TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Για μια γουλιά καφέ

Για μια γουλιά καφέ

Παιδότοπος! Αχ…. Είναι στιγμές που αυτή η λέξη μπορεί να χαρίσει στιγμές ηρεμίας και μόνο στη σκέψη. Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό, εν μέσω παιδιών που τρέχουν και απολαμβάνουν την άνεση του χώρου, είναι στιγμές που όταν το σκέφτεσαι, πραγματικά απολαμβάνεις την ιδέα και σε γεμίζει σχεδόν με προσμονή. Λίγος καφές κι αν βρεθεί και η παρέα σου εκεί που επειδή σε αγαπάει και έχει καιρό να σε δει, μπορεί να αντέξει τη μεγάλη ένταση των υψηλών συχνοτήτων των φωνών αυτών των παιδιών. Γνωρίζεις πως οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές, μα είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να προσφερθεί αυτή τη στιγμή με τα τρέχοντα δεδομένα, που δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα σχεδόν 2χρονο αγόρι και ένα ακόμα 3μιση ετών.

Φυσικά γνωρίζεις πολύ καλά πως τέτοιοι χώροι όσο “κλειστοί” κι αν είναι έχουν και τους κινδύνους τους. Έχεις δει, έχεις ακούσει, έχεις διαβάσει. Είσαι ευσυνείδητος γονιός και σίγουρα δεν έχεις σκοπό να αφήσεις τα πράγματα έξω από τον έλεγχό σου. Μπορεί να βρίσκεσαι εκεί, να διάλεξες μια γωνιά για να εξασφαλίσεις την –όσο το δυνατόν καλύτερη ησυχία- για τους φίλους που δεν έχουν συνηθίσει στα παιδιά και παράλληλα εσύ να έχεις πλήρη ορατότητα προς τα παιδιά σου. Επέλεξες τη θέση σου με στρατηγική ακρίβεια που ίσως να τη ζήλευε ο καλύτερος σκακιστής προκειμένου να έχεις ευθυγραμμίσει τις εξόδους με τις άκρες των ματιών σου. Έχεις τοποθετήσει την καρέκλα σου με τέτοιο τρόπο ώστε οι υπόλοιποι που κάθονται κι αυτοί για καφέ να μην εμποδίζουν το οπτικό σου πεδίο από το να έχεις στο νου σου να μην πάθουν τίποτα τα δύο μικρά παιδιά σου. Με ένα σχετικό σφίξιμο στην καρδιά για το αν θα πετύχει τελικά το εγχείρημα κι αν θα καταφέρεις να πιείς μια γουλιά καφέ και ίσως να ξεχαστείς στην κουβέντα για πέντε συνεχόμενα λεπτά, αφήνεις την παραγγελία σου.

Τα παιδιά έφυγαν χαρούμενα να αφήσουν τα παπούτσια τους. Τα βλέπεις που μπαίνουν μέσα και περιμένουν τη σειρά τους. Έχεις την έγνοια σου. Είναι μικρά μπορεί να χτυπήσουν ή μπορεί να τα χτυπήσουν τα άλλα παιδιά. Πράγματι, με κάθε αφορμή που βλέπεις ότι το μικρό σου κινδυνεύει –αχ πόσο δύσκολο να μεγαλώνεις δίχρονο!- τρέχεις για να το σταματήσεις και να το φυλάξεις. Μπορεί να σηκώθηκες και δύο φορές για αυτό μέσα σε μία ώρα. Άλλες 3 σηκώθηκες για να σταματήσεις το μεγαλύτερό σου παιδί από το να χτυπήσει το μικρότερό σου. Εντάξει ο καφές δεν πήγε ιδανικά, αλλά μια κουβέντα, έστω και με διακοπές έδειχνε να εξελίσσεται. Έτσι κι αλλιώς το γνώριζες αυτό. Πάνω απ’ όλα τα παιδιά! Δεν έχεις διάθεση να κάνεις εκπτώσεις σε αυτό! Η ώρα προχωρούσε, η συζήτηση επίσης, σχεδόν άρχισες να αισθάνεσαι λίγο πιο άνθρωπος με δικαίωμα να χαλαρώσεις. Μα, είπαμε… “παιδιά”. Είδες το μεγαλύτερο παιδάκι σου που “χώθηκε” άγρια στο πιο μικρό σου και φυσικά αυτό δε μπορούσε να μείνει έτσι. Τα όρια τα έχετε θεσπίσει οικογενειακώς και φυσικά δεν έχεις σκοπό να μην τα τηρείς. Είχατε συζητήσει από την αρχή πως αν τσακωθούν και χτυπηθούν δε μπορούν να παραμείνουν στον παιδότοπο. Εκεί θα βρίσκονται μόνο αν είναι προσεκτικά. Δεν υπήρχε λοιπόν περιθώριο. Ήξερες ότι είναι σημαντικό να είσαι σταθερός στο λόγο σου. Ευχαρίστησες με μια φευγαλέα ματιά τους φίλους που ήρθαν, έτρεξες να σταματήσεις την εξέλιξη του συμβάντος και εξηγώντας στα ίδια τα παιδιά τι δεν πήγε καλά στη συμπεριφορά τους, τα πήρες με συνοπτικές διαδικασίες και πράγματι έφυγες. Ήξερες μέσα σου πως θυσίαζες το υπόλοιπο του καφέ σου, για την διαφύλαξη των κανόνων και των ορίων της οικογένειας. Κι έφυγες… γιατί πάνω απ’ όλα είσαι γονιός! Ευσυνείδητος γονιός.

Οι καθρέφτες και τα τζάμια έχουν μια σημαντική ιδιότητα. Έχουν δύο όψεις. Ας αλλάξουμε λοιπόν θέση. Ας πούμε πως θα βρισκόσουν από την πίσω μεριά του τζαμιού που σας χώριζε από το παιδί σου. Εκεί εκ των πραγμάτων έχει πολύ μεγαλύτερο επίπεδο θορύβου, που ομολογουμένως λίγοι αντέχουν, πλην της κοπέλας που προσπαθεί να φυλάξει τα παιδιά, -με ποια αναλογία άραγε; Στους παιδικούς είναι 1:5, στους παιδότοπους 1:20; 1:50; Κανείς δεν ξέρει. Υπάρχει άραγε σχετική νομοθεσία όπως προβλέπει τα φελιζόλ στις γωνίες; Τέλος πάντων… Ας πάμε λοιπόν από εκείνη την πλευρά του διάφανου αυτού χωρίσματος που φαινομενικά σταματά μόνο το θόρυβο.

Αν βρισκόσουν από εκείνη τη μεριά θα είχες παρατηρήσει πως οι 2 φορές που χτύπησαν το παιδάκι σου, θα ήταν 3. Θα είχες δει όμως παράλληλα άλλες 5 που το δικό σου χτύπησε τα άλλα. Επίσης θα είχες δει πως άλλοι γονείς αναγκάστηκαν να το σταματήσουν από το να προκαλέσει μεγαλύτερες ζημιές ή από το να βρεθεί σε επικίνδυνα σημεία γιατί δοκίμαζε πράγματα που δεν επιτρέπονταν στον παιδότοπο. Μα η κοπέλα ήταν μόνο μία για όλα εκείνα τα παιδιά και τα μάτια πίσω από τα τζάμια έπιναν και μια γουλιά καφέ. Επίσης θα είχες δει πως τις φορές που ο μεγάλος σου χτύπησε το μικρό και εσύ έτρεξες να το σταματήσεις ήταν γιατί αμυνόταν απέναντι στον μικρό που ερχόταν να διεκδικήσει ζηλεύοντας όποιο παιχνίδι έπιανε ο μεγάλος. Όσο κι αν φαινόταν δεκτικός ο μεγαλύτερος, ο μικρός διεκδικούσε τα πάντα. Πόσο να αντέξει το 3μισάρι; Μα στο τέλος ποιο το όφελος; Εκείνον μάλωναν… Επίσης δεν πρόσεξες πως πήγε να βγάλει από μια γωνιά του παιδότοπου ένα προστατευτικό και προσπαθούσε να πιάσει μια καλά φυλαγμένη –ευτυχώς!- πρίζα. Άλλοι έτρεξαν για το παιδάκι σου. Εκείνο επέμενε, πήγαινε ξανά και ξανά. Σε κοίταγε. Του χαμογέλαγες μέσα από το τζάμι. Έπαιρνε θάρρος και συνέχιζε το παιχνίδι “κρύβομαι από τους μεγάλους και δοκιμάζω αυτό που τους ξεσηκώνει”. Η σκανταλιά του καλά κρυμμένη πίσω από την κολώνα, έπαιρνε ανησυχητικές διαστάσεις. Ούτε είδες ότι αναγκάστηκαν ξένοι να το πάρουν αγκαλιά και να το απομακρύνουν. Μόνο κοίταξες παράξενα την άλλη κυρία που βρέθηκε κοντά στο παιδί σου και το είχε πάρει από το χέρι για να το πάει παραμέσα. Ανησύχησες για μια στιγμή, ποια να είναι αυτή, αλλά είδες ότι δεν το ακολούθησε άλλο και ηρέμησες. Φυσικά είχες στο νου σου, πως κυκλοφορούν πολλοί επικίνδυνοι τύποι και οφείλεις να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Αυτό βέβαια επαναλήφθηκε άλλες δύο φορές, από έναν κύριο και από την κοπέλα του παιδότοπου. Η κολώνα έκρυβε το μυστικό του μικρού.

Στο τέλος δεν είδες πως ο μικρός είχε κουραστεί. Μέσα στην υπερδιέγερση της ξέφρενης κούρασης, αρχίζει να τα βάζει με τον μεγαλύτερο. Εσύ χαμογελούσες που τα έβλεπες να παίζουν –το τζάμι προφυλάσσει από τους θορύβους- κι έτσι δεν ακουγόταν η διαφορετική ένταση και χροιά στη φωνή και των δύο παιδιών. Ο μικρός έπαιρνε θάρρος. Ο μεγάλος ένιωθε ανίσχυρος. Έτρωγε ξύλο κι εσύ χαμογελούσες –δεν το είχες προσέξει. Ήταν εντελώς μπερδεμένος. Μέχρι που πηγαίνοντας σε εκείνη την ασφαλή γωνιά πίσω από την κολώνα, ο μικρός σου, έδωσε μια γερή δαγκωνιά στον μεγάλο. Κι ο μεγάλος λιωμένος από τον πόνο, βάζει φωνή –που δεν έφτασε στα αυτιά σου- και ορμάει στον μικρό. Τον πιάνει και τον χτυπάει. Φυσικά το χτύπημα το είδες γιατί είχαν βρεθεί ως ζεύγος κυνηγού-κυνηγημένου προς το κέντρο του παιδότοπου. Τότε ήταν που όρμησες και μάλωσες τον μεγάλο γιατί χτύπησε το μικρό και του θύμησες πως δεν είναι σωστό να χτυπάει τον αδερφό του γιατί είναι μικρός. Εκείνος φώναζε, έκλαιγε, χτυπούσε τα πόδια και τα χέρια του. Δεν ήξερε τόσες λέξεις για να περιγράψει σύντομα και με ακρίβεια όσα αυτός ο “αδερφός του ο μικρός” του είχε κάνει. Την ώρα που πάσχιζες να ντύσεις τον μεγάλο, δεν πρόσεξες το ύφος του θριαμβευτή που είχε ο μικρός -δύο βήματα πίσω σου- που με καμάρι έλεγε στους άλλους “Είμαι μικρός!… Είμαι μικρός εγώ!” Μόνο γύρισες φευγαλέα και χαμογέλασες λέγοντάς του “τι όμορφα που έχεις μάθει να μιλάς!”.
Και φύγατε.

Έμεινε λοιπόν εκείνο το τζάμι με τις δύο όψεις, η άδεια γωνιά με τον μισοτελειωμένο καφέ και η τρίτη ματιά. Έμεινε ένας γονιός με την εντύπωση πως υπερασπίστηκε το μικρό του παιδί με όλη του την φροντίδα, πως οριοθέτησε το μεγαλύτερο με όλη του την αγάπη και πως πήρε κι αυτός λίγη ηρεμία έστω και κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Έμεινε επίσης ένα μικρό παιδί με την αίσθηση του ισχυρού που με τη φράση “είμαι μικρός” δικαιολογούσε οποιαδήποτε πράξη ήθελε, ενώ δεν του άρεσε να τη δέχεται από κανέναν άλλο. Έμεινε κι ένα μεγάλο παιδί με την απορία πώς να φερθεί και το φυσικό του δικαίωμα στην αυτοπροστασία, βαφτίστηκε “ζήλια του μεγαλύτερου”.

Φταίει ο παιδότοπος; Όχι φυσικά.
Φταίει το παιδί; Ούτε.
Φταίει ο γονιός και η στάση του; Ούτε.
Τι φταίει λοιπόν;

Γιατί κάποιος πρέπει να φταίει; Ποιος έχει δικαιώματα στην τελειότητα; Ποιος γονιός δεν έκανε λάθη; Ποιος δεν αδίκησε άθελά του ή δε θα αδικήσει στο μέλλον άθελά του;

Αν κάποιος μας έλεγε αυτήν την τρίτη ματιά νομίζω πως όλοι θα ήμασταν την επόμενη φορά από την άλλη πλευρά του τζαμιού κι ας είχε φασαρία. Θα ήμασταν όλοι με τα μάτια ανοιχτά όλες τις στιγμές και τον καφέ ίσως στο χέρι. Ίσως ο καφές να είχε κρυώσει πριν καν πιούμε την πρώτη γουλιά αν το παιδί ήταν πάνω κάτω στα δύο του χρόνια. Σίγουρα όμως όλοι θα αφήναμε λίγο χρόνο για να ακούσουμε τι έχουν να πουν τα παιδιά. Κι όχι μόνο τι έχουν να πουν, αλλά και τι νιώθουν, πώς το εκφράζουν, τι θέλουν να πετύχουν μέσα από τις συμπεριφορές τους. Θα μου πείτε, χωράει ο καφές μέσα σε όλα αυτά; Δεν ξέρω… Κανείς δεν διεκδικεί την τελειότητα…

Λοιπόν, τι λέτε; Να σερβίρω λίγο καφέ -όσο προλαβαίνουμε ακόμα- τώρα που κοιμούνται;

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Σπιλιάδα

Ακροβατώ μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στο κατώφλι ενός παραμυθιού, πίσω από την ίριδα, φτερό στον άνεμο. Λίγο απ’ όλα και τίποτα.
Σπιλιάδα

Latest posts by Σπιλιάδα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *