Λίγο πριν τα πρώτα –άντα, κι έχοντας αρχίσει την ενδοσκόπηση προσπαθώ να εντοπίσω ποια σημεία του εαυτού μου δεν μου αρέσουν, όχι τόσο για να τα αλλάξω, αλλά για να τα αποδεχτώ. Υποχρεωτικά μπαίνω σε μια διαδικασία σύγκρισης δικής μου με τους γύρω μου. Όχι απαραίτητα για το ποιος είναι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά για να κατανοήσω καλύτερα τι ακριβώς είναι αυτό που δεν μπορώ να κάνω, και φαντάζει στα ματιά μου τόσο διαφορετικό. Η αλήθεια είναι ότι αγαπάω τον εαυτό μου όπως ακριβώς είναι, δεν θα ήθελα να αλλάξει κάτι στον χαρακτήρα μου, αν και με μια μικρή δόση πικρίας οφείλω να ομολογήσω ότι τα τελευταία χρόνια έχω μαλακώσει λίγο, και δεν είμαι τόσο σκληρή όσο ήμουν άλλοτε.

Όμως έχω το σθένος να βγω και να πω δημόσια ότι ζηλεύω. Ναι, ζηλεύω όλους εσάς, που έχετε αυτή την φοβερή ικανότητα να ερωτεύεστε, να παθιάζεστε, να δηλώνετε πως επιτέλους βρήκατε το σύντροφο της ζωής σας, να είστε διατεθειμένοι να αλλάξετε τις συνήθειες σας, ακόμα και το μουστάκι να ξυρίσετε για να είστε μαζί. Που ξεχνάτε οικογένεια και φίλους, και είστε απολύτως βέβαιοι πως δεν θα μπορείτε να αναπνεύσετε αν δεν είναι ο αέρας κοινός με τον δικό του.

Και όσο απόλυτα ερωτεύεστε, τόσο απόλυτα ξεχνάτε, προσπερνάτε, ξεπερνάτε. Έρχεται η ώρα που ο έρωτας σας τελειώνει, και είναι σαν να μην συνέβη ποτέ. Μετά από λίγο καιρό δεν θυμάστε καν το όνομα του παντοτινού σας συντρόφου. Λίγες κρασοκατανύξεις με τα κολλητάρια, και όλα ανήκουν στο παρελθόν. Μέχρι την επόμενη φορά βέβαια που θα γνωρίσετε τον αληθινό έρωτα της ζωής σας. Και θα ξαναγαπήσετε ειλικρινά και απόλυτα, και θα συρθείτε στα πατώματα όταν χωρίσετε, και πάλι δε θα θυμάστε τίποτα μετά από λίγο καιρό. Την ένταση των συναισθημάτων σας ζηλεύω, την κλιμάκωση, την κορύφωση του πόνου, του πάθους μέχρι την ολοκληρωτική ισοπέδωση.

Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μη νιώθω αυτό το μικρό τσίμπημα κάθε φορά που καταφέρνετε για διαγράφετε από τη ζωή σας ένα φίλο. Ίσως εγώ να οριοθετώ πολύ στενά και αυστηρά τον όρο φιλία, αλλά πάντα θαύμαζα το ταλέντο σας να ξεχνάτε φιλίες ετών, και να προχωράτε αμέριμνοι μπροστά, αγκαλιά με τους καινούριους κολλητούς σας, αλλάζοντας στέκια και ποτό. Η ευκολία με την οποία δημιουργείτε καινούριες φιλίες, και αλλάζετε τα αδέλφια σας πιο συχνά από ότι άλλοι άνθρωποι αλλάζουν αυτοκίνητο, πραγματικά με εκπλήσσει! Και με κάνει να ζηλεύω αυτή την ικανότητά σας.

Όσο όμως και να σας ζηλεύω, δεν θα με άλλαζα με τίποτα. Προτιμώ να παραμείνω όπως είμαι. Ψυχρός εκτελεστής στις σχέσεις, χωρίς συναισθηματικά ξεσπάσματα, αλλά με μια κάποια σταθερότητα. Να ξέρω σίγουρα τι αισθάνομαι για ποιον, και μέχρι που μπορώ να φτάσω. Χωρίς να υπερεκτιμώ εμένα ή τον άλλον, ή στη χειρότερη περίπτωση εμάς. Να είναι σίγουρος ο άλλος γιατί είμαι δίπλα του, και πάνω από όλα ότι θα μείνω εκεί. Ό,τι κι αν γίνει. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Και να είναι ξεκάθαρο, πως αυτό που λέω είναι αυτό που εννοώ. Χωρίς γαρνιτούρες. Καλώς ή κακώς αυτή είμαι, και δεν είμαι πρόθυμη να διαφοροποιήσω το παραμικρό πάνω μου. Σημασία για μένα έχει να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια. Και ευτυχώς μέχρι τώρα, ο Μορφέας με συντροφεύει πριν ακουμπήσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι. Και δεν θέλω ούτε αυτό να αλλάξει!