9 φορές στις 10 είναι για κακό. Ενίοτε και 10 στις 10. Συγχύζομαι τώρα και μόνο που το σκέφτομαι. Γιατί με θυμούνται όλοι όταν θέλουν κάτι από μένα;
Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Δε γίνεται να τηλεφωνήσει κάποιος για να δει αν ζω; Να ρωτήσει αν είμαι καλά; Αν έχω κανένα πρόβλημα; Αν είναι όλα καλά στη ζωή μου; Δε γίνεται να τηλεφωνήσει μόνο για αυτό και όχι για κάτι άλλο; Ακόμα και να απαντήσω ότι ετοιμάζομαι να τα βάλω όλα φωτιά, δε θα αντιδράσει, γιατί δεν πήρε για να ρωτήσει τι κάνω αλλά για να κάνω κάτι για αυτόν/ήν. Άρα άσκοπη η ερώτηση περί της υγείας μου. Καλύτερα να πει αμέσως αυτό που θέλει να μη χάνω και το χρόνο μου.

Παίρνει ο ξάδερφος. Έχω να τον δω και να του μιλήσω 2 ή 3 χρόνια.Θέλει χάρη. Να μεσολαβήσω για να πάει κάπου. Θέατρο, κινηματογράφο, συναυλία. Τζάμπα. Και γιατί ρε μάστορα να στείλω εσένα και όχι τον περιπτερά; Τον βλέπω πιο συχνά και μου λέει καλημέρα κάθε μέρα.

Παίρνει η θεία.
Δε λέω, την αγαπάω, αίμα μου είναι. Αλλά γιατί να το θυμάμαι μόνο εγώ έτσι; Κι εκείνη να το θυμάται όταν θέλει κάτι; Οτιδήποτε και να θέλει θα της το δώσω. Αλλά γιατί θα πρέπει να τρέχω πάντα εγώ; Άκουσα ποτέ ευχαριστώ; Συγγενείς είναι δε λέω, αλλά μέχρι ένα σημείο να τους εξυπηρετείς.

Παίρνει ένας ξεχασμένος οικογενειακός φίλος των γονιών μου. Δεν τον ξέρω. Ίσως να τον είχα δει πριν από 25 χρόνια και βάλε. Άρα σίγουρα έχει αλλάξει και ακόμα πιο σίγουρα, δεν τον θυμάμαι. Απορώ πως με θυμάται αυτός. Παίρνει τηλέφωνο γιατί ο γιος του σπούδασε εκείνο που ήθελα να σπουδάσω εγώ (να του πω συγχαρητήρια;) Παίρνει γιατί θέλει να κάνω κάτι για να βολέψω το γιο του, αφού εγώ τα κατάφερα ακόμα και χωρίς σπουδές – να κι η μπηχτή εμμέσως πλην σαφώς. Για αυτό με θυμάσαι πουλάκι μου; Πες το και ανησύχησα. Κάτσε ρε φίλε, πλάκα μας κάνεις; Εγώ ήμουν ηλίθια που δούλευα 14 ώρες τη μέρα και δεν έκανα για χρόνια γιορτές με τους δικούς μου; Που κάθε αργία, γιορτή, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα τα περνούσα στη δουλειά; Που όλοι μαζεύονταν και τρώγανε και πίνανε και κανένας δε ρωτούσε τι κάνω γιατί ξέρανε ότι είμαι στη δουλειά για άλλη μια φορά; Γιατί να βολέψω το γιο σου δηλαδή; Δικός μου να ήταν, δε θα το έκανα. Γιατί να του έρθουν όλα τόσο εύκολα; Θα το εκτιμήσει; Ή θα μας καβαλήσει κιόλας;

Το έχω δει κι αυτό. Βοήθησα κάποιον να μάθει τη δουλειά μου και στο τέλος μου την έφερε. Περαστικά μου…

Ακόμα και οι δικοί μου, μου λένε ότι τους έχω κακομάθει όλους. Τους κάνω τα χατίρια. Δε λέω ποτέ όχι και πάντα είμαι πρόθυμη να βοηθήσω. Τρέχω για όλους και δε ζητάω τίποτα από κανέναν. Αν είσαι μαλάκας (εγώ, όχι εσύ) να είσαι all the way, μισές δουλειές θα κάνουμε;

Φταίω κι εγώ όμως. Υπήρξαν φορές που “φόρτωσα” και άνοιξα το στοματάκι μου. Τι έγινε; Με βγάλανε τρελή. Όχι ότι το παίζω γνωστική, αλλά ακόμα και τα μουλάρια κάποτε ξυπνάνε. Και αρχίζουν να κλωτσάνε. Αυτό δε συμφέρει όμως κανέναν οπότε η εύκολη λύση είναι να με βγάζουν τρελή και φαντασιόπληκτη.

Όοοχι αγάπη μου.

Αν ζητήσεις κάτι, να είσαι έτοιμος να ακούσεις το όχι και να το δεχτείς. Να μην έχεις δεδομένο το ναι. Επειδή αυτό σε βολεύει. Άντε γιατί θα αρχίσω να κλωτσάω η μουλάρα και δε γλυτώνει κανένας…

 

V.T