Αποδεικτικό στοιχείο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είμαι μια μακριά κόκκινη τρίχα. Μέχρι πριν λίγες μέρες ζούσα σε ένα όμορφο και πάντα περιποιημένο κεφάλι. Η κάτοχος του κεφαλιού με περιποιόταν πολύ, όχι μόνο εμένα αλλά και τις υπόλοιπες τρίχες. Μια φορά την εβδομάδα απολαμβάναμε επαγγελματικές περιποιήσεις σε ένα πολύ μοντέρνο κομμωτήριο της πόλης. Εκεί μας έλουζαν, μας έκαναν ειδικές θεραπείες, μας έβαφαν και μας χτένιζαν. Η κάτοχος του κεφαλιού σπανίως κουρευόταν και αυτός είναι ο λόγος που έγινα τόσο μακριά και λαμπερή.

Η κάτοχος του κεφαλιού ήταν πάντα πολύ περιποιημένη, είτε καθόταν στο σπίτι είτε έβγαινε έξω. Πάντα αφιέρωνε ιδιαίτερο χρόνο στο να μας περιποιηθεί, εμένα και τις άλλες τρίχες, πριν από κάποια έξοδο. Μας ψέκαζε με αρωματικά σπρέυ, μας έμπλεκε την μία με την άλλη και μας στόλιζε με εντυπωσιακά αξεσουάρ. Αν ρωτάτε την γνώμη μου, όλα αυτά ήταν μάταιος κόπος. Όσες φορές βγαίναμε περιποιημένες και λαμπερές, επιστρέφαμε ανακατεμένες και ταλαιπωρημένες, ενώ πολλές από μας είχαν χαθεί για πάντα.

Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά για μας αυτό ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Την ώρα που η κάτοχος του κεφαλιού έπεφτε για ύπνο αποκαμωμένη μετά από μια τέτοια έξοδο, εγώ με τις υπόλοιπες τρίχες προσπαθούσαμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση και να βρούμε μια λύση. Ήμασταν πάρα πολλές, η αλήθεια είναι, και η απώλεια μερικών από μας δεν φαινόταν σε τρίτα μάτια, όμως ανησυχούσαμε κάθε φορά ποια θα είναι η επόμενη από μας που θα χαθεί και, επιπλέον, αναρωτιόμασταν τι τύχη είχαν αυτές που δεν επέστρεφαν ποτέ. Νύχτες ολόκληρες συζητούσαμε, όμως απαντήσεις δεν βρίσκαμε.

Ένα βράδυ έμελλε να είναι και το δικό μου βράδυ της απώλειας. Λίγες μέρες νωρίτερα, η κάτοχος του κεφαλιού επισκέφθηκε το μοντέρνο κομμωτήριο, μας περιποιήθηκε όπως πάντα και στο σπίτι μας στόλισε με μια εντυπωσιακή ασημί φουρκέτα, τραβώντας όλα τα βλέμματα πάνω μας. Νομίζω πως η συνάντηση έγινε σε εστιατόριο. Δεν είμαι πολύ σίγουρη για το μέρος, όμως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, καθώς κάθε παρόμοια συνάντηση κατέληγε πάντα στο ίδιο ξενοδοχείο με τους βρώμικους τοίχους, το μουχλιασμένο μπάνιο και το κρεβάτι που έτριζε. Σε αυτό το ξενοδοχείο ξεκινούσαν πάντα οι απώλειες, καθώς ο σύντροφος της κατόχου του κεφαλιού είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα χτενίσματα της και έμπλεκε συνεχώς τα δάχτυλα του ανάμεσα μας χαλώντας ό,τι με κόπο και χρόνο είχε φτιαχτεί λίγες ώρες νωρίτερα.

Δεν κατάλαβα πότε ξεριζώθηκα από το κεφάλι. Νομίζω η κάτοχος του κεφαλιού πόνεσε λίγο πριν καταλήξω στο μαξιλάρι δίπλα της. Στην αρχή δεν ήμουν μόνη μου, ήταν και άλλες τρίχες μαζί μου. Προσπαθούσαμε να κρατηθούμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε η μία στην άλλη και να μην πέσουμε από το μαξιλάρι που κουνιόταν διαρκώς, ίσως γιατί ελπίζαμε πως με έναν μαγικό τρόπο θα βρισκόμασταν πάλι στο οικείο και φιλόξενο κεφάλι.

Είχα παραδοθεί στην μοίρα μου και δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει όταν, ξαφνικά, συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν εν κινήσει πάνω σε ένα καφέ ή μπεζ ύφασμα που μάλλον ήταν σακάκι. Κοιτούσα έντρομη γύρω μου αναζητώντας τις υπόλοιπες τρίχες που είχαν ξεριζωθεί μαζί μου, όμως δεν τις έβλεπα πουθενά, ούτε αυτές ούτε το οικείο κεφάλι της κατόχου μας. Αντ’ αυτού βρισκόμουν πάνω σε ένα σακάκι αλλά πλέον δεν ήμουν στο ξενοδοχείο, ήμουν έξω και κάπου πήγαινα. Ήμουν αρκετά σοκαρισμένη και φοβισμένη για το αβέβαιο του μέλλοντος μου, όμως η λογική μου έλεγε πως πλέον βρισκόμουν πάνω στον συνοδό της κατόχου μου και πως αυτοί οι δύο δεν ήταν πια μαζί. Πράγματι, έπειτα από λίγες στιγμές αυτός μπήκε σε ένα εντελώς ξένο για μένα σπίτι, όπου συναντήθηκε με μια γυναίκα άγνωστη σε μένα, με την οποία είχαν οικειότητα αλλά και ψύχρα ανάμεσα τους. Ήμουν όμως τόσο φορτισμένη και κουρασμένη από τον βίαιο ξεριζωμό μου, ώστε μόλις έβγαλε το σακάκι του και το πέταξε σε μια καρέκλα, με πήρε ο ύπνος.

Ξύπνησα τρομαγμένη νιώθοντας την ανάσα αυτής της γυναίκας πολύ κοντά μου. Άνοιξα τα μάτια μου και την είδα να με παρατηρεί από πολύ κοντά με έναν φακό αμίλητη, βλοσυρή με μάτια γεμάτα μίσος. Δεν ξέρω πόση ώρα με κοίταζε, ξέρω μόνο πως είχα παγώσει στην θέση μου και πως μέσα σε εκείνο το βλέμμα είδα όλο το μίσος που θα μπορούσε να νιώσει ένας άνθρωπος για έναν άλλο. Από εκείνη την στιγμή όλα εξελίχθηκαν αστραπιαία. Το γεμάτο μίσος βλέμμα ξαφνικά έγινε κενό. Η γυναίκα έφυγε σβήνοντας τον φακό και κάπου στο σκοτάδι άκουγα μια βαριά, γνώριμη ανάσα. Ήταν η ανάσα του κατόχου του σακακιού πάνω στο οποίο βρισκόμουν ακόμα. Ξαφνικά άκουσα έναν ξερό μεταλλικό κρότο, δύο ίσως και τρεις φορές. Ακολούθησε εκκωφαντική σιγή και μετά ο χρόνος κυλούσε αργά μέσα στο σκοτάδι. Ξημερώματα πια το σπίτι γέμισε φώτα και φασαρία, απροσδιόριστες γυναικείες και αντρικές φωνές που μιλούσαν μεταξύ τους σε ψυχρό επαγγελματικό ύφος, ενώ στο βάθος ακούγονταν κλάματα. Αυτό ήταν και το τέλος μου. Ένας κύριος με μουστάκι γονάτισε μπροστά στο σακάκι και με ένα μεταλλικό κρύο αντικείμενο με έπιασε πολύ προσεχτικά και με τοποθέτησε σε ένα νάυλον διάφανο σακουλάκι. Τότε ξαναγεννήθηκα, χάνοντας την ταυτότητα της μακριάς, λαμπερής, κόκκινης τρίχας. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δεν ήμουν πια τρίχα, ήμουν το «αποδεικτικό στοιχείο νο 12».

 

ΧΡΥΣΤΑΛΑ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook