Γαϊδουράγκαθο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Επέστρεφε στο σπίτι της. Περπατούσε με τα χέρια βαθιά στις τσέπες και το βλέμμα χαμηλωμένο. Θα περίμενες να περνάει απαρατήρητη. Ήταν τόσο αδύνατη, τόσο μικροσκοπική. Αλλά συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Όλοι την κοιτούσαν. Κάποιοι με έκφραση αηδίας, κάποιοι άλλοι με οίκτο. Προτιμούσε την αποστροφή. Έτσι κι αλλιώς και η ίδια σιχαινόταν τον εαυτό της. Το βάρος της, το σχήμα του σώματός της, την εικόνα της στον καθρέφτη. Κι ας ήταν πιο επιεικής αυτή η αντανάκλαση από αυτή που δημιουργούσε το μυαλό της. Τη λύπηση δεν τη δεχόταν πια από συγγενείς, φίλους, γιατρούς, αγνώστους.  Από κανέναν. Λαίμαργα όλοι εισέβαλαν στη ζωή της. Να την επιβλέπουν κάθε λεπτό, κάθε μέρας. Να καταγράφουν σε σημειωματάρια τι τρώει και πόσο. Να κλειδώνουν την τουαλέτα, ή να μπαίνουν μαζί της. Να τη ζυγίζουν, να τη μετράνε, να την αξιολογούν. Να της υπενθυμίζουν τις πιθανότητες της. Αν ο Θεός δεν παίζει ζάρια, η νευρική ανορεξία το κάνει.

Συνέχιζε τη διαδρομή της όταν στο κράσπεδο του δρόμου είδε να έχει φυτρώσει ένα γαϊδουράγκαθο. “Τι μέρος διάλεξες κι εσύ;” σκέφτηκε. Ίσως αντιστεκόταν με το να βρίσκεται εκεί. Ίσως πάλι κάποια πράγματα να αναπτύσσονται μόνο σε απρόσφορα εδάφη. Το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν τα αγκάθια του. Να που η φύση παραδεχόταν την άσχημη πλευρά της. Το έκοψε αδέξια με τα λεπτά της χέρια. Δεν μάτωναν ιδιαίτερα, εδώ και καιρό. Όταν έφτασε στο σπίτι, το έβαλε σε ένα βάζο.  Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Πόσο χώμα ήθελε, πόσο νερό, αν θα επιβίωνε σε εσωτερικό χώρο.  Απλά το τοποθέτησε εκεί. “Θα δούμε ποιος από τους δυο μας θα αντέξει περισσότερο“, είπε.

 Δεν είχε καλή σχέση με τα λουλούδια. Έστεκαν πάντα τόσο όμορφα κι ας συνόδευαν τις χειρότερες στιγμές της ζωής της. Μετά τη διάγνωσή της, γέμισαν το θάλαμο του νοσοκομείου.  Χρόνια πριν, γέμισαν την εκκλησία στη κηδεία του πατέρα της. Όλοι την λυπόντουσαν. Αυτά γιατί δεν μπορούσαν; Με τα υπέροχα χρώματά τους πλημμύριζαν το χώρο. Έκλεβαν την παράσταση από το λευκό. Το λευκό του νεκρού. Το λευκό των χαπιών της. Το γαϊδουράγκαθό της δεν ήταν έτσι. Την καταλάβαινε. Της συμπαραστεκόταν. Κι εκείνο ήταν τυχερό γιατί δεν θα αποφάσιζε η τύχη τη μοίρα του.  Δεν θα αποφάσιζαν οι πιθανότητες. Πόσο να άντεχε χωρίς χώμα και νερό; Λιγότερο από όσο αντέχει κάποιος χωρίς φαγητό; Ή περισσότερο;

Όταν κοιτάχθηκε στον καθρέφτη ένιωσε καλύτερα, γιατί στην άκρη του φαινόταν το βάζο με το γαϊδουράγκαθο. Κι όταν κάθισε στο τραπέζι να φάει, στη μέση του οποίου έστεκε το βάζο, ήταν λιγότερο δυσάρεστο. Δεν θα γιατρευόταν από το γαϊδουράγκαθο. Δεν ήθελε να είναι αφελής. Αλλά κυρίως επειδή δεν ήθελε σωτήρες. Δεν ήθελε για σωτήρα έναν γιατρό που δεν είχε ξαναδεί ποτέ της και τώρα απαιτούσε την εμπιστοσύνη της. Δεν ήθελε για σωτήρα μια μητέρα που υπήρξε απούσα, μέχρι τη στιγμή που κάποιος σύμβουλος της είπε να μην είναι . Δεν ήθελε για σωτήρα τη θυμωμένη πρόταση μιας φίλης. “Δεν βλέπεις ότι είσαι όμορφη;”. Δεν ήθελε για σωτήρα μια ευνοϊκή ζαριά. Το ήξερε. Αυτό που δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά ήταν αν ήθελε να σωθεί.

Τις τελευταίες μέρες, η αμφιβολία της εντεινόταν. Είχε χορτάσει από κηρύγματα, από φάρμακα, από πιρούνια που σημάδευαν το στόμα της, από τη λέξη “υποτροπή”. Τους φώναζε, χωρίς να κινούνται τα χείλη της, για την απώλεια του πατέρα της. Της φώναζαν για την απώλεια των κιλών της.  Το γαϊδουράγκαθο ήταν σιωπηλό.  Εκείνο το πρωινό, μόνο σιωπή χρειαζόταν. Για όλους ήταν αποκρουστικό αυτό που έβλεπαν. Για την ίδια ήταν αυτό που δεν μπορούσε να δει.  Μια αόρατη κατηγορία. Ένιωσε ένα απαλό χάδι από τα αγκάθια. Μπορεί να σήμαινε “Δε φταις εσύ”, αλλά εκείνη άκουσε “Κάνε το σωστό”. Πήγε στο μπάνιο. Άνοιξε το ντουλάπι που είχε αποθηκεύσει τα χάπια της. Πήρε οχτώ από κάθε συσκευασία. “Οχτώ χρόνια χωρίς τον μπαμπά. Να δούμε αν μπορείτε να το γιατρέψετε αυτό”. Λίγα λεπτά αργότερα έκανε εμετό. Η συνήθεια που φοβόντουσαν ότι την σκότωνε αργά-αργά, την έσωσε. Βγήκε από το μπάνιο και κοίταξε το γαϊδουράγκαθο. Είχε μόλις βγάλει τα πρώτα μωβ άνθη.

Ελένη Αθανασίου

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook