Απαιτήσεις: πληθυντικός αριθμός (συνήθως)

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Οι απαιτήσεις, γένους θηλυκού, σε πληθυντικό αριθμό συνήθως, γιατί θα τις συναντήσεις συχνά πολλές, μαζεμένες, διαδοχικές. Οι απαιτήσεις είναι εκείνα τα αγκαθάκια που βρίσκεις καρφωμένα στα πιο περίεργα μέρη των ανθρώπινων σχέσεων και πολλές φορές αν και μικρές ( αλλά και μεγάλες) , δημιουργούν κάτι πληγές, σκέτη άβυσσο. Οι απαιτήσεις δημιουργήθηκαν, για να μας δυσκολεύουν συνήθως τη ζωή. Αν έχεις εσύ ο ίδιος απαιτήσεις από εσένα, από τον εαυτό σου, ίσως και να είναι δημιουργικό, ίσως σε βοηθήσει να ανέβεις μερικά σκαλιά. Τι γίνεται, όμως, όταν ολόκληρο το σύμπαν έχει απαιτήσεις από εσένα;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, τον βάζεις στη ζωή σου ή τον απομακρύνεις εντελώς, σχεδόν δηλαδή τον κατατάσσεις σε άτυπες κατηγορίες που έχεις δημιουργήσει. Αν επιλέξεις να τον κρατήσεις στη ζωή σου, λογικά το έκανες μετά από κάποιο διάστημα, μέσα στο οποίο γνώρισες τον άλλο, διέκρινες τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, κάποια σε κέρδισαν, με κάποια συμβιβάστηκες και σε κάποια άλλα βρήκες τα κουμπιά της αδράνειάς τους. Κάποτε, βέβαια, αποφασίζεις πως δεν σου ταιριάζει πλέον αυτό το κάτι στον άλλον, κάτι σε ενοχλεί, κάτι σου βγάζει τον κακό σου εαυτό. Θεωρείς, λοιπόν, λογικό να τον αλλάξεις, να τον φέρεις στα μέτρα σου, να τον βάλεις στον ίσιο δρόμο, τον δικό σου, της δικής σου πορείας. Εκεί ακριβώς εμφανίζονται οι απαιτήσεις. Ζητάς πράγματα από τον άλλον, να αλλάξει, να ‘διορθώσει’, να γίνει κάποιος άλλος, απαιτείς, όχι απλά να βρεθείτε κάπου στη μέση, αλλά να αλλοιωθεί κυρίως η δική του προσωπικότητα, να έρθει εκείνος μόνο προς τα δικά σου ‘θέλω’. Ήξερες, όμως, ποιος ήταν, τι είναι, πώς συμπεριφέρεται, τον είχες αποδεχτεί έτσι ακριβώς, με τα ωραία και τα άσχημα του.

Έπειτα σε ακούω να ψιθυρίζεις πως έχεις κι εσύ προβλήματα και δεν μπορείς να φορτώνεσαι επιπλέον τις σκοτούρες άλλων. Μήπως πρέπει να αποφασίσεις τι θες εσύ πρωτίστως; δεν σ’ αρέσει; φύγε. Δεν θες να φύγεις; αποδέξου. Δεν μπορείς να αποδεχτείς; δεν μπορείς να ζητάς από τη θάλασσα, όμως, να μην έχει φουρτούνες.

Είμαστε άνθρωποι, πολλοί και διαφορετικοί. Έχουμε τις καλές μας μέρες, εκείνες που η διάθεσή μας είναι ανεβασμένη, εκείνες τις μέρες που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ευκολότερα τα πάθη μας. Έχουμε, όμως, και τις σκοτεινές μας μέρες, εκείνες που βλέπουμε το λοφάκι σαν βουνό και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Έχουμε συναισθήματα και δεν μπορούμε να τα βάζουμε στη σίγαση, ώστε να μην ενοχλήσουμε τους άλλους, ούτε βέβαια είναι σωστό να τα διατυμπανίζουμε νομίζοντας πως είμαστε το κέντρο της προσοχής. Το ιδανικό, μάλλον, βρίσκεται κάπου στη μέση. Αλίμονο αν σταματούσαμε να μιλάμε, να ανοιγόμαστε και να εκφραζόμαστε στα δικά μας, τουλάχιστον, πρόσωπα.

Και ξέρεις είναι εθιστικό, αν ξεκινήσεις να έχεις απαιτήσεις, δύσκολα σταματάς. Ακόμα χειρότερο, βέβαια, το να μην παραδέχεσαι ή και να μην αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις απαιτήσεις. Όπως καταλαβαίνεις, εν έτει 2018, η ελευθερία λόγου, μας επιτρέπει να ονομάσουμε τις απαιτήσεις ‘φιλική συμβουλή’ και αφήνει τους αχάριστους να αναμασάνε το γνωστό ‘εγώ για εσένα το λέω, για το καλό σου’. Το καλό μου, βέβαια, δεν έρχεται αν πάψω να εκφράζομαι με την αφορμή πως σε αγχώνω, σε ενοχλώ ή σε κουράζω. Σκέφτηκες, μήπως, πως ζητώντας μου να σωπάσω και να μην εκφράζομαι όπως θέλω, όπως με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα, περιορίζοντάς με, αντίστοιχα με αγχώνεις/ ενοχλείς/ κουράζεις εσύ; Γιατί, όμως, να το σκεφτείς; τι σημασία έχουν τα δικά μου ‘θέλω’ και οι δικές μου ανάγκες;

Ως υστερόγραφο να σημειωθεί το εξής: αν έχεις απαιτήσεις εσύ από τέτοια άτομα, θα ισχυριστούν πως τα καταπιέζεις και δεν νοιάζεσαι γι’ αυτούς. Κοίτα να δεις πόσο μικρή είναι η ανθρώπινη μνήμη τελικά… ή μήπως πόσο επιλεκτική(;)

 

Κυριακή Χατζηκαντή

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook