TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Από την ανάποδη

Από την ανάποδη

– Και τώρα τι;

– Τώρα θα κάτσουμε στη μέσα στη βροχή μέχρι να βρω τα κλειδιά μου….

– Οκ…….
—————

(6 μήνες πριν)

Η αμήχανη στιγμή που ξυπνάς και δεν έχεις άλλους δράκους να σκοτώσεις.

Ώπα! Αυτούς δε τους σκότωνες έτσι κι αλλιώς. Είναι φιλαράκια οι Δράκοι και πίνετε μπύρες μαζί τα Σάββατα. Ναι οκ, αυτοί πίνουν μπύρες. Εσύ πίνεις μηλίτες μικρό ξενέρωτο. Και κάνεις και κεφάλι τρομάρα σου, ντροπή της κοινωνίας.

Είναι όλα καλά και προσεχώς καλύτερα κι εσύ δε ξέρεις πως να το διαχειριστείς.

Γελάει ο κόσμος ρε…

– 9 στο γνωστό σημεί;

– Δε ξέρω ρε συ αν θα προλάβω.

– Μην αρχίζεις πάλι τις μαλακίες. Για μια μπύρα είπαμε! Θα είναι κι οι υπόλοιποι. Τι θα καταλάβεις δηλαδή αν μείνεις σπίτι με 40 βαθμούς υπό σκιά; Ξεκόλλα!

– Καλά….

Και πας για τη μπύρα. Και γελάς. Και πέφτει κι αθώα η τιράντα στον ώμο καθώς γελάς. Και δε το καταλαβαίνεις. Και συνεχίζεις να γελάς. Κι ο κολλητός σε κοιτάει με το ύφος του “Είδες μαλάκα τι θα έχανες; Τι θα καταλάβαινες αν έμενες σπίτι;” Και γελάει κι αυτός.

Κάτι σε γαργαλάει στη πλάτη. Κάνεις να κοιτάξεις κι είναι ένα δάχτυλο που τσαμπουκαλεμένα σηκώνει εκείνη τη τιράντα που λέγαμε πριν; Α να γειά σου!

Και κοιτάς και πιο πάνω. Και χαμογελάει. Και χαμογελάς κι εσύ. Και γαμώ το κέρατό μου δηλαδή. Γιατί ξέρεις και ξέρει.

– Πάω να φύγω παιδιά.

– Τι σε πιασε ρε συ ξαφνικά;

– Τίποτα μωρέ. Απλά μη το παρακάνουμε κιόλας!

– Ναι! Σωστά πήγε και 12 παρά… Τι λες μωρέ? Πες της κι εσύ ρε Τρύφωνα!

(Εσύ ειδικά Τρύφωνα να μη της πεις τίποτα πουλάκι μου. Ναι; Οχι….)

– Ε ναι τι είναι αυτά τώρα; Δε πας πουθενά! Κι αν είναι θα σε γυρίσω εγώ!
(Να αυτές τις προθυμίες δε θέλω…)

Και κάθεσαι προβάλλοντας σθεναρές αντιστάσεις που πέφτουν στο κενό.

Γιατί εσύ κύριε δικαστά μου δεν ήθελες αλήθεια αλλά να… η Ζέστη, ο μηλίτης, η ηλίθια πανοπλία που φόραγες εδώ και μήνες και σου έπεφτε κομμάτι βαριά εκείνο το βραδύ, η τιράντα…. Αυτή η τιράντα φταίει για όλα να ξέρετε…..

Και ξέρουν. Όπως κι εσύ ξέρεις τι θα ακολουθήσει.

Κι άλλες μπύρες. Έξω, μέσα, σπίτι σου, της, του, όποιου τελοσπάντων.

Κι ύστερα εγγραφή σε λίστες διαδικτυακών φίλων. Μηνύματα στο άκυρο, “τι κάνεις;” και καλά. Εξυπνάδες και μπηχτές τηρουμένων αποστάσεων ασφαλείας μιας και όλο αυτό φωνάζει λάθος. Αλλά τι να κάνεις που όλα πήγαιναν απρόσμενα καλά και προβλέψιμα για καιρό. Χωρίς εκείνη τη “φαγούρα” χαμηλά που ξύπνησε με εκείνη τη τιράντα.

Κι ύστερα θα το αναλύσεις στο κεφάλι σου μέχρι ξεφτίλας. Λες και δε ξέρεις πως αν βρεθείτε μόνοι σας καμία θεωρία και κανένα manual δε σε σώζει αδερφούλα.

————-

(4 μήνες πριν)

Και βρίσκεστε μόνοι. Και μιλάτε. Και αναλύετε. Και σκατά στα μούτρα σας δηλαδή γιατί το μόνο που θέλετε είναι το κάνετε βουτιά ο ένας στο λαρύγγι του άλλου όσο λάθος κι αν είναι αυτό.

“Καλά όταν βαράνε τα μηχανάκια στο φουλ, καθίστε εσείς να μετράτε νούμερα”

Ναι οκ, ωραίος ο κολλητός αλλά δε θα πληρώσει αυτός το βαρκάρη στο τέλος όταν όλο αυτό σκάσει σαν την ατομική στο Ναγκασάκι…..

Πολύ αργά για σκέψεις πια. Ας πούμε πως δε θα χρειαστείς ωτορινολαρυγγολόγο για αρκετό διάστημα. Μια χαρά οι αμυγδαλές φιλενάδα…

Και ξανά τα ίδια. Μπύρες, μαζώξεις, σινεμάδες, γάμοι, βαπτίσεις, λοιπές συνεστιάσεις, στο βάθος κήπος, η αίθουσα κλιματίζεται. Χωρίς κανείς να ξέρει. Μόνο εσύ κι αυτός. Στο που και που.

– Ξέρετε γιατρέ μου για εκείνη τη προγραμματισμένη εξέταση των αμυγδαλών μου; Χειμωνιάζει κιόλας, δεν είναι για να το ρισκάρουμε.

– Μα τι λέτε κυρία μου; Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά! Με την υγεία μας δε παίζουμε!

Και συνεχίζεται η περιστασιακή θεραπεία γιατί τα έξοδα μιας μόνιμης αντίστοιχης νοσηλείας τα έχεις πληρώσει στο παρελθόν και δε μπορείς να τα ξανασηκώσεις, ειδικά αυτό το καιρό. Άσε που στη συγκεκριμένη περίπτωση, θέση υπάρχει μόνο στα Επείγοντα Περιστατικά….

Δε βαριέσαι. Τουλάχιστον μετά από κάθε εξέταση, παίρνεις καραμελίτσα σα καλό κορίτσι που είσαι.

Την επόμενη μέρα ισορροπείς στις γόβες σου και τη pencil φούστα σου. Γράφεις, γελάς, δουλεύεις, ζεις.

Δε το πολυσκέφτεσαι. Δε σου λείπει. Είσαι καλά. Και γιατί να μην είσαι δηλαδή; Ζεις τη ζωή που διάλεξες εδώ και καιρό. Την έχεις κερδίσει αυτή τη ζωή και την όποια χαρά σου χαρίζει καθώς κυλάει ο χρόνος.

Το πολύ πολύ να γίνει κι αυτό, ένας από τους Δράκους σου. Άρα όλα μια χαρά…

————–

(2 μήνες πριν)

Το ξανασκέφτεσαι. Μήπως παρατράβηξε; Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε τώρα; Και κατεβάζεις ρολά. Εξαφανίζεσαι έτσι απλά γιατί φρίκαρες. Γιατί ξαφνικά είναι μικρότερος. Γιατί δε θες να γίνεσαι φορτική. Γιατί δεν έχει μέλλον όλο αυτό. Γιατί είναι ο Ερμής ανάδρομος. Γιατί τελικά απεδείχθη επιστημονικώς πως η κότα έκανε το αυγό.

Και χτυπάει το τηλέφωνο εκείνη τη γαμημένη στιγμή που εσύ φρικάρεις.

– Θα μου ανοίξεις; Βρέχει κι έχω γίνει λούτσα! Θέλω να σου πω κάτι…..

– Όχι!

– Βλαμμένο είσαι; Γιατί δε μου ανοίγεις; Θέλω να σου πω κάτι λέμε!

– Ξέρεις κάτι; ‘Αντε γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου!!

ΑΑ έτσι να μάθει! Που θα του ανοίξεις κιόλας! Ποιος νομίζει ότι είναι δηλαδή; Να έρχεται να σου μιλήσει μέσα στη βροχή! Σα δε ντρέπεται δηλαδή.

Ώπα! Να σου μιλήσει;

Ημερομηνία. Ώρα.
Καταγραφή Καταστροφής: Τσεκ
Πρόκληση Καταστροφής: Τσεκ

Πάρτα να μη στα χρωστάω Ηλίθια!

———————

(1 μήνας πριν)

– Ε τι να σου πω κορίτσι μου! Είσαι εντελώς ηλίθια!!! Εσύ δε μιλιέσαι. Αυτός δε μιλιέται. Τι καταλάβατε;

– ……

– Ναι τώρα μούγκα…. Όταν πρέπει, δε ξέρεις να το κρατάς το ρημάδι σου κλειστό. Και καλά ρε σιγανοπαπαδιές, τόσο καιρό στα κρυφά;……

-…….

– Δε λες τίποτα;

– Τι να πω; Καλύτερα έτσι. Δε θα τράβαγε έτσι κι αλλιώς ρε συ…..

– Άμα σου αστράψω καμία θα σου πω εγώ που μου είστε κι οι δυο σα ξεραμένοι φίκοι!! Τώρα δηλαδή είναι καλύτερα;

– Πάω σπίτι.

– Να πας! Να σκεφτείς τις μαλακίες που έκανες!!!

Και πας σπίτι. Και σκέφτεσαι τις μαλακίες που έκανες. Και μπράβο σου, όχι Μπράβο!!! Ήταν μεγαλειώδεις!

——————

(Κανένας μήνας πριν)

Οκ. Δε πέθανες κιόλας. Ζεις, γράφεις, γελάς, δουλεύεις, ισορροπείς στις γόβες και στη pencil φούστα σου. Όλα οκ…

Αλλά να… Εκείνη η φαγούρα χαμηλά; Κι εκείνο το αμωνάκι της ACME στο στέρνο το πρωί όταν ξυπνάς καλό θα ήταν να μην είχαν έρθει για αρμένικη βίζιτα ναι; ΝΑΙ! Ηλίθια!

Παραδέξου το. Κάτι λείπει και δεν είναι το TULIP……

Σήκω τώρα να πας στη δουλειά σου, να μη σου πω καμιά βαριά κουβέντα που τα έκανες σα κακό χρονόναχεις, τα έκανες!

Και σηκώνεσαι. Και πας στη δουλειά. Και στο γυρισμό βρέχει. Γαμωτό! Και τώρα που βρέχει, ωραία θα ήταν να ερχόταν. Και να γινόταν μόνιμη η νοσηλεία…..

Επίσης καλό θα ήταν να έβρισκες και τα κλειδιά σου για να μη γίνεις λούτσα μπροστά στην είσοδο του σπιτιού σου. Κρίμα θα ήταν να έπιανες στ’αλήθεια καμιά πνευμονία…

Στην είσοδο του σπιτιού σου. Εκεί που ώπα! Βρε για δες ποιός σε περιμένει!

Την έφαγες τη Παπαοικονόμου λέμε! Να κάτι τέτοια να γυρίζονταν με μια μυστική κάμερα και δε θα έκλεινε το Mega κοπελιά!

Να δω τι θα του πεις τώρα!!! Κανόνισε να τα κάνεις πάλι σκατά!!!

(Για την κατάληξη, ξαναδιάβασε τις 3 πρώτες γραμμές αυτού του κειμένου…)

 

Stella Vraila

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)