Γιαγιά Κατίνα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Άλλο ένα ξημέρωμα που βρίσκει τον παππού Λεωνίδα στο κρεβάτι, σχεδόν άυπνο, να στριφογυρίζει όλη νύχτα χωρίς να μπορεί να κλείσει μάτι. Δέκα χρόνια πάνε τώρα που έχασε την αγάπη του, το άλλο του μισό, την Κατίνα του, την γιαγιά Κατίνα.

Σηκώνεται από το κρεβάτι σέρνοντας τα πόδια του και ψάχνει το μπαστούνι του. Χρόνια τώρα η ίδια ιεροτελεστία. Να σηκωθεί χαράματα, νύχτα σχεδόν, να φτιάξει δύο καφεδάκια και να τα πάει στο κρεβάτι. Να πιουν τον πρωινό καφέ μαζί, αγκαλιά. Μόνο που τώρα φτιάχνει έναν καφέ και τον πίνει μονάχος στην κουζίνα.

Τα μάτια του καρφώνονται στην φωτογραφία της. Η ανάμνησή της διαρκώς εκεί. Ένας βαρύς αναστεναγμός βγαίνει από το στόμα του και ψιθυρίζει: «μας άφησες νωρίς».

Δέκα χρόνια τώρα η μόνη κουβέντα που βγαίνει από το στόμα του και η μόνη παρηγοριά που έχει, είναι η φωτογραφία της.
Πριν λίγες μέρες ήταν η γιορτής της! Πικρή μέρα. Αβάσταχτη! Το σπίτι που άλλοτε γέμιζε από κόσμο και χαρές, τώρα ήταν άδειο, σκοτεινό και παγωμένο!
Θυμάται τα χρόνια που την γνώρισε, την μέρα που κλέφτηκαν και η καρδιά του ραγίζει, προσπαθώντας να κρατήσει το δάκρυ, να μην κυλήσει από τα μάτια του.

Την γνώρισε σε εποχές δύσκολες. Τότε που ευκολίες δεν υπήρχαν και η δουλειά ήταν σκληρή. Η γιαγιά Κατίνα, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, δούλευε και φρόντιζε τα αδέρφια της, υπηρετούσε τον πατέρα και την μητριά της! Και στον φόβο να μην την χάσουν, οι δύο τελευταίοι δεν την έδιναν για παντρειά. Οι δύο νέοι τότε αποφάσισαν να κλεφτούν. Ένα βράδυ, λοιπόν, που σε ένα διπλανό χωριό είχε πανηγύρι, ο παππούς Λεωνίδας «έκλεψε» με το ποδήλατο την γιαγιά Κατίνα και χάθηκαν ανάμεσα στον κόσμο του πανηγυριού! Την επόμενη μέρα παντρεύτηκαν σε ένα ξωκλήσι μόνοι τους με δανεικές βέρες και στέφανα! Το μόνο που τους ένοιαζε, ήταν ότι ήταν μαζί και αυτό τους αρκούσε. Το πρώτο βράδυ τους βρήκε κάτω από τον έναστρο ουρανό, όπου αποκοιμήθηκαν κάτω από ένα δέντρο. Αυτό ήταν! Αυτή ήταν η αρχή της κοινής ζωή τους και δεν μπορούσε να τους χωρίσει κανείς και τίποτα.

Δύσκολα τα πρώτα χρόνια. Σκληρή ζωή, πολλή δουλειά, ήρθαν και τα παιδιά εν τω μεταξύ, αλλά οι δυο τους πάντα αγαπημένοι και μονοιασμένοι, στα δύσκολα και στα εύκολα, να ξεπερνάνε όλες τις κακουχίες. Και αυτός ο έρωτας κράτησε για πολλά χρόνια. Και κρατάει ακόμη!

Σιγά σιγά άρχισαν να φτιάχνουν περιουσία, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με μεγαλύτερη άνεση και επιτέλους να απολαμβάνουν τον έρωτα τους, έστω και καθυστερημένα.

Μέχρι τη στιγμή που η «κακή» αρρώστια, όπως έλεγε και η γιαγιά τους χτύπησε την πόρτα. Οι μέρες πλέον ήταν πιο δύσκολές και η αγωνία του παππού μην χάσει την αγάπη του ήταν καθημερινή. Η γιαγιά όμως δεν έχασε το θάρρος της και την θέληση της για ζωή! Έκανε εφτά χειρουργεία και έζησε ακόμη δέκα χρόνια. Δέκα δύσκολα, αλλά ευτυχισμένα χρόνια. Δίπλα στον παππού που την λάτρευε και την κοίταζε στα μάτια. Δέκα χρόνια που δεν άλλαξαν τίποτα από την καθημερινότητά τους, από τις αγαπημένες τους συνήθειες. Το πρωινό καφεδάκι στο κρεβάτι, το φαγητό από το ίδιο πιάτο, τις απογευματινές βόλτες για να φάνε παγωτό, ρεμβάζοντας αγκαλιά το ηλιοβασίλεμα. Είδαν χαρές και χάρηκαν εγγόνια!

Της Αγίας Αικατερίνης ήταν και τότε, πριν δέκα χρόνια, που άρχισε να μην αισθάνεται καλά. Που άρχισε πάλι να μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο. Αυτή τη φορά όμως είχε φοβηθεί πολύ. Πέρασε δύσκολα Χριστούγεννα. Ζήτησε άδεια από τους γιατρούς και ήρθε στο σπίτι να κάνουμε μαζί Πρωτοχρονιά. Λίγο μετά των Φώτων, μας αποχαιρέτησε όλους και επέστρεψε ξανά στο νοσοκομείο. Το ήξερε πως δεν θα επέστρεφε σπίτι. Είχε κουραστεί πλέον από τις θεραπείες! Είχε κουραστεί από τα μέσα και τα έξω! Δύο μήνες μετά έκλεισε τα μάτια της, κοιμήθηκε και δεν ξαναξύπνησε, αφού όμως πρώτα φρόντισε να είναι ο παππούς ο τελευταίος άνθρωπος που είδε.

Γιαγιά μας λείπεις! Και περισσότερο στον παππού! Στο είχε πει, είναι άντρας και δεν ξέρει να φροντίζει καλά τον εαυτό του. Εμάς δεν μας αφήνει να τον φροντίζουμε. Από εσένα ήθελε. Από τα χέρια σου. Ό,τι και να κάνουμε, δεν είναι ποτέ σωστό ή αρκετό!

Η αγάπη σας και ο ερωτάς σας είναι πρότυπο για όλους μας. Είναι το παραμύθι που υπήρξε στ’ αλήθεια. Και η αγάπη σας θα είναι παντοτινή και αιώνια!
25 Νοέμβρη είχες την γιορτή σου… Σ’ αγαπώ πολύ… μου λείπεις!

 

Ε.Τ.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Χαρά Λιακατά
49

Βρείτε μας στο Facebook