«Είναι μια καμήλα, είναι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλα» τραγουδούσε η παρέα των μικρών ζώων μέσα στο μικρό λεωφορειάκι. Η Τούλα Γατούλα, ο Άκης Σκυλάκης, ο Δάκης Αρκουδάκης, ο Λάκης Παπαγαλάκης και η Δίτσα Αλεπουδίτσα ήταν ενθουσιασμένοι με αυτή την πρώτη τους εκδρομή μαζί με τη δασκάλα τους, Άλλα Κοάλα, στην αρχαία Ολυμπία.
«Ζωάκια μου, σε λίγο φτάνουμε στην αρχαία Ολυμπία. Ποιο από εσάς ξέρει να μου πει τι είναι η αρχαία Ολυμπία;», ρώτησε τους μικρούς της μαθητές.
«Κυρία, κυρία, να πω. Να πω», φώναξαν όλα μαζί.
«Για πες μας εσύ Άκη Σκυλάκη».
«Η Ολυμπία βρίσκεται στην Πελοπόννησο και τα πολύ παλιά χρόνια γινόντουσαν εκεί οι Ολυμπιακοί Αγώνες»,
είπε ο Άκης Σκυλάκης.
«Πόσο παλιά;», ρώτησε η Νίτσα Αλεπουδίτσα.
«Ουουουου, πολύ παλιά. Πριν γεννηθεί ο Χριστούλης», απάντησε ο Δάκης Αρκουδάκης.
«Ακριβώς, ζωάκια μου. Και τι άλλο ξέρετε; Πες μας Λάκη Παπαγαλάκη»,
συνέχισε η Άλλα Κοάλα.
«Εκεί είχανε φτιάξει έναν ναό για τον Δία και ένα γλύπτης, δεν θυμάμαι το όνομά του κάτι σχέση με φίδι έχει, έφτιαξε ένα τεράααααστιο άγαλμα από χρυσό και από ελέφαντα, κυρία», είπε και τα υπόλοιπα ζωάκια έσκασαν στο γέλιο.
«Σωστά, το άγαλμα του Δία ήταν τεράστιο και το έφτιαξε ο Φειδίας. Ήταν χρυσελεφάντινο, δηλαδή ήταν στολισμένο με πλάκες από χρυσό και ελεφαντοστό. Όχι από ελέφαντα, Λάκη Παπαγαλάκη μου», του απάντησε χαμογελαστά η δασκάλα.
«Κυρία, κυρία, να συνεχίσω για την αρχαία Ολυμπία;», πετάχτηκε η Δίτσα Αλεπουδίτσα και άρχισε να κάνει «μάθημα», με ύφος δασκαλίστικο.
«Εκεί έφτιαξαν και ένα στάδιο και κάνανε κάθε τέσσερα χρόνια τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έπαιρναν μέρος αθλητές από όλη την Ελλάδα και το διάστημα ανάμεσα σε κάθε αγώνες, λεγόταν Ολυμπιάδα».
«Σαν τη μαμά του Μεγάλου Αλεξάνδρου», πετάχτηκε ο Δάκης Αρκουδάκης και η Δίτσα Αλεπουδίτσα τον σκούντησε θυμωμένη.
«Κυρία, πείτε της. Με σπρώχνει», διαμαρτυρήθηκε ο Δάκης Αρκουδάκης και η Δίτσα Αλεπουδίτσα του έβγαλε γλώσσα και άρχισαν να τσακώνονται
«Ζωάκια μου, μην τσακώνεστε. Όλοι μπορείτε να λέτε ότι γνωρίζετε. Όμως, Δάκη Αρκουδάκη πρώτα περιμένουμε να τελειώσει η συμμαθήτριά μας και μετά συμπληρώνουμε. Μα να, φτάσαμε. Ας κατέβουμε όλοι μαζί να πάμε να επισκεφτούμε αυτό το τόσο όμορφο στάδιο», τους είπε και τα έβαλε στη σειρά να κατέβουν από το λεωφορειάκι.
«Ααααααα! Τι μεγάλο που είναι», αναφώνησαν με ενθουσιασμό όλα μαζί.

«Κυρία, τα κορίτσια δεν πρέπει να μπουν», είπε ο Άκης Σκυλάκης.
«Γιατίιιιιιιιι;», διαμαρτυρήθηκαν έντονα τα δύο κοριτσάκια της παρέας.
«Γιατί οι γυναίκες δεν έκανε να πάρουν μέρος στους αγώνες, ούτε να τους βλέπουν. Απαγορευόταν. Γιατί οι άντρες αγωνίζονταν γυμνοί», απάντησε με σοβαρό ύφος ο Άκης Σκυλάκης.
«Μμμμμμ. Σιγά. Εγώ θα ντυθώ άντρας, όπως εκείνη η γυναίκα τα παλιά χρόνια, η Καλή Πατέρας, και θα μπω», απάντησε με ύφος πολλών καρδιναλίων η Δίτσα Αλεπουδίτσα.
«Σιγά μη τη λέγανε και η Καλή Θεία. Καλλιπάτειρα!. Είσαι και έξυπνη!», την ειρωνεύτηκε η Τούλα Γατούλα.
Η δασκάλα Άλλα Κοάλα γελούσε με τους μικρούς της μαθητές και τους είπε ότι πλέον η αρχαία Ολυμπία ήταν αρχαιολογικός χώρος και όλοι μπορούσαν να μπουν. Και πιασμένα χεράκι – χεράκι προχώρησαν προς το κέντρο του σταδίου.

«Όλο πέτρες έχει», παρατήρησε ο Λάκης Παπαγαλάκης. Και πετούσε χαζεύοντας το στάδιο.
«Τώρα είναι πέτρες, Λάκη Παπαγαλάκη. Όταν τα έφτιαξαν ήταν ναοί, κτήρια και κερκίδες γύρω από το στάδιο. Να εδώ, ήταν ο ναός της Ήρας και ο βωμός που άναβαν την Ολυμπιακή Φλόγα, η οποία συμβολίζει τη φωτιά που έδωσε ο Προμηθέας στους ανθρώπους για να ελέγξουν τη φύση και να δημιουργήσουν πολιτισμό».
«Και τώρα εδώ την ανάβουν, κυρία;», ρώτησε η Τούλα η Γατούλα.
«Ναι, Τούλα Γατούλα. Από το 1936 στους Σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έγιναν στο Βερολίνο, η φλόγα ανάβει εδώ και κάνει το γύρω του κόσμου», απάντησε η δασκάλα.
«Γιατί λέγονται Σύγχρονοι κυρία;», ρώτησε ο Δάκης Αρκουδάκης.
«Γιατί γίνονται μετά τη γέννηση του Χριστούλη. Ενώ οι αγώνες που έγιναν πριν τη γέννηση του Χριστούλη λέγονται Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Πείτε μου, γνωρίζετε τι συμβολίζουν οι πέντε κύκλοι στο σύμβολο των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων;».
«Τις πέντε ηπείρους», απάντησαν όλα μαζί και συνέχισαν «Το μπλε την Ευρώπη, το κίτρινο την Ασία, το μαύρο την Αφρική, το πράσινο την Ωκεανία και το κόκκινο την Αμερική».
«Τι έξυπνα ζωάκια έχω εγώ», είπε η δασκάλα, «και το άσπρο φόντο συμβολίζει την αγνότητα των αγώνων, την τιμιότητα των αθλητών και το ευ αγωνίζεσθαι, δηλαδή ο αγώνας με τίμια μέσα και όχι με παρασπονδίες».
«Ααααα. Δηλαδή να μην παίρνουν φάρμακα όπως κάνουν μερικοί αθλητές τώρα και τους διώχνουν, ε κυρία;», είπε ο Λάκης Παπαγαλάκης.
«Ναι, να μην παίρνουν φάρμακα, γιατί τότε δεν είναι δική τους η δύναμη, ούτε είναι αποτέλεσμα προπόνησης. Θυμάστε τα αγωνίσματα που έκαναν;», συνέχισε η δασκάλα.
«Τρέξιμο, που το λέγανε Δρόμο, και τρέχανε γύρω από το στάδιο. Πένταθλο, που ήταν πέντε αθλήματα μαζί, Ακόντιο, Άλμα, Δίσκος, Πάλη και Δρόμος. Αρματοδρομίες και Ιππικά Αγωνίσματα», έλεγε πετώντας δεξιά και αριστερά ο Λάκης Παπαγαλάκης.
«Καλέ, πολλά ήταν αυτά. Πότε τα προλάβαιναν σε μία μέρα; Δεν κουραζόντουσαν;», ρώτησε ο Δάκης Αρκουδάκης, ο οποίος και μόνο που άκουσε τα αγωνίσματα ένιωθε κουρασμένος.
Η δασκάλα γέλασε και του απάντησε ότι τα αγωνίσματα όσο περισσότερα ήταν, τόσο περισσότερες μέρες διαρκούσαν και οι αγώνες. Έτσι, ενώ ξεκίνησαν με μία μέρα, στη συνέχεια διαρκούσαν τέσσερις ή ακόμα και πέντε μέρες.
«Κυρία! Να ρωτήσω κάτι;», πετάχτηκε η Δίτσα Αλεπουδίτσα, «Γιατί τους έδιναν στεφάνι από ελιά; Δεν είχαν χρήματα για μετάλλια;».
«Ναι, είχαν κρίση», απάντησε ο Άκης Σκυλάκης και κρατούσε την κοιλιά του από τα γέλια.

«Η ελιά ήταν το ιερό δέντρο της Ολυμπίας. Ήταν μεγάλη τιμή για τον αθλητή να στεφανωθεί με αυτό. Εξάλλου, πάνω από όλα μετρούσε η ηθική ικανοποίηση για τον καρπό των προσπαθειών του και όχι η χρηματική αποζημίωση. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν πάνω από όλα αγώνες για την καλλιέργεια του σώματος και της ψυχής. Για αυτό και όταν γινόντουσαν εκείνες τις μέρες σταματούσαν οι πόλεμοι. Αυτό λέγεται εκεχειρία», τους απάντησε η δασκάλα Άλλα Κοάλα.
«Και τώρα γιατί δεν κάνουν εκεχειρία όταν έχουν τους αγώνες;», ρώτησε με απορία η Τούλα Γατούλα.
«Γιατί, δυστυχώς, Τούλα Γατούλα μου, οι άνθρωποι μερικές φορές δεν σκέφτονται με αγάπη τον διπλανό τους. Τους νοιάζει μόνο το συμφέρον τους», της είπε η δασκάλα και έδωσε το σύνθημα για παιχνίδι και βόλτα στο στάδιο.
Έτσι, με παιχνίδια και γέλια, κύλησε η υπόλοιπη ώρα. Η Τούλα Γατούλα να κυνηγάει τον Λάκη Παπαγαλάκη σε έναν αγώνα Δρόμου, ο Άκης Σκυλάκης να παλεύει με τον Δάκη Αρκουδάκη και η Δίτσα Αλεπουδίτσα να κάνει απονομές στεφανιών ελιάς στους νικητές.

Το απόγευμα, λίγο πριν κλείσει ο αρχαιολογικός χώρος, η δασκάλα Άλλα Κοάλα μάζεψε τα ζωάκια της, απένειμε σε όλα στεφάνι ελιάς για την άψογη συμπεριφορά τους και εξουθενωμένοι όλοι μαζί έκατσαν κάτω από ένα δέντρο, έξω από το στάδιο.

«Τώρα ζωάκια μου, θα κλείσουμε την εκδρομή μας με μία γιορτή. Έτσι όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες το βράδυ της τελευταίας μέρας των αγώνων», τους είπε και έστρωσε μπροστά τους ένα τραπεζομάντιλο, άπλωσε τα φαγητά και έβαλε το ραδιόφωνο να παίζει παιδικά τραγούδια.
«Γιούπιιιιιιιιιιι», φώναξαν όλα μαζί.
«Θα κάνουμε τελετή λήξης!!!!!» και ενθουσιασμένα άρχισαν να τρώνε, να τραγουδούν και να χορεύουν.