Αρπάζεις το στυλό, και αποφασίζεις να γράψεις για την γυναίκα. Ξαφνικά, όπως ξέρουν και εκείνες να εμφανίζονται στις ζωές μας.Απροσδιόριστα, τόσο απροσδιόριστα που συνειδητοποιείς πως είναι σαν να προσπαθείς να προβλέψεις την πορεία που θα ακολουθήσει μια σταγόνα από βροχή που μόλις άγγιξε το τζάμι.

Προσπαθείς να σκεφτείς επίθετα να την περιγράψεις και αντιλαμβάνεσαι πως όλα τα επίθετα του κόσμου είναι φτιαγμένα για εκείνη. Δυνατές και καλλιεργημένες, τρυφερές και ατίθασες, πανούργες και συμπονετικές, μοιράζουν την τράπουλα τόσο «στημένα» όταν θέλουν, με τέτοιο τρόπο που θα ορκιζόσουν πως είναι σημαδεμένη. Δεν είναι όμως, απλά, ακόμα και τα «τραπουλόχαρτα» υποκύπτουν στην φύση της.

Πιο σκληρή και από τον χειρότερο νταή, διαχειρίζεται τον πόνο σαν χρωματιστή πλαστελίνη στα χέρια παιδιού. Την πλάθει σε μικρά ή μεγάλα οικεία σχήματα φροντίζοντας να μην τρομάζουν τους αγαπημένους της. Χαμογελάει την στιγμή που έχει ανάγκη να κυλιστεί στα πατώματα και κλαίει όταν ξεχειλίζει από χαρά.

Μια η βασική της ιδιότητα, αυτή της ηθοποιού. Ταυτίζεται με τον ρόλο της, προσαρμόζοντας την ζωή της στα έργα άλλων.

Άλλοτε κομπάρσος, μυστικός συμπρωταγωνιστής, δευτεροκλασάτος ηθοποιός σε ταινία μεγάλου μήκους. Από αυτούς που ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά αλλά θα κάνουν σωστά αυτά που πρέπει. Άλλοτε πάλι ως πρωταγωνιστής και κασκαντέρ μαζί, εκτελώντας ριψοκίνδυνες σκηνές μόνο και μόνο για να στηρίξει το έργο της ζωής της, εκείνης και των αγαπημένων της.

Και όταν το συναίσθημά την κυριεύσει, ταυτίζεται με τον ρόλο της συναισθηματικής, τρυφερής γυναίκας μιας noir ταινίας. Μεταμορφώνεται.
Εκείνης της γυναίκας που στέκεται ταπεινή στον θαυμασμό προς τον άντρα της, που κουρνιάζει στην αγκαλιά του και ας γνωρίζει πως είναι εκείνη που τον κάνει σπουδαίο.

Πολλαπλοί ρόλοι που συνθέτουν το μοναδικό δικό της σενάριο, την δική της ταινία, την ώρα που νομίζεις πως είναι κομπάρσος σου.

Η γυναίκα, εκείνη που θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον αγαπημένο της κοντά της, μα και θα επιλέξει να κόψει τον ομφάλιο λώρο μεταξύ τους, όταν θα αντιληφθεί πως το μόνο που τους έμεινε να ανταλλάσσουν, είναι δηλητήριο.

Ούτε τέλεια, ούτε αλάνθαστη, μπορεί να μετατρέψει σε ελάχιστο χρόνο, καταστάσεις «παζλ 5.000 κομματιών» σε εξωτική εικόνα. Και ακριβώς με την ίδια ευκολία, ένα «παζλ 6 τεμαχίων», θα το κάνει 5.000, μόνο και μόνο για να είναι σίγουρη πως δεν έχασε κανένα κομμάτι, πως «γεύτηκε» μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια της πρόκλησης.

Αυτή είναι η γυναίκα, η τέλεια διαπραγματεύτρια στην «μπίζνα» της καθημερινότητας.

Με τρόπο μαγικό, φροντίζει να λειτουργούν τα πάντα αρμονικά. Χωρίς να την βλέπεις, ξέρεις πως όλα της ανήκουν. Αέναη, άπιαστη, μα πάντα παρούσα.
Εσύ την φροντίζεις και εκείνη σου προσφέρει τα πάντα.

Σαν την φύση! Τι λέω; Σαν; Μα και η φύση, γυναίκα είναι.

Υ.Γ.
Τις εξαιρέσεις να φοβάστε, τις αυθεντικές αγαπήστε τες.

Υ.Γ.2
Παραφράζοντας ελάχιστα κάτι που διάβασα, «κανένας μισθός δεν είναι αρκετός για την γυναίκα, μόνο αγάπης ματιές και αγκαλιές»