Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε… ήταν κάτι παραπάνω από το αγαπημένο σου φρούτο. Όσο ήσουν παιδί το μόνο που σε απασχολούσε ήταν πως και που θα το απολαύσεις καλύτερα. Στο έφερναν έτοιμο σερβιρισμένο και εσύ διάλεγες τον τόπο και τον χρόνο. Εύκολα πράγματα. Ακόμα και αν δεν ήταν καλό σε θυμάμαι να συμβιβάζεσαι και σπάνια να το παρατάς.

Αργότερα, έπρεπε εσύ να τα διαλέγεις. Επειδή όμως δεν ήξερες ποιο τελικά θα βγει καλό άφηνες την επιλογή στους ειδήμονες. Εκείνοι ούτως ή άλλως θα γνώριζαν καλύτερα από εσένα και δεν ήθελες να έχεις την ευθύνη. Πήγαινες λοιπόν στον εκάστοτε υπάλληλο του οπωροπωλείου και του ζητούσες να σου διαλέξει εκείνος αυτό που θεωρούσε καλύτερο. Αν στο τέλος έβγαινε μάπα κατηγορούσες τη μοίρα, το κάρμα, το σύμπαν.

Ωστόσο με τα χρόνια είχες συμβιβαστεί πως είσαι καρπουζάνθρωπος, δεν μπορείς ρε παιδί μου να ζήσεις χωρίς αυτά. Δεν είχες καταλάβει αν τελικά σε μάγευε η γεύση τους ή το γεγονός πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για το περιεχόμενό τους.

Ό,τι και να’ ταν θυμάσαι έντονα εκείνα τα λίγα ευτυχώς καλοκαίρια που έκανες αποχή απ’ αυτά. Λίγο που είχες ακούσει για τα χημικά που περιείχαν λίγο που είχες βιώσει την τοξικότητά τους… και έτσι αποφάσισες να μείνεις μακριά. Μάθημα ήταν και αυτό. Μην νομίζεις. Ακόμα, έχεις ανάμνηση και από το στερητικό σύνδρομο και από την αυθυποβολή που έκανες στον εαυτό σου για το πόσο χορτάτος ένιωθες από τις παλιές εποχές. Ευτυχώς, η αποχή δεν κράτησε πολύ και σύντομα επέστρεψες και πάλι στις παλιές συνήθειες σου.

Έπεσες με τα μούτρα πάλι να περιπλανιέσαι ανάμεσα σε δεκάδες καρπούζια και να ευχαριστείς ή να κατηγορείς τη μοίρα για αυτά που σου έδωσε. Να μην αποχωρίζεσαι κανένα. Ακόμα και τα σκάρτα να τα κρατάς να μην πληγωθούν και να προσπαθείς με συνταγές από το ίντερνετ να τα αξιοποιήσεις. Να τα βάζεις στη σαλάτα ή και σ’ αλλά φαγητά και αντί να φτιάχνει η γεύση τους να χαλάνε και τα διπλανά τους.

Ώσπου κάποια στιγμή έπρεπε να πάρεις την απόφαση να μάθεις μόνος σου να διαλέγεις τα καρπούζια της ζωής σου. Διάβασες άρθρα, άκουσες τους παλιούς που όλο και κάτι έχουν να πουν για το πως μπορείς να κάνεις μια σωστή επιλογή. Το κοιτάς, το μυρίζεις, το χτυπάς και καταλαβαίνεις. Τότε και αν έφαγες τα μούτρα σου. Όσες φορές ήσουν σίγουρος για την επιλογή τόσο πιο μάπα έβγαινε το καρπούζι. Και να η στεναχώρια και να η αξιοποίηση του σκάρτου και φτου και από την αρχή.

Τέλος, έφτασε και για σένα εκείνη η στιγμή που αποφάσισες πως τα καρπούζια που δεν φάνηκαν αντάξια καλό θα είναι να απομακρυνθούν ησύχως. Αυτά που αλλιώς σου παρουσιάστηκαν και αλλιώς τελικά βγήκαν, μάλλον δεν άξιζαν ποτέ να είναι δίπλα σου. Και τελικά όπως και να το κάνουμε είναι μια δύσκολη επιλογή, που ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος… Αλλά στο κάτω κάτω αξίζει κάθε φορά να δοκιμάζεις. Μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν κάποιοι φίλοι εεεεε καρπούζια ήθελα να πω που δεν θα τα άλλαζες με τίποτα!

 

Ράινα Μελισσινού