Βγαίνω στο φως

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Όλα γυρνάνε στο μυαλό μου, ταυτόχρονα, λες και οι σκέψεις είναι σχοινιά μπερδεμένα. Ένα κουβάρι γύρω από το λαιμό μου. Τι να κάνω και για ποιον; Με ποια σειρά; Από πού να αρχίσω; Πως θα καταφέρω να πάρω ανάσα να βγω από τα αδιέξοδα μου;  Πως θα καταφέρω να μη με πνίγει πια, ο ίδιος ο αέρας που αναπνέω;

Πως θα αντιμετωπίσω, τις σκέψεις… Ατελείωτες, τρομακτικές. Με πολεμάει το ίδιο το μυαλό μου.  Αντί για λέξεις και φράσεις βγαίνουν φωνές και κλάμα, αλλά τα ακούω μόνο εγώ, πως θα με βοηθήσει κάποιος, αν δεν μπορεί αληθινά να με αφουγκραστεί;

Δεν υπάρχει άλλη λύση.  Θα μιλήσω. Θα πω όσα θέλω, όσα έχω ανάγκη. Για πρώτη φορά θα μιλήσω, ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΩ. Κάτι για μένα. Μίλησα αρκετά για άλλους, μα ποτέ για μένα. Τώρα είναι η σειρά μου.

Θα βγω. Θα βγω έξω. Θα τα αλλάξω όλα. Θα το πιάσω από την αρχή. ΘΑ ΠΑΛΕΨΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ,  μόνο για μένα πια.   Όσοι νοιάζονται θα καταλάβουν , για τους άλλους δεν με νοιάζει . Όχι πια .

Θα πω μια ιστορία.

Κάποτε ήταν ένα λουλούδι , όμορφο με υπέροχο άρωμα, όλος ο κήπος το ζήλευε. Μια μέρα κάποιος , μεγαλύτερος , αποφάσισε να το πάρει μαζί του. Το λουλούδι ήταν ευτυχισμένο που θα ταξίδευε με έναν τόσο όμορφο και δυνατό άνθρωπο.  Είδε ωραία και πλούσια μέρη, γεμάτα μυρωδιές και χρώμα. Μέχρι που έφτασε στον προορισμό του.

Ένα δωμάτιο.  Τεράστιο μεν, μα πνιγηρό. Είχε λίγο φως και το λουλούδι δεν αισθανόταν πια καλά.

Έτσι μόλις του δόθηκε ευκαιρία, αφέθηκε στον άνεμο που φύσηξε από το μικρό παράθυρο και βγήκε έξω. Δραπέτευσε. Έξω στην ζωή. Έπεσε σε έναν άλλο κήπο, πιο όμορφο από τον πρώτο. Ριζωσε και έδωσε και άλλα λουλούδια, όμορφα και αυτά. Ο άνθρωπος που φρόντιζε αυτόν τον νέο κόσμο δεν ήθελε να ξεριζώσει το όμορφο λουλούδι ,το πότιζε το πρόσεχε μα δεν το εκοβε από την γη του. Δεν ήταν όμορφος ούτε δυνατός,  μα η ψυχή του άξιζε όσο όλα τα ταξίδια του κόσμου!

Αυτόν τον άνθρωπο έψαχνα να βρω. Που να μπορεί να ακούει τη φωνή μου.

Μπορεί να μην είμαι λουλούδι, μπορεί ούτε καν όμορφο πλάσμα πια, μα έχω όνειρα και ελπίδα! Ελπίδα ότι δεν είμαι μόνη μου και οι σκέψεις που με τρομάζουν, ημερεύουν. Έχω ελπίδα πως θα τα καταφέρω να νιώσω καλά, να νιώσω την ζωή μέσα μου.

Ήρθε η ώρα . Έξυσα κάποτε τον πάτο του βαρελιού, μα τώρα κάποιος ακούει τη φωνή μου. Μου δίνει κίνητρο, να αλλάξω για μένα. Να με αγαπήσω και να με σεβαστώ!

Έχω ανάγκη να στηρίξω εμένα.  Επιτέλους σκέφτομαι εμένα.  Δεν ξέρω γιατί όλα αυτά τα χρόνια άφηνα όλους τους άλλους να ορίζουν τι νιώθω .  Τώρα θα είμαι καλά γιατί μου αξίζει. Ίσως όταν νιώσει ο εαυτός μου ότι τον αγαπώ, να με αγαπήσει και ο άνθρωπος του κήπου. Αυτός που έχει την δύναμη να προσέχει και να περιποιείται τα αδύναμα πλάσματα. Η μόνη διαφορά ότι τώρα δυνάμωσα και … ζω!

Ζω σαν άνθρωπος . Κανονικός . Χωρίς λουριά και μαυρίλα.

Έχω καθαρό μυαλό. Τα κατάφερα! Τα κατάφερα γιατί πίστεψα σε μένα . Τα κατάφερα γιατί μου αξίζει!

Θέλω να πω και σε εσένα… Έχει όμορφη μέρα σήμερα. ΒΓΕΣ! Έξω στο φως.

Λίλα.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook