Γιορτάζω, που λέτε…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Όμορφο πράγμα να σε θυμούνται οι άνθρωποι, να μπαίνουν στη διαδικασία να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να σου ευχηθούν, να σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστός!

Κάθε ευχή κι ένα χαμόγελο, κάθε τηλεφώνημα και μια υπενθύμιση των σχέσεων που δημιουργούμε μεγαλώνοντας. Και τα δώρα; Αχ, τα δώρα! Αυτή η απίστευτη αίσθηση του ξετυλίγματος που σε κάνει να νιώθεις πάλι παιδί!
Σήμερα γιορτάζω, λοιπόν, και όλα αυτά που ανέφερα κάνουν τη μέρα μου φωτεινή!
Στο σπουδαιότερο κομμάτι, όμως, δεν έφτασα ακόμα…

Θα πάω στο πατρικό μου, που λέτε. Θα χτυπήσω την πόρτα και θα μου ανοίξει η μαμά μου με μια μεγάλη αγκαλιά. Έχει μπει στην κουζίνα από νωρίς, φτιάχνει φαγητά, γλυκά και ταυτόχρονα ασχολείται με το σπίτι! Πολυεργαλείο η μαμά!

Σε λίγη ώρα θ’ αρχίσει να χτυπάει η πόρτα. Αυτοί οι λίγοι και καλοί, αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι της ζωής μου, αυτοί που μοιράζομαι μαζί τους όλες τις σημαντικές στιγμές μου – όμορφες και άσχημες – θα είναι εκεί.
Νομίζω ότι δε χρειάζεται να συνεχίσω αναλύοντας το πώς θα περάσουμε τον χρόνο μας, όταν ανταμώσουμε όλοι μαζί. Δεν είναι εκεί η ουσία, άλλωστε. Η ουσία είναι στο ότι θ’ ανταμώσουμε.

Από μικρή έμαθα τι σημαίνει «απώλεια», βλέπετε. Έμαθα ότι κάποιους δικούς μου ανθρώπους δεν θα μπορέσω να τους συναντήσω ποτέ ξανά, ούτε καν τυχαία. Συνειδητοποίησα ότι πάντα θα λείπουν και ότι δεν θα μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό, δεν θα περνάει από το χέρι μου… Και κάπως έτσι εκτίμησα τις «παρουσίες», μετρώντας «απουσίες»…

Ας μην πέφτουμε, όμως, είπαμε, εορταστική μέρα! Πάμε στους υπόλοιπους, ρε παιδιά, σε αυτούς που έχουμε στη ζωή μας! Σε αυτούς από τους οποίους μας χωρίζει ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, ένα χτύπημα στην πόρτα τους… Τους έπιασα έναν – έναν και τους είπα: «Δεν ξέρω τι θα κάνεις τις άλλες μέρες, την Παρασκευή το βράδυ μην κανονίσεις τίποτα, σε θέλω εκεί!». Αυτό το «σε θέλω εκεί, σε θέλω δίπλα μου», γιατί δεν το λένε εύκολα οι άνθρωποι, μου εξηγείτε;

Αφού τους θέλουμε, ρε γαμώτο, αυτούς τους 2, 3, 5 που είναι ξεχωριστοί, τους έχουμε ανάγκη! Κακό είναι;
Θέλω απόψε να τους κοιτάξω, καθώς θα τρώνε, θα πίνουν και θα γελάνε και να πω στον εαυτό μου: «Είσαι τυχερή, ρε φίλε. Είσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Κοίτα τους, αυτοί είναι ο θησαυρός σου…»

Είστε ο θησαυρός μου.

Δεν ξέρω αν μου αξίζει να με χαίρεστε, εγώ πάντως σαι χαίρομαι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στα δικά μου «υπέροχα πλάσματα»…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook