κλείνω τα μάτια και ξαφνικά γίνομαι παιδί. Έχω πέσει από το ποδήλατο και τα γόνατα μου έχουν ανοίξει. Γεμάτη δάκρυα τρέχω σε σένα. Με αγκαλιάζεις τρυφερά μου λες δεν είναι τίποτα και δένεις τις πληγές μου. Και ξαφνικά είναι Χριστούγεννα. Σε βλέπω να χαμογελάς και να μου λες παραμύθια μπροστά από το δέντρο ενώ με κρατάς αγκαλιά. Και μετά είσαι εκεί στην ορκωμοσία μου και σε βλέπω να κλαις όλο καμάρι και περηφάνια. Όπως και στον γάμο μου όταν με παρέδωσες στον γαμπρό και εκείνος ο χορός σου. Χόρεψες εκείνη τη νύχτα μέχρι τελικής πτώσης. Και όταν γέννησα ήσουν εκεί και έκλαψες πάλι από χαρά. Χαρές πολλές χαρές. Και λύπες ναι. Σου έδωσα και τέτοιες. Ποτέ σου όμως δεν την κράτησες. Πάντα μου έδινες το χέρι του και την αγάπη σου και την καλοσύνη σου.

Χρειάζομαι χώρο. Πηγαίνω στην τουαλέτα. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπο μου. Κοιτάω στον καθρέφτη. Τα μάτια μου ίδια με τα δικά σου. Από σένα τα πήρα. Ότι είμαι, ότι έχω γίνει το χρωστάω σε σένα. Γι αυτό πρέπει όλα να πάνε καλά. Πρέπει θα πάνε, θέλουν δεν θέλουν.

Τι μου είπες χτες; Αστεία, ανέκδοτα γελάσαμε. Είπες τόσα χτες. Μισό, είπες και κάτι ακόμα. Είπες “έχω ρυθμίσει τα πάντα”. Γιατί το είπες αυτό; Ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Τι εννοούσες; Πανικός. Είμαι στα πρόθυρα πανικού. Ηρέμησε. Όλα θα πάνε καλά. Και αν…. αν όχι; Γιατί δεν βγαίνουν.; τι μου κρύβουν; Και αν έχει πάει κάτι στραβά ; Και αν δεν σε ξαναδώ; Γιατί δεν βγαίνουν να μου πουν πως είσαι καλά; κάτι έπαθες. Κάτι μου έπαθες. Χάνω το μυαλό μου. Χάνομαι. Δεν θα σε ξαναδώ, κάτι έπαθες εκεί μέσα κάτι έχει συμβεί.

Οι πόρτες ανοίγουν. Ο γιατρός σου. Πετάγομαι σαν ελατήριο και με βαριά καρδιά πλησιάζω. Δεν θέλω να ακούσω. Δεν θέλω… Δεν θέλω!

Όλα πήγαν καλά. Ο πατέρας σας θα γίνει καλά

Τι είπε; Όλα καλά; Μπαμπά μου θα γίνεις καλά. Βγάζω έναν αναστεναγμό και νιώθω όλο μου το βάρος να φεύγει. Όλα πήγαν καλά…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Παρέση Ζυμπίδου

Είμαι η Παρέση και είμαι καλά! Το λέω , το δηλώνω και το πιστεύω!Βρίζω ασύστολα και μου αρέσει. Αγαπώ τους ανθρώπους και τα ζώα. Σιχαίνομαι ότι απειλεί την ελευθερία μου και την πνευματική μου υγεία. Έχω αδυναμία στις σοκολάτεςκαι λατρεύω τον κινηματογράφο . Πίνω τον καφέ μου καυτό και ας έχει καύσωνα. Αυτά...
Παρέση Ζυμπίδου

Latest posts by Παρέση Ζυμπίδου (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *