Δίψα για ζωή

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Επεισοδιακή ήταν η άφιξη του Άγγελου στη ζωή μας. Βιάστηκε πολύ να έρθει. Τα νερά έσπασαν ξαφνικά, τέλος Ιούνη, εν μέσω εξεταστικής, στο δρόμο για το πανεπιστήμιο. Ούτε καν επτά μηνών δεν ήμουν. Βιαζόταν ο μικρός. Βιαζόταν πολύ… Τα μειδιάματα των γιατρών δεν μας άφηναν πολλές αμφιβολίες. Τα πράγματα ήταν δύσκολα. Πολύ πρόωρο το μωρό. «Έχει ο Θεός» έλεγαν. Το είχα μάθει όμως από νωρίς αυτό. Όπου μπερδευόταν η λέξη θεός, τα πράγματα δεν ήταν καλά. «Σχεδόν κλινικά νεκρό» είπαν οι γιατροί… Δεν τον πήρα αγκαλιά, δεν τον έσφιξα πάνω μου, δεν έκλαψε όταν γεννήθηκε. Κλάψαμε όμως εμείς αντί γι’ αυτόν, ασταμάτητα και απελπισμένα, νιώθοντας πρωτόγνωρα συναισθήματα αγάπης για ένα ανθρωπάκι που ούτε καν είχαμε προλάβει ν’ αγγίξουμε. Για ένα ανθρωπάκι ημιτελές ακόμη, με κλειστά ματάκια, με ασχημάτιστα αυτάκια, χωρίς φρύδια, γεμάτο τρίχωμα, σαν πιθηκάκι. Το δωμάτιο μου δε, γέμισε με σιελ μπαλόνια, ούτε με δωράκια για το μωρό. Όλοι ήταν αμήχανοι και δεν ήξεραν πώς να φερθούν.  Δεν άντεξα να μείνω στο μαιευτήριο πέντε μέρες όπως έπρεπε και ζήτησα να φύγω. Ο γιατρός συμφώνησε. Επέστρεψα σπίτι να γλύψω τις πληγές μου σαν πληγωμένη ύαινα στην σπηλιά της…

Τριάντα επτά μέρες πάλευε το προωράκι. Τριάντα επτά ημέρες πηγαινοερχόμασταν στο μαιευτήριο τρεις φορές την ημέρα για να τον δούμε για πέντε λεπτά. Περιτριγυρισμένος με καλώδια και σωληνάκια και με αυτό το απαίσιο μόνιτορ που έλεγχε αν χτυπούσε η καρδούλα του σωστά. Και κάθε τόσο το μόνιτορ τρελαινόταν και οι γιατροί έτρεχαν πανικόβλητοι σπρώχνοντας μας έξω. Εξωπραγματικές εικόνες, ασύλληπτες… Σαν ο θεός να είχε κλωνοποιηθεί σε πολλούς που προσπαθούσαν να σώσουν όλα τα μωράκια εκεί και μαζί και το δικό μας. Και εμείς, αγκαλιασμένοι, να το κοιτάμε και η νοσοκόμα να μας λέει ότι δεν πρέπει να κλαίμε μπροστά του γιατί το προωράκι το καταλαβαίνει και δεν προοδεύει η υγεία του. Με την αφέλεια των είκοσι χρόνων μου, μέτραγα τα σωληνάκια και έπαιρνα ελπίδα αν τα έβρισκα λιγότερα. Και τα ξαναμέτραγα μήπως και είχα κάνει λάθος. Και πράγματι, τα σωληνάκια σιγά σιγά λιγόστευαν, ο κλινικά νεκρός μικρούλης ανασταινόταν προς πείσμα όλων των προβλέψεων.

Την ημέρα που είδαμε το κουνάκι του έξω από την εντατική δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Είχα βάλει την αποστειρωμένη ποδιά για να τον επισκεφτώ και τρέχοντας μέσα όταν άνοιξε η πόρτα δεν τον είδα στη συνηθισμένη θέση του. Σωριάστηκα στο πάτωμα και τρανταζόμουν τόσο πολύ από τα κλάματα που χρειάστηκε να με χαστουκίσει ένας γιατρός για να συνέρθω από την υστερία που με είχε πιάσει, αφού πίστεψα ότι ο μικρός κάτι είχε πάθει. Προσπαθώντας να σταθώ στα πόδια μου, τον άκουσα να μου λέει ότι το μωρό είχε βγει πλέον από την εντατική φροντίδα κι ότι σύντομα θα τον παίρναμε σπίτι.

Δεν υπάρχουν φωτογραφίες από το πριν. Τότε δεν υπήρχαν κινητά και μέσα στο θάλαμο εντατικής θεραπείας οι φωτογράφοι δεν έμπαιναν… για ευνόητους λόγους, για να μην έχουν θύμησες οι γονείς αν κάτι πήγαινε στραβά… Έτσι έλεγε το πρωτόκολλο… Πόσο ανόητοι ήταν…

Τραβήξαμε όμως πολλές την πρώτη μέρα που τον φέραμε σπίτι και τον ξάπλωσα πάνω στο σελτεδάκι μέσα στην κούνια του και φαινόταν ακόμη πιο μικροσκοπικός. Τότε δεν ήξερα ότι πρέπει να στρώσεις σεντόνι πάνω από το σελτεδάκι. Μου το είπε η παιδίατρος όταν ήρθε να τον δει σηκώνοντας αυστηρά το ένα της φρύδι. Με κοίταξε απαξιωτικά και μου είπε ότι η ευθύνη ενός τέτοιου μωρού είναι πολύ μεγάλη για την ηλικία μου και καλά θα κάνω να μην αρνούμαι τη βοήθεια των μεγαλύτερων.  Ντράπηκα να της πω ότι δεν είχα βοήθεια διότι ο γάμος μου σε τόσο νεαρή ηλικία δεν είχε γίνει  αποδεκτός από τους γονείς μου, οπότε προτίμησαν να μας διαγράψουν από τη μνήμη τους. Η άλλη γιαγιά είχε φύγει νωρίς από το μάταιο τούτο κόσμο.

Δύσκολο το μεγάλωμα ενός μωρού κι ακόμη δυσκολότερο όταν είναι πρόωρο κι εσύ είκοσι χρονών και φοιτήτρια. Αμέτρητα βράδια τα πέρασα στο πάτωμα δίπλα στην κούνια του με το βιβλίο στο χέρι. Αυτός να πετάγεται – διότι τα πρόωρα μωρά δεν έχουν ανεπτυγμένο το νευρικό σύστημα επαρκώς- κι εγώ να διαβάζω Virginia Woolf.  Ο μπαμπάς του συνεχώς με κοίταζε με θλιμμένα μάτια, προσπαθώντας να κρύψει την απελπισία του. Και πάντα, παραδόξως, το μωρό ηρεμούσε στη δική του αγκαλιά. Θυμάμαι διαβάζαμε με βάρδιες την ημέρα καθώς κι αυτός προετοιμαζόταν για την εισαγωγή του στη σχολή αξιωματικών της αστυνομίας. Οπότε μελετούσαμε εκ περιτροπής, μια αυτός μια εγώ. Αν δεν μπορούσα να τον βγάλω, βόλτα τον πήγαινα με το ρηλάξ του μέσα  στην μπανιέρα. Το μπάνιο μας ήταν το πιο δροσερό μέρος του σπιτιού. Τότε δεν υπήρχαν κλιματιστικά και ο ανεμιστήρας απαγορευόταν αυστηρά για το προωρούλι.

Πολλά απαγορεύονταν για το μικρό μαχητή. Φεύγοντας από το μαιευτήριο μου έδωσαν μια κόλλα Α4 με το τι θα έπρεπε να περιμένω από τον μικρούλη ώστε να είμαι σε επιφυλακή. Την διάβασα προσεκτικά μόνη μου και όταν είδα το παιδί μου 15 μηνών πια να έχει ακυρώσει όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών, την έβγαλα από το συρτάρι που την είχα καταχωνιάσει και την έσκισα. Κι εκτός από μητέρα έγινα και δασκάλα του. Μαζί με τον μπαμπά του, με απίστευτο πείσμα πορευόμασταν. Οι δυσκολίες πολλές, οι μάχες που δώσαμε μεγάλες. Και τις δώσαμε όλες οι τρεις μας χωρίς κάποια βοήθεια που θα έκανε τον αγώνα μας ίσως λιγότερο επίπονο. Όταν ήρθαν τα πρώτα προβλήματα στο σχολείο αποφάσισα να σπουδάσω ειδική αγωγή ώστε να μπορώ να τον βοηθώ πιο ουσιαστικά. Όσο κι αν ακούγεται εγωιστικό τώρα, παρόλο που από 24 ετών δίδασκα σε σχολείο το γνωστικό μου αντικείμενο, ο γιος μου ήταν η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Με γνώμονα τη δική του εξέλιξη. Και τα καταφέραμε. Δεν θα αρνηθώ  ότι δεν είχαμε τα πάνω μας και τα κάτω μας, δεν θα αρνηθώ ότι δεν υπήρχαν εντάσεις. Όμως οι ανήσυχοι άνθρωποι μάλλον ζουν κάνοντας θόρυβο… Ο Άγγελος σήμερα, 30 ετών πια, είναι ένας πετυχημένος καθηγητής που απολαμβάνει τον θαυμασμό των μαθητών του και την άδολη αγάπη  των γονιών και της αδελφής του. Γνωρίζει την ιστορία της γεννήσεως του και έχει βαρεθεί να με ακούει να λέω «Αν έχουμε την υγεία μας δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει μόνο δεν θέλω».

Βούλα Ρετουνιώτη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook