Για τις ημέρες ενδιάμεσα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

1, 2, 5, 10, 20, 30 μετράς και ξαναμετράς και από κάποιο σημείο και μετά νιώθεις να βαριέσαι να φτάσεις στον τελευταίο αριθμό.
Πόσο βαρετό να δίνεις τόση σημασία στον χρόνο. Να τον αφήνεις να καθορίσει τις στιγμές σου και να τις ντύνει πεισματικά με τα χρώματα που θέλει εκείνος.

Αυτά βέβαια αφορούν εσένα. Εσένα που σήμερα έχεις κάθε λόγο να μετράς τα χρόνια, να τα ταξινομείς δίπλα δίπλα σε αύξουσα σειρά και να τα «ακουμπάς» με το δάκτυλο, ένα ένα σαν φωτογραφίες σε δερματόδετο άλμπουμ.
Αν όμως μπορούσες να ρωτήσεις εμένα, αν, έστω αν είχα την υπερφυσική ικανότητα να μπω στο σώμα σου και να κατευθύνω την σκέψη σου θα σου έλεγα πως τα προηγούμενα χρόνια ήταν πέρα για πέρα πολύτιμα.
Νομίζω πως είναι πολύ εύκολο να ξεκινήσω πολλαπλασιάζοντας την αξία του χρόνου κάνοντας μια απλή πράξη. Χρόνος x 2 (δύο), εσένα και εμένα.
Πολύτιμος γιατί δίδαξε. Πολύτιμος γιατί μάθαμε. Πολύτιμος γιατί ήσουν εκεί!
Μα πιο πολύ, πολύτιμος γιατί έμεινες εκεί.

Σκοντάψαμε και ξανασηκωθήκαμε, πάντα βοηθώντας ο ένας τον άλλο και αυτό το μάθαμε μαζί.
Κλάψαμε και γελάσαμε, μαζί
Αντιμετωπίσαμε και παλέψαμε, μαζί
Ταξιδέψαμε και κλειστήκαμε, μαζί
Μαλώσαμε και αγαπηθήκαμε, μαζί

Τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο, τόσα κεφαλαία γράμματα που παράδοξα δεν ταιριάζουν με τα δικά σου Σ, Τ, Η, Ρ, Ι, Ζ, Ω και όμως ξεκινάνε από αυτά.
Γιατί ήσουν και είσαι εκεί να (με) στηρίξεις.
Αυτά που μας ένωσαν και αυτά που μας πόνεσαν κατάφεραν να μας δέσουν.
Μεγάλωνες και μεγάλωνα μαζί σου, μίκραινα και πόναγες, μα σε ένοιαζε πιο πολύ να με τραβήξεις για να ξανασηκωθώ.
Ταύτισες τις λέξεις με πράξεις και τις πράξεις με συναίσθημα.
Ώρες, ημέρες, χρόνια που ήθελες να μάθεις μαζί μου, να αλλάξεις για εμάς και αυτό είναι πιο σημαντικό από το να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον άλλο.
Ώρες, ημέρες, χρόνια που ονειρεύτηκες και ζωγράφιζες τοπία για εμάς.
Κάναμε λάθη μα μάθαμε να προσπαθούμε να τα μετατρέψουμε σε σωστά.
Σηκώνεις το δείκτη του χεριού σου, προσπαθώντας να δείξεις και όχι να υποδείξεις.
Χρόνια που μεγαλώσαμε λίγο περισσότερο παρέα και που έγιναν η δική μας αφετηρία.

Αφετηρία για φωνές, απογοήτευση, κούραση μα πάντα με το ίδιο προσωρινό φινάλε. Σαν μια πίστα ενός βίντεο παιχνιδιού στο οποίο ανανεώνεις τον χρόνο που είσαι μέσα σε αυτό. Και κάθε φορά να γίνεσαι πιο δυνατός!
Και το ξέρω, θα είσαι εκεί να ανανεώνεις τον χρόνο και ταυτόχρονα να τα κάνεις όλα παρανάλωμα μόνο και μόνο για να ζεσταθούμε ξανά.
Και θα ζεσταινόμαστε, ξανά και ξανά μέχρι να γίνει μόνιμη αυτή η ζέστη, να μας κυριεύσει, να την κάνουμε δική μας.
Θα είμαι εκεί να σου δίνω το σπίρτο και εσύ να βάζεις την σπίθα.
Είσαι εκεί να μου δίνεις το σπίρτο και να βάζω την σπίθα.
Σαν κεράκια γενέθλιας τούρτας που θα μένουν πάντα αναμμένα.
Θα κάνουμε Κυριακή τις μέρες μας, Κυριακή και όχι Σάββατα, όλες, θα δεις.
Θα κάνουμε γενέθλια και ονομαστικές εορτές τα χρόνια μας, θα τους δώσουμε ημέρα γέννησης και όνομα, μαζί.
Αρκεί να ξημερώνουν πάντα αυτές οι μέρες που θα ακουμπάς τον δείκτη σου στις φωτογραφίες του άλμπουμ και θα χαμογελάς, δίπλα μου.
Και αυτό το χαμόγελο θα στο προσφέρω, γιατί, πολύ απλά, ειλικρινά ανιδιοτελώς και αυθόρμητα το αξίζεις.

Σε αυτά τα γενέθλιά σου, στα επόμενα και στις ημέρες ενδιάμεσα!

Χρόνια πολλά αγάπη μου! Χρόνια μαζί!

 

Π.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook